«Αυτό είναι ο έρωτας» |Rose

  Κομμένα κρεβάτια, φτιαγμένα για δύο Περασμένη η ώρα, ώρα για έρωτα Και η νύχτα διχασμένη ξανά. Ύστερα Αναμμένα φώτα μέρα μεσημέρι· Είναι τρελός ο έρωτας Δεν βγάζει κανένα νόημα Κι ούτε που τον ενδιαφέρει δηλαδή. Δύο σώματα αγκαλιά κι ένα μεγάλο πάθος· Αυτό είναι όλο Κι ας περπατάς με τα μάτια δετά Κι ας … Συνεχίστε να διαβάζετε το «Αυτό είναι ο έρωτας» |Rose.

Advertisements

Μεθυσμένο Παραλλήρημα | Rose

Το ποτό μου προκαλεί ζάλη, ε και; Πες μου κάτι που δεν ξέρω. Το ίδιο έγινε και χθες και προχθές και πολλές μέρες πριν το προχθές· και αύριο. Κάθε φορά υπόσχομαι στον εαυτό μου πως δεν θ’ αφήσω τη φωτιά, που καίει τον οισοφάγο μου, να με παρασύρει. Μάλλον έχω πει πολλά ψέματα.   Τουλάχιστον … Συνεχίστε να διαβάζετε το Μεθυσμένο Παραλλήρημα | Rose.

Tης σκέψης το σεργιάνι | Rose

  Η άνοιξη δείχνει να φθίνει κι ας βρίσκεται στο ζενίθ της. Αφήνω το παράθυρο ανοιχτό να ακούω τον ήχο της βροχής Που παφλάζει στο υγρό χώμα. Μου χε λείψει αυτή η αίσθηση, αυτή η μυρωδιά, αυτή η μελωδία. Η σκέψη μου πάλι βρίσκεται μετέωρη, Δεν φοβάται τη βροχή και αρχίζει το σεργιάνι. Που είσαι; … Συνεχίστε να διαβάζετε το Tης σκέψης το σεργιάνι | Rose.

Περασμένη ευτυχία | Rose

  Ψεύτικα καρδιοχτύπια πάνω σε κατάρτια πλοίων που βουλιάζουν. Συνήθιζα να ζω ερωτευμένη· Κι εκείνος ήταν κάποτε ευτυχισμένος, Σαν ολάνθιστος ανοιξιάτικος κήπος. Ύστερα μαζεύτηκαν σύννεφα, Μα κανείς δεν μπορούσε να μαντέψει τη συνέχεια. Ότι το πλοίο θα βούλιαζε, Ότι οι δήθεν ερωτευμένοι θα κείτονταν μονάχοι στη στεριά, Σαν ξεβρασμένα ξύλα Που τα λυπήθηκε το κύμα … Συνεχίστε να διαβάζετε το Περασμένη ευτυχία | Rose.

Ταξιδευτής | Rose

Που σεργιανίζει πάλι η σκέψη σου και δεν μιλάς; Σε ποια θάλασσα γαλήνια και ονειρεμένη; Πάρε με και εμένα στο ταξίδι του μυαλού σου, Να αποδράσουμε παρέα κι ας μην γυρίσουμε πότε· Ας γίνουμε ναυαγοί των ονείρων μας, Μαζί. Δύσκολη λέξη το μαζί, θαρρείς; Κι αν υπάρχει αγάπη; Μ’ ακούς που σου μιλώ ή Τα … Συνεχίστε να διαβάζετε το Ταξιδευτής | Rose.

Τίποτα δεν πεθαίνει | Rose

Ηλιόλουστα πρωινά προμηνύουν την άνοιξη Και αναμοχλεύουν εκείνους τους έρωτες που οι άνθρωποι Βιαστικά ονόμασαν νεκρούς. Τίποτα δεν πεθαίνει, αν δεν τ΄ αφήσουμε εμείς Να πεθάνει· Κανένα συναίσθημα, καμία ανάμνηση, καμία ελπίδα. Κι η καρδιά της δεν είναι έτοιμη ακόμα να παραιτηθεί Από το μεγαλύτερο της πάθος, Και αυτό από μόνο του φουσκώνει τα στήθη … Συνεχίστε να διαβάζετε το Τίποτα δεν πεθαίνει | Rose.

Δυο εγώ | Rose

Έχω μέσα μου ένα σκοτάδι βίαιο και σκληρό, Που απειλεί να με κόψει στα δυο Και να με βυθίσει σε ένα πηγάδι δίχως πυθμένα. Υπό τον φόβο να πνιγώ, Επιλέγω να σιωπαίνω και Που και που να γελώ, Τραβώντας δειλά μερικές τζούρες ευτυχίας. Μα το μέσα που δεν ησυχάζει ποτέ Και επιτίθεται ανελέητα σε κάθε … Συνεχίστε να διαβάζετε το Δυο εγώ | Rose.

Αρχή | Rose

Εδώ και μερικές στιγμές κάθομαι πάνω από τ’ άδειο χαρτί μου, προσπαθώντας να βρω κάτι αρκετά καλό για να αρχίσω. Είναι το πρώτο μου κείμενο, σκέφτομαι, η πρώτη εντύπωση. Πρέπει οπωσδήποτε να βρω κάτι καλό. Δεκάδες σκέψεις περνούν απ΄ το μυαλό μου, μα καμία δεν είναι ιδιαίτερα ικανοποιητική και τις απορρίπτω. Μάλλον είναι τόσα πολλά … Συνεχίστε να διαβάζετε το Αρχή | Rose.