Κτίρια τη Νύχτα: Τέχνη είναι η κίνηση που κάνει ο άνθρωπος μόλις ανοίξει την πόρτα για να συναντηθεί με τους γύρω του | Μαίρη Κουνενάκη

 

Κτίρια τη νύχτα

 

 

Ο ήχος του μου προκάλεσε αίσθημα ψυχεδέλειας και το μυστήριο γύρω από το όνομα του Κτίρια τη Νύχτα, κίνησαν το ενδιαφέρον μου.

 

Ακούγοντας πιο προσεχτικά το αποτέλεσμα της δουλειάς του, καταλαβαίνεις πώς ερωτήσεις που θα αφορούσαν εκείνον καταλήγουν περιττές και φλύαρες, καθότι η μουσική του αποτελεί προσωπική κατάθεση μόνη της και δεν χρειάζεται να ξέρεις τίποτα περισσότερο.  

 

Πώς προέκυψε το ‘Κτίρια τη νύχτα’ σαν όνομα;

 

Το καλοκαίρι του 2007 είχα ανεβάσει στο Myspace κάποια ημιθορυβώδη ambient μοτίβα βασισμένα σε εικόνες της πόλης και «Κτίρια τη νύχτα» ήταν το όνομα του προφίλ εκείνου. Τελικά το κράτησα και για τις επόμενες κυκλοφορίες μου, γιατί μου άρεσε που δεν καταλάβαινες αν πίσω από αυτό είναι μόνο ένας άνθρωπος ή μια κολεκτίβα μουσικών κι έτσι μπορούσε ο ακροατής να εστιάζει στη μουσική κι όχι σε αυτόν που την παράγει. Θυμάμαι, αρκετά χρόνια νωρίτερα, είχα δει ένα βίντεο που έδειχνε ένα κτίριο τη νύχτα. Μάλλον ένα πρόβλημα με τα φώτα τα έκανε να αναβοσβήνουν χωρίς κάποια εμφανή περιοδικότητα κι έτσι φαινόταν σαν να ανέπνεε. Για κάμποσο καιρό, όταν σκεφτόμουν το όνομά μου, ερχόταν αυτή η εικόνα στο νου.

 

 

Πώς θα όριζες περιεκτικά το είδος της μουσικής που παράγεις;

 

Αν και έχω κυκλοφορήσει δίσκους μόνο με μουσική, όπως κι ένα άλμπουμ με μελοποιημένη ποίηση του Μίλτου Σαχτούρη, μέχρι στιγμής ο κύριος όγκος της δουλειάς μου είναι τραγούδια με ελληνικό στίχο. Ανάλογα με το ηχητικό περιβάλλον που θέλω να δημιουργήσω, χρησιμοποιώ ακουστικά, ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά όργανα ή και αντικείμενα που δεν προορίζονταν για μουσική. Υποθέτω ότι οι ειδικοί μπορούν να ονοματίσουν με ευκολία το είδος που ακούγεται στο τελικό αποτέλεσμα, αλλά προσωπικά δεν σκέφτομαι με βάση τα είδη. Αυτό που με ενδιαφέρει όταν ολοκληρώνεται ένα τραγούδι είναι να υπάρχει μεγάλη συνάφεια μεταξύ όλων των στοιχείων που το συνθέτουν, τόσο που να μην νοιάζει κανέναν ακροατή τι είδος μουσικής είναι αυτό, διότι σε τελική ανάλυση δεν έχει καμία απολύτως σημασία.

 

Το ότι υπάρχει ηχητική πολυμορφία στα τραγούδια μου είναι κάτι που δε γίνεται σκοπίμως και νομίζω ότι είναι χαρακτηριστικό των περισσοτέρων σόλο project: όταν δεν ξεκινάς να καταγράψεις μια μουσική που ήδη υπάρχει (π.χ. που έχει παραχθεί από μια μπάντα), είναι αναμενόμενο να προκύπτει ένας κάπως διαφορετικός συνδυασμός ηχοχρωμάτων. Αν συνυπολογίσεις το ότι όταν φτιάχνεις τα πάντα μόνος σου, άρα ηχητικά μπορείς να είσαι πιο ευέλικτος και να πάρεις πιο εύκολα δραστικές αποφάσεις, είναι μάλλον φυσικό να έχεις ένα αποτέλεσμα πολυσυλλεκτικό όσον αφορά τα όργανα, τους ρυθμούς, τις υφές. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν είναι δύσκολα τα τραγούδια μου.

