Φυλακισμένη | Ελλάδα Κράλλη

Φύλλα ριζωμένα σε μιας ανάμνησης τον χαμό που για λίγο σπατάλησε να τα σβήσει ο χρόνος. Τρόμος και αγανάκτηση για μια επερχόμενη όμορφη στιγμή για το αύριο με τα ματωμένα χαμόγελα του Μάη που προσμένει εκείνη να ανθίσει η αγάπη ξανά μέσα από την απελπισία. Πόσες αμαρτίες κύλησαν στο αυλάκι από τα δάκρυα του χειμώνα … Συνεχίστε να διαβάζετε το Φυλακισμένη | Ελλάδα Κράλλη.

Advertisements

Μια θέση στη ζωή (Μέρος 1ο) | Μιλένα Βλασσοπούλου

  Μάιος του 1959. Ένα μαντήλι ανέμιζε στην αμαξοστοιχία της Μελβούρνης. Δύο μάτια δακρυσμένα, μα θα αντάμωναν ξανά. Το φόρεμα της Έλεν άγγιξε το πόδι του Κάρλ καθώς ανέβαινε στο τρένο. Έπρεπε να φύγει. Ήταν υποχρέωση της να φροντίζει τα άρρωστα μυαλά. Θεωρούσε καθήκον της να μοιράζεται το χάρισμα της φροντίδας της με άτομα που … Συνεχίστε να διαβάζετε το Μια θέση στη ζωή (Μέρος 1ο) | Μιλένα Βλασσοπούλου.

Το μαντήλι | Ελλάδα Κράλλη

Νυχτοπερπατούσε κάτω από το φως του φεγγαριού. Τα πουλιά δεν κελαηδούσαν και πλάσματα του σκοταδιού ακολουθούσαν το κάθε της βήμα, καθώς εισχωρούσε πιο βαθιά μέσα στο δάσος. Δεν γνώριζε το μέρος. Η νύχτα ήταν δροσερή και κρύωνε. Κάτι την άγγιξε και ξαφνικά έβαλε άρχισε να τρέχει. «Ποια ήταν αυτή η κοπέλα;», απόρησε ένας νεαρός που … Συνεχίστε να διαβάζετε το Το μαντήλι | Ελλάδα Κράλλη.

Καρδιά από ύφασμα (Το αντίο που δεν πρόλαβα να πω) – Μέρος 2ο | Μιλένα Βλασσοπούλου

Το μικροσκοπικό σώμα της Άννας είχε βουλιάξει στο χιόνι και τα όνειρα της ήταν μπερδεμένα.Παράλληλα, η μητέρα και η αδερφή της μικρής πάλευαν με τη λογοθεραπεία. Η μητέρα της θυμήθηκε αυτό που δίδασκε τη μικρή Άννα. Ακόμα κι αν δεν έχει φωνή να ουρλιάξει, πρέπει να επιβιώσει. Μέσα της ούρλιαζε και έγδερνε το λαιμό της, … Συνεχίστε να διαβάζετε το Καρδιά από ύφασμα (Το αντίο που δεν πρόλαβα να πω) – Μέρος 2ο | Μιλένα Βλασσοπούλου.

Ένας άγγελος που φοβόταν τους ανθρώπους | Ελλάδα Κράλλη

Στέκεται μόνος μπροστά στη δυσωδία της ανθρωπότητας. Εισπνέει χνώτα και ακαθαρσίες καθώς μπαίνει στον ηλεκτρικό για την καθημερινή του διαδρομή. Περνάει ένας άστεγος και εκλιπαρεί για λίγη ελεημοσύνη. Κοιτάζει τα πρόσωπα των συνανθρώπων του που είναι γεμάτα λύπη και αμηχανία. Ποια αλήθεια άραγε δέχτηκαν για να την τηρήσουν; Μέσα στο ατάραχο πλήθος η δική του … Συνεχίστε να διαβάζετε το Ένας άγγελος που φοβόταν τους ανθρώπους | Ελλάδα Κράλλη.

Καρδιά από ύφασμα | Μιλένα Βλασσοπούλου

Αποπνικτικό σκοτάδι έσπαγε το παράθυρο του σπιτιού και στο δωμάτιο τρεμόπαιζε μόνο η σκιά μιας μικρόσωμης φιγούρας ξαπλωμένης στο πάτωμα. Ήταν το σώμα ενός κοριτσιού που είχε βρει καταφύγιο εκεί. Τρύπωσε μέσα από μια σπασμένη πόρτα και ανέβηκε στη σοφίτα για να περάσει τη νύχτα. Αδύνατον να θυμηθεί πως είχε φτάσει στο άδειο αυτό σπίτι. … Συνεχίστε να διαβάζετε το Καρδιά από ύφασμα | Μιλένα Βλασσοπούλου.

Οδός Θέμιδος | Eλλάδα Κράλλη

Περπατούσε μόνη μέσα στα στενά της πόλης. Ο χειμώνας είχε αρχίζει να χαϊδεύει με τα νύχια του τα σώματα των ανθρώπων. Δεν την ένοιαζε όμως τόσο το κρύο και συνέχιζε την πορεία της. Πρόσωπα την προσπερνούσαν, μα ήταν αφοσιωμένη στη μουσική που βρισκόταν στα αυτιά της. Της άρεσε αυτή η γλυκιά σκοτεινή μελωδία που ηχούσε … Συνεχίστε να διαβάζετε το Οδός Θέμιδος | Eλλάδα Κράλλη.

Μαζί σου την ημέρα της κρίσης – Μέρος 5ο | Μιλένα Βλασσοπούλου

Ξημερώματα Χριστουγέννων. Λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος, λίγες μέρες πριν υποδεχτούν αγκαλιασμένες το 1942. Η Ζωή στην αγκαλιά της Όλγας βρήκε, έστω για μια νύχτα την αγκαλιά της μάνας. Δανεική για το μυαλό της, μα για λίγες ώρες κατάφερε να ονειρευτεί το μέλλον της και να αποφύγει τους εφιάλτες. Στο μυαλό της κατοικούσαν άδειοι δρόμοι … Συνεχίστε να διαβάζετε το Μαζί σου την ημέρα της κρίσης – Μέρος 5ο | Μιλένα Βλασσοπούλου.

Η πτώση | Ελλάδα Κράλλη

Μια πόλη που δεν κοιμόταν. Αυτό ήταν ο φόβος της Αλίσια. Μια πόλη με τα φρικιαστικά της φώτα που τυλίγει με νήματα τις ζωές των ανθρώπων κατευθύνοντας τους κάθε βράδυ με αργά βήματα προς τον θάνατο. Στεκόταν στο παράθυρο που είχε δακρύσει από τις νυχτερινές στάλες με μια θέα τρομαχτική για τα μάτια της. Ένα … Συνεχίστε να διαβάζετε το Η πτώση | Ελλάδα Κράλλη.

Μαζί σου την ημέρα της κρίσης – Μέρος 4ο | Μιλένα Βλασσοπούλου

10 Δεκεμβρίου 1941. Σε λίγες μέρες πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και η ατμόσφαιρα σταμάτησε για λίγο να είναι αποπνικτική. Η Ζωή έψαχνε με τη σκέψη της ένα σημάδι για μια αγκαλιά που χάθηκε, πριν ακόμα το κοριτσάκι ανοίξει τα μάτια του. Ένιωθε την απώλεια ενός νανουρίσματος που ποτέ δεν άκουσε και μια κραυγή να τη συνοδεύει. … Συνεχίστε να διαβάζετε το Μαζί σου την ημέρα της κρίσης – Μέρος 4ο | Μιλένα Βλασσοπούλου.