Λεωφόρος Συγγρού | Κώστας Διπλαράκης

  Πρέπει να περπατούσε μισή ώρα από τον Φλοίσβο. Δέκα λεπτά και τέσσερα τσιγάρα, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του.   Τότε του φάνηκε πως βρήκε την λύση στο πρόβλημα του.   Ναι θα συμμαχούσε με τον διάβολο, όπως έλεγε, τον καπιταλισμό. Εν τέλει μια φορά δεν θα έβλαπτε, όλοι το κάνουν κάποια στιγμή, σκέφτηκε.   … Συνεχίστε να διαβάζετε το Λεωφόρος Συγγρού | Κώστας Διπλαράκης.

Advertisements

To the bones|BeautifulMinds

  I’m a person that nobody will fully understand  I'd like to believe that life is magic Not magical, magic Every moment. And with you I felt magic all around me That’s what made me not to let go But I will no longer expect someone It’s time to find more magic by myself And … Συνεχίστε να διαβάζετε το To the bones|BeautifulMinds.

156 ημέρες | Rose

  Ήταν μια τυπική Κυριακή. Φόρεσα τα ρούχα μου χωρίς να το πολυσκεφτώ και να δώσω την προ απαιτούμενη σημασία. Συνήθως προτιμούσα τα μεγαλύτερα πουλόβερ γιατί μου θύμιζαν τα δικά του. Έπιασα τα μαλλιά μου έναν ακατάστατο κότσο και βγήκα βιαστικά από το σπίτι κι ας μην ήξερα για που. Στα 223 βήματα από την … Συνεχίστε να διαβάζετε το 156 ημέρες | Rose.

«Δεν λυπάμαι μόνο προχωρώ» | Μιλένα Βλασσοπούλου

Πολλές οι διάσπαρτες σκέψεις στο μυαλό μου μετά τα μεσάνυχτα. Θα έλεγα πως η κάθε λέξη είναι μια ιστορία. Μπορεί να σταθεί με πυγμή και να σε κάνει να νιώσεις. Αυτός που αγαπούσες και αγαπάς σου ψιθυρίζει πως σε αγαπάει κι αυτός. Νιώθεις τώρα;   Άραγε έχεις απομονώσει τον εαυτό σου ποτέ όταν είσαι ανάμεσα … Συνεχίστε να διαβάζετε το «Δεν λυπάμαι μόνο προχωρώ» | Μιλένα Βλασσοπούλου.

Abyss | Σταματίνα Μπαρπαγιάννη

  Δεν είμαι εγώ. Τυλίγομαι και πέφτω σε μια άβυσσο. Δεν με τρομάζει πια. Την φιλάω και την φυλάω. Δεν χωράει εκεί κανένας φόβος, κανένας πόνος, κανένας έρωτας, κανένα σημάδι, καμία πληγή. Είμαι εγώ εκεί γυμνή. Εγώ μ’ εμένα. Μ ακούω. Ακούω το κλάμα μου, ακούω τις κραυγές μου, τα χτυπήματα, τις χαρακιές, τις ελπίδες … Συνεχίστε να διαβάζετε το Abyss | Σταματίνα Μπαρπαγιάννη.

Χωρίς όργανα, σώμα | Δημήτρης Λουπέτης

Κλείστηκα σε ένα κουβάρι Τα εντόσθια μου ανακατεύθηκαν, μασούσα τα μαλλιά μου νομίζω καθώς το σώμα μου αναδιπλωνόταν ξανά και ξανά Ένα πέρασμα όλα, ένα όριο χωρίς αρχή ούτε και τέλος, ένα όριο συνεχώς μετατοπισμένο, ένα όριο προβολή του εαυτού του, τεχνητό σαν την πραγματικότητα που το υφαίνει, αναπαράγεται και αναπαράγει Το σώμα μου κρέμεται … Συνεχίστε να διαβάζετε το Χωρίς όργανα, σώμα | Δημήτρης Λουπέτης.

Περιοδολογία | Δημήτρης Λουπέτης

Τρεις βδομάδες έκλεισαν με σαματά πίσω από την πόρτα Από μακριά, με ζουμ φωτογραφίας τραβηγμένες, βολιδοσκοπούν την κατάσταση με χέρια τρεμάμενα από ψώνια λαϊκής Αν όμως τα πόδια σου άφηναν ίχνη, αν υπήρχαν ψίχουλα που θα ακολουθούσα, χάρτες που θα διάβαζα, αν κι εγώ ήμουν στερεός με βαρύ το βάδισμα σε κλειστά φώτα Τότε οι … Συνεχίστε να διαβάζετε το Περιοδολογία | Δημήτρης Λουπέτης.