 

Τι απαντάς όταν σε ρωτάνε τι μουσική ακούς;

 

Ότι αυτή είναι μια ερώτηση που με πάει πίσω στα 90s (και, φαντάζομαι, άλλους ακόμα πιο πίσω), τότε που το τι μουσική άκουγες ήταν μια περισσότερο συνειδητή επιλογή, η οποία απαιτούσε τρέξιμο, χρήμα και ψάξιμο, οπότε αποτελούσε κι έναν δείκτη για το τι άνθρωπος είσαι. Πολλές φιλίες ξεκινούσαν από αυτή την ερώτηση –το να σου αρέσει το ίδιο γκρουπ αρκούσε. Σήμερα, όλοι μπορούν πανεύκολα να έχουν πρόσβαση σε ολόκληρες δισκογραφίες από κάθε μεριά του κόσμου, το οποίο φυσικά είναι θαυμάσιο, παράλληλα όμως αυτή η ταύτιση που νιώθαμε με ένα είδος μουσικής ή έναν δίσκο έχει ατονήσει, διότι πλέον προσδιοριζόμαστε από άπειρα θραύσματα πληροφοριών, ερεθισμάτων και αντιδράσεων.

 

Λίγο πολύ, λοιπόν, ακούω οτιδήποτε πέφτει στην αντίληψή μου, όπως συμβαίνει με τον περισσότερο κόσμο. Και νομίζω ότι, όσον αφορά στο συγκεκριμένο ζήτημα, προτιμώ την τωρινή κατάσταση.

 

20292117_10208125146401160_1318503805_n

 

Ποια είναι τα θέματα που σε εμπνέουν;

 

Με βάση αυτά που έχω γράψει, φαίνεται ότι τριγυρνάω κυρίως σε θέματα σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις. Πολύ γενικόλογο αυτό, αλλά έτσι κι αλλιώς αυτή είναι μια παρατήρηση εκ του αποτελέσματος. Το τι πυροδοτεί αυτές τις σκέψεις και με κάνει να κάτσω να γράψω, δεν μου είναι ξεκάθαρο. Και νομίζω ότι αν μου ήταν, θα έγραφα λιγότερο ή θα είχε χαθεί κάτι απ’ το παιχνίδι.

 

Ποιο είναι το μέρος στο οποίο αρέσκεσαι να επεξεργάζεσαι το υλικό σου συνηθέστερα;

 

Τα περισσότερα γίνονται στο σπίτι μου, κυρίως διότι εκεί έχω πολύ χρόνο για να δοκιμάζω διάφορες τεχνικές ηχογράφησης κι επεξεργασίας. Αν οι δίσκοι μου είχαν γραφτεί σε στούντιο, θα κόστιζαν μια περιουσία – ενδεικτικά, οι ηχογραφήσεις του πιο πρόσφατου άλμπουμ κράτησαν σχεδόν δύο χρόνια με καθημερινά οκτάωρα session. Αλλά ακόμα κι αν είχα την επιλογή να πάω σε στούντιο, δε θα το έκανα, γιατί βρίσκω αυτούς τους χώρους αποστειρωμένους. Είναι κάπως σαν να μπαίνεις σε γυάλα. Εξάλλου, οι παραγωγές που μου αρέσουν είναι αυτές που δεν έγιναν σε συμβατικά στούντιο και εκτιμώ ότι στο μέλλον θα ακούμε όλο και πιο ενδιαφέροντα πράγματα, ακριβώς επειδή οι ηχογραφήσεις θα μπορούν πολύ πιο εύκολα να γίνονται σε χωροχρονικές συνθήκες που ταιριάζουν στο κάθε project.

 

Ποια είναι τα πιο ασυνήθιστα μέρη στα οποία έχεις ηχογραφήσει;

 

Τίποτα δε μου φαίνεται ασυνήθιστο. Οι «Κενοί Χώροι» είναι ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε σε διάστημα 23 χρόνων σε διάφορα μέρη, από μια παραλία στο Λιβυκό και έναν φωταγωγό στην Αθήνα, μέχρι τις σκάλες σε έναν σταθμό του Λονδίνου, όπου υπήρχε βλάβη και ακουγόταν ένας ιδιαίτερος ρυθμός, αλλά δεν είναι ότι κυνηγάω επί τούτου κάτι ξεχωριστό ή σπάνιο. Απλώς, όταν ακούω κάτι που μου τραβάει την προσοχή, θέλω να το καταγράψω ως έχει, διότι αλλού μπορεί να μη λειτουργεί. Αυτό το κάτι είναι η αλληλεπίδραση του χώρου με τον ήχο, είναι η συνδιαμόρφωση της ακουστικής με τις υφές των φωνών και των οργάνων, οπότε αν αλλάξεις ένα στοιχείο της εξίσωσης, το αποτέλεσμα μπορεί να μην έχει πια ενδιαφέρον.

 

Υπάρχουν ήχοι με τους οποίους θα ήθελες να πειραματιστείς μελλοντικά;

 

Δεν έχω στο νου μου κάτι συγκεκριμένο ή κάποιο «απωθημένο», αλλά δεδομένου ότι κάθε αντικείμενο ή συνδυασμός αντικειμένων μπορεί υπό συνθήκες να παράξει κάτι ωραίο, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά.

