Τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα | Κώστας Διπλαράκης

Ίσως είμαι λίγο επιπόλαιος στην επιλογή θέματος. Μάλλον η θεματολογία που επέλεξα ήταν πολύ γενική. Ο τίτλος μοιάζει ρηχός και εμπορικός, σαν ένα ακόμα άρθρο που θα σου πει ότι όλα πρέπει να τα βλέπεις με θετική σκέψη. Μπορεί να είναι και έτσι, μπορεί και όχι, ελπίζω ότι ο αναγνώστης θα σπαταλήσει εποικοδομητικά την ώρα του.

 
Αυτό το θέμα βρέθηκε κατά τη διάρκεια κακοκαιρίας όταν είχα επιστρέψει από την εξεταστική και ήμουν σε αυτό που λέμε «φάση περισυλλογής». Τότε σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να παρουσιάσω κάτι κοινότυπο μεν, συχνά χαμένο κάτω από ένα πλήθος αναγκών που θέλουμε να αντιμετωπίσουμε γιατί ίσως μας φαίνονται περισσότερο σημαντικές δε.

 
Η ερώτηση ήταν «γιατί νοιώθω μια ευχαρίστηση, μόνος βλέποντας τη βροχή;». Ίσως πολλοί το νοιώθουν, για τους άντρες είναι δύσκολο να το παραδεχτούμε. Η κοινωνία ίσως δεν μας θέλει να δείχνουμε τι νοιώθουμε, ίσως δεν την νοιάζει, ίσως πάλι να έχει πολλά να την απασχολούν ήδη. Μάλλον πρέπει να υπάρχει κάτι κοινό σε αυτό το αίσθημα που βρίσκουμε οι άνθρωποι σε διάφορα πράγματα και τα κάνει να μας αρέσουν.

 
​Κάτι παρόμοιο ίσως βιώσουμε με μυρωδιές και εικόνες. Ένα τοπίο φθινοπωρινό ίσως, με φύλα νεκρά να πέφτουν από τα δέντρα μια μυρωδιά από την αποσύνθεση τους που απογύμνωσε τα δέντρα και απελευθερώνει τις ακτίνες του ήλιου που όλο και περισσότερο εξασθενεί καθώς πλησιάζουμε στην καρδιά του χειμώνα. Μπορεί να θυμίσουν πολλά σε όχι λίγους. Ίσως είναι η στιγμή που γύρισες και ένιωσες μια ζεστασιά από αγάπη, ίσως πάλι ήταν η στιγμή που ένιωσες ότι ο εαυτός σου ήταν πλέον ικανός να σε στηρίξει πλέον. Όχι ότι δεν μπορεί μια σκηνή να μην συνδέεται με άσχημες σκέψεις, στιγμές αδυναμίας και απελπισίας, τότε που πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό.

 
​Ίσως αυτή την ανάγκη την γενικεύουμε και στους ανθρώπους. Πολύ συχνά θα αναλογιστούμε ότι κάποιο άτομο παρότι δεν το γνωρίζουμε, κάτι σε αυτό μας θυμίζει κάποιον ή κάτι που βιώσαμε παλιότερα. Καλές ή κακές οι αναμνήσεις μας θα δημιουργήσουν μοτίβα που θα οδηγήσουν την συμπεριφορά μας, έτσι θα γεννηθούν τα στερεότυπα που στην προσπάθεια τους να μας προστατέψουν θα μας κάνουν και κακό.

 
Καθώς πολύ ψάχναμε το ποιον μας θυμίζει ο άλλος, σε μια περίπτωση δεν βρήκαμε τι έβλεπε ο άλλος, μάλλον να μην βρεθεί και ποτέ μια τελεσίδικη απάντηση. Εγώ θα προσπαθήσω βέβαια να σκεφτώ κάτι. Ίσως είμαι η μάνα σου και ο πατέρας σου, ο εραστής σου και η φιλενάδα σου. Αλλά ταυτόχρονα και ο υπάλληλος της τράπεζας και ο ληστής συνάμα. Ίσως να είμαι ότι κι οι άλλοι που γνώρισες, ίσως πάλι κάτι καινούργιο να ΄μαι και παλιότερα να μην είχες ξαναδεί.

 
Η ανάγκη να βρούμε κάτι είναι αυτό που μας οδηγεί σε ένα ταξίδι. Ίσως αυτό το κάτι να είναι κάτι που προσδιορίζει κάποιον άλλον άνθρωπο, ίσως αυτό να είναι ο ίδιος ο εαυτός μας, χωρίς να αποκλείεται να είναι κάτι άλλο. Σημαντικά τα λόγια του ποιητή σε αυτό το ταξίδι

 
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι
Χωρίς αυτήν δεν θα βγαινες στο δρόμο
Άλλα δεν έχει να σε δώσει η Ιθάκη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s