Ένα δοχείο με συναισθήματα | Eλλάδα Κράλλη

 

Πολλές φορές θέλω τόσα να εκφράσω που δεν φτάνουν σε λίγες κόλλες χαρτί. Είναι που προσπαθώ να μαζέψω εκατομμύρια στιγμές σε ένα δοχείο. Θα ήταν παράλογο ότι αισθάνομαι να γραφτεί ετούτη εδώ την ώρα, διότι θα είχα αφιερώσει τη ζωή μου γράφοντας τα συναισθήματά μου και τις σκέψεις δίχως να τη ζω.

 
Η έκφραση μέσω πολλών ειδών τέχνης έχει βοηθήσει πολύ κόσμο και βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Αλλά ποια είναι η αξία των εκφράσεων αυτών όταν γίνονται στο τέλος μια συνήθεια; Είμαι σίγουρη πως δεν θα καταλάβατε για ποιο πράγμα μιλάω. Μέσα σε αυτόν τον ιντερνετικό χώρο που τον βιώνουμε καθημερινά έχω συναντήσει άτομα να ασχολούνται με διάφορες τέχνες. Παρατήρησα ο πόνος είναι η βασική τους συνταγή. Βέβαια δεν θα αποκλείσω και τον εαυτό μου μιας και μέσω της γραφής μου βγαίνει να εκφράζω ότι με βαραίνει και έπειτα αυτό με κάνει να νιώθω καλύτερα. Νιώθουμε όντως καλύτερα ή είναι μια προσωρινή ευτυχία;

 
Κοιτάζω πόσες συζητήσεις γίνονται για τον πόνο. Είναι αληθινό όταν κάποιος τολμάει να εκφράσει κάποια πράγματα στον κόσμο, αλλά πόσο καλό αυτό όμως κάνει στον εαυτό του; Στίχοι, λέξεις, θλίψη, στιγμές, απομόνωση και τόσα άλλα. Ποτέ μου δεν αμφισβήτησα δικά μου έργα όσο βαριά και αν ήταν, αλλά δεν χαίρομαι που είχα αισθανθεί έτσι. Η πρώτη σκέψη που μου έρχεται όταν διαβάζω ένα παλιό μου έργο είναι ότι κάποτε πέρασα δύσκολα, μα χαίρομαι που τα κατάφερα. Έχω μείνει έκπληκτη με αυτά που έχω γράψει, διότι τα άσχημα δεν θέλουμε να τα θυμόμαστε και τα κλειδώνουμε στο κουτάκι του υποσυνείδητου.

 
Το υποσυνείδητο τώρα είναι μια εντελώς άλλη συζήτηση που μπορεί να μην σταματήσει ποτέ. Πιστεύω ότι θα έκανε καλό στους ανθρώπους να αγγίξουν τις πτυχές του ακόμα και αν αυτό τους τρομάζει. Πόσα πράγματα μας βαραίνουν και μένουμε στάσιμοι σε αυτά; Το υποσυνείδητο είναι η μέγιστη φυλακή μας. Κλειδώνουμε τον εαυτό μας μέσα σε κουτιά που όλο μικραίνουν και μικραίνουν μέχρι που στο τέλος να μας κοπεί η αναπνοή.
Απορώ ακόμα και τώρα για αυτά που σας γράφω μιας και πλέον έχω κουραστεί να παρατηρώ και εκφράζω την γνώμη μου. Με έχει η κουράσει αυτή η συμπεριφορά των ανθρώπων που στο καλό βλέπει κακό και το αντίστροφο. Με έχει κουράσει η άγνοια που οδηγεί σε ημιμάθειες. Με έχει κουράσει το μίσος και η μανία για εκδίκηση.

 
Παλιότερα τρελαινόμουν που δεν μπορούσα να βοηθήσω σε μια κατάσταση. Πλέον με τα χρόνια κατάλαβα ότι ο κόσμος δεν επιθυμεί τόσο την βοήθεια, απλά θέλει να ζει προσωρινά όμορφες στιγμές. Είναι όμως μεγάλη η διαφορά η ζωή από την επιβίωση. Και επανέρχομαι στο δοχείο με τις στιγμές. Όλοι μας κρατούμε ένα κουτί, όπως τότε είχε και η Πανδώρα. Τι προτιμάτε να φυλάτε μέσα και τι να ρίξετε στο κενό;

 
Ίσως λίγοι να νιώσουν αυτά που γράφω που δεν είναι άλλη μια δήλωση αρνητικών συναισθημάτων. Κουράζομαι με αυτή την πραγματικότητα και θέλω τόσο να την αλλάξω, όχι για τον κόσμο που παρατηρώ, μα για τον ίδιο μου τον εαυτό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s