Νωχελικά μικρή μου | Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη

Δεν θα είναι πάντα έτσι, μικρή μου.

Θα μπορούμε να συναντιόμαστε ήσυχα πια, σε μονά κρεβάτια χωρίς να αισθανόμαστε μοναξιά.

Δεν θα έχουμε προσδοκίες στα διπλά κρεβάτια.

Δεν θα κουρνιάζουμε στις ανάγκες των άλλων.

Θα μάθουμε να επικοινωνούμε πρωτίστως.

Δεν θα περιμένουμε να ανατείλει ο ήλιος για να κοιμηθούμε μέχρι να δύσει η ψυχή μας.

Θα μπορούμε να μιλάμε για εμάς με ηρεμία πια, ξέροντας τι έγινε, πώς έγινε και κυρίως πώς δεν θα ξανά γίνει.

Κάποια στιγμή θα τρέχουμε ξέγνοιαστα να προλάβουμε το λεωφορείο για τη δουλειά.

Βουτηγμένες σ αυτήν την απεχθή ρουτίνα που αποκαλούμε «τώρα». Aυτή την απέχθεια ευχόμαστε να προλάβουμε να ζήσουμε μαζί με τους ανθρώπους μας. Βουτηγμένες στην λάσπη των κενών παράλληλα.

Θα έχουν αλλάξει πολλά μικρή μου.

Θα μεγαλώσουμε.

Θα μάθουμε να περπατάμε σ’ αυτό που αποκαλούμε ζωή.

Σιγά-σιγά.

 

Σιγά- σιγά.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s