 

 

Υπάρχει ανώτερη / ποιοτική και κατώτερη κουλτούρα; Υπάρχει καλό και κακό στην τέχνη;

 

Οι χαρακτηρισμοί «ανώτερος / κατώτερος» ταιριάζουν σε κάτι μετρήσιμο με αντικειμενικά κριτήρια, οπότε το να τους αποδίδει κανείς στην καλλιέργεια ενός ανθρώπου ή σε μια καλλιτεχνική δημιουργία είναι παράλογο.

 

Η Τέχνη, όπως τουλάχιστον εγώ την αντιλαμβάνομαι, είναι η κίνηση που κάνει ο άνθρωπος μόλις ανοίξει την πόρτα για να συναντηθεί με τους γύρω του. Αν θέλουμε οπωσδήποτε να τη δούμε μέσα σε ένα δίπολο, αυτή η κίνηση μπορεί να είναι μια ευγενική χειρονομία προς τον άλλο, με την έννοια ότι έχεις φροντίσει αυτό που κάνεις να συν-κινήσει τον αποδέκτη. Μπορεί όμως και να είναι απλώς μια εγωπαθής πράξη, που περισσότερο αφορά αυτόν που την κάνει.

Τώρα, το πότε συμβαίνει το ένα και πότε το άλλο είναι κάτι που ο καθένας μας αντιλαμβάνεται διαφορετικά και μπορεί και να μετασχηματίζεται όσο ζούμε.

 

Πιστεύεις ότι τα Μέσα της Ελλάδας του σήμερα προβάλλουν κυρίως συγκεκριμένα καλλιτεχνικά προϊόντα ενώ παραγκωνίζουν άλλα;

 

Τα Μέσα προβάλλουν ένα πολύ μικρό τμήμα της πραγματικής καλλιτεχνικής παραγωγής, το οποίο δεν είναι καν αντιπροσωπευτικό δείγμα, αφού αυτά στα οποία δίνουν βήμα πρέπει να χωράνε και σε συγκεκριμένο καλούπι –στη μουσική για παράδειγμα, οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί κατά κανόνα απορρίπτουν όποιο κομμάτι είναι πάνω από τρία λεπτά και δεν έχει ρεφρέν.

 

Συν τις άλλοις, προβάλλονται μόνο αυτά των οποίων οι δημιουργοί πάλεψαν πολύ για να τα επικοινωνήσουν , οπότε εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι ακόμα και με δεδομένη την εκάστοτε φόρμουλα, δεν είναι απαραιτήτως τα άξια λόγου αυτά που φτάνουν τελικά στον κόσμο.

 

Το ευτυχές είναι ότι, όπως έχει αλλάξει το τοπίο στον τρόπο διάδοσης της πληροφορίας, μπορούμε να αδιαφορήσουμε για τα παραδοσιακά Μέσα και να αναζητήσουμε αλλού αυτό που μας αφορά και θα μας συγκινήσει – μια μικρή βόλτα στο Διαδίκτυο αρκεί για να δει κανείς ότι όλος ο πλανήτης βράζει από δημιουργία και ανά πάσα στιγμή μπορείς να έρθεις σε επαφή με κάτι ωραίο.

 

20292092_10208125146481162_691732462_n

 

Πού μπορεί να βρει κανείς τώρα τη μουσική σου;

 

Διαδικτυακά, στα συνήθη μέρη: στο προσωπικό μου κανάλι στο YouTube, όπως και στη σελίδα μου στο Bandcamp. Ο πιο πρόσφατος δίσκος μου («Συγκεκριμένα Διαμερίσματα») υπάρχει στη σελίδα της Inner Ear, απ’ όπου μπορεί κανείς να προμηθευτεί και φυσικό αντίτυπο –τα προηγούμενα άλμπουμ μου έχουν εξαντληθεί.

 

Ποια είναι η επόμενη δουλειά που μπορούμε να περιμένουμε;

 

Υπάρχουν πολλές σκέψεις και ιδέες για τη συνέχεια, αλλά δεν μπορώ να πω ακόμα κάτι.

Εξάλλου, αν σκεφτεί κανείς ότι τα «Συγκεκριμένα Διαμερίσματα» ξεκίνησαν ως metal δίσκος και οι «Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων» ως ακουστικό άλμπουμ, ενώ κατέληξαν να είναι κάτι τελείως άλλο, μάλλον δεν έχουν νόημα οι μακροπρόθεσμες ανακοινώσεις.

 

Μου αρέσει αυτό που έκανε ο Κιούμπρικ, που κάθε ταινία του δεν έμοιαζε καθόλου με τις προηγούμενες. Ίσως είναι ένας τρόπος για να προσπαθείς να κάνεις ό,τι καλύτερο πάνω σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο κι αυτό, νομίζω, μου ταιριάζει ιδιοσυγκρασιακά. Οπότε, το σίγουρο είναι πως οτιδήποτε κυκλοφορήσω στο μέλλον, δε θα έχει καμία σχέση με τα προηγούμενα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s