Ιούνιος | Δανάη Καρδαρά

 

Σιχαίνομαι τα καλοκαίρια
τον ήλιο που αποπνικτικά βαραίνει από πάνω μας
τους ρυθμούς που βαδίζουν πιο αργά
το δέρμα που κολλά από τον ιδρώτα
την αναγκαιότητα του να ξεφύγουμε
κι εσένα που λείπεις.

Κι ας ξέρω πως είσαι περισσότερο κοντά
απ’ότι πιστεύω – τι σημασία έχει;
αφού σε αισθάνομαι στην άλλη άκρη του πλανήτη.
Δε ξέρω αν έμαθες,
τα σκουπιδιάρικα κηρύξανε απεργία.
Γυρίζω στους δρόμους και βλέπω τα σκουπίδια
να σχηματίζουν σωρούς όμοιους με τείχη.
Απειλούν να μας πνίξουν κι ίσως να γεμίσουν με αυτά τα σωθικά μας.
Στο τέλος, η ανάσα μας θα αναδίδει την οσμή τους.
Μη φοβάσαι – δεν κινδυνεύουμε. Η ζημιά προϋπάρχει.
Κι είναι καλό που ο κόσμος μας είναι τόσο άσχημος πια.
Τα σκουπίδια δε βλάπτουν στην πραγματικότητα σε τίποτα την εικόνα του.
Κατά τα άλλα, τις νύχτες βάζω να παίζει μουσική
και μου αρέσει να ακούω τη φωνή σου απ’το τηλέφωνο.
Θεέ μου, πόσο μου αρέσει όταν κρέμεσαι από μια ιδέα
και νομίζεις πως με αυτή θα αλλάξουν οι ζωές μας.
Μ’αρέσει που με εμπλέκεις στο προσωπικό σου σχέδιο,
με κάνεις να μην νιώθω παράσιτο.
Σπάνιο συναίσθημα.

Με βασανίζει, θα το κατάλαβες, το σύνδρομο της ερωτευμένης.
Να, σ’ακούω να γελάς και νιώθω αλώβητη.
Χαζή που είμαι που σκέφτομαι ακόμα έτσι.
Πιάνομαι από σένα τις ώρες που μου διαβάζεις ποιήματα.
…Με τρομάζει η ομορφιά σου. Σε πεινάω. Σε διψάω.
Σου δέομαι: κρύψου· γίνε αόρατη για όλους· ορατή μόνο σε μένα.
Ναι κι εγώ σ’αγαπάω. Σιγά το πράγμα.
Μην περιμένεις φυσικά να στο πω ποτέ κατάμουτρα,
μόνο ίσως όταν δε θα’χει πλέον καμία σημασία.
Ίσως να φταίνε και οι καιροί, μα είμαι πολύ δειλή.
Κάποτε θα διαπιστώσεις πόσο.
Μόνο, ησυχία. Μην μιλάς δυνατά στο τηλέφωνο,
είναι αργά, θα ενοχλήσεις τους γείτονες.
Να το θυμάσαι. Δεν πρέπει ποτέ να ξυπνάς τους άλλους. Να’σαι ήσυχος.
Να μου ψιθυρίζεις. Έτσι δε τραβάς την προσοχή.

Τις προάλλες σκεφτόμουν πως τρομοκρατία είναι
να κρατάς το στόμα σου κλειστό γιατί «έτσι πρέπει».
«Μην μιλάς», σου λένε, «είσαι καλά. Μην πεις κουβέντα.»
Δε λέω, λοιπόν, τίποτα και αλίμονο, είχα πολλά να πω.
Με γειώνεις. «Άστο τώρα. Ποιος θα καταλάβει;»
Κανείς. Κανείς.
Μόνο που τα βράδια μετράω τα ναυαγισμένα όνειρα και δεν με παίρνει ο ύπνος
παρά μόνο τα χαράματα.

Έπρεπε να είμαι αλλού.
«Δεν είναι αυτός ο τελικός σου προορισμός.»
Όχι, εντάξει, δεν πειράζει. Οι αντιστάσεις μου καλά κρατούν
κι είμαι τόσο θυμωμένη που όλο αυτό κάπου θα βγει.
Στο τέλος, θα τα βγάλω πέρα μονάχη μου, όπως πρέπει.
Μόνο που επιβάλλεται να κοιμάμαι νωρίς, το οκτάωρο είναι απαραίτητο.
Αλλιώς το σώμα δε θα λειτουργήσει σωστά και το ρομπότ θα κάνει νούμερα.
Κάποιοι βγήκανε στους δρόμους. Ε, και;
Οι διαδηλώσεις έχουν χάσει τον παλμό τους. Ε, και;
Μέχρι κι εγώ, μέχρι κι εσύ χάνουμε τον παλμό μας – όλοι.
Πανό άνευ ουσίας, σημαιάκια, παραφωνίες στα συνθήματα.
Να φύγει ο Καίσαρας, να’ρθει ο άλλος Καίσαρας.
-Μα, είναι ίδιοι.
-Ε, και;
Όλα πρέπει να πάνε βάσει προγράμματος,
ακολουθήστε το σχέδιο, παιδιά.
Οι μελλοθάνατοι είναι έτοιμοι.
Τα όρνια περιμένουν.
Βάλε κι εσύ το λιθαράκι σου, νιώσε επιτέλους χρήσιμος.
Νιώσε πολίτης.
Δεν μου είπες, μωρό μου.
Πόσο σε πουλάς;
Πόσο σε κοστολογείς;
250 ευρώ. Μόνο; Ένας μισθός.
Και σκύβεις και γλύφεις και πέφτεις και ανέχεσαι.
Και δε σηκώνεσαι.
Η συνείδησή σου τι λέει για όλα αυτά;
Ακόμα να σιχαθείς τον εαυτό σου;
Εγώ; Άλλη ώρα αυτά.

Πάντως μη μιλάς. Είσαι μια χαρά. Δε βλέπεις τι γίνεται γύρω σου;
Θες κάτι καλύτερο; Ποιο καλύτερο;
Είσαι μια χαρά.
Να θυμάσαι μόνο να λαδώνεις τον μηχανισμό
για να γυρίζει σωστά.
Είμαστε καιρό μαζί. Είναι ώρα να μπεις στον κόσμο μου.
Έχω κόψει επαφές απ’τους πολλούς
-οι περισσότεροι μοιάζουν με ανδρείκελα ή η φαντασία μου οργιάζει;-
γιατί νιώθω πως όλα αυτά πλέον δεν με αφορούν.
Κι έχω ξεμείνει. Χωρίς καβάντζες, χωρίς υπομονή
με μια μικρή, ασήμαντη ψυχή.

Άσε με να το παίξω λίγο δραματικά, όπως μου αρέσει.
Κάνε πως με πιστεύεις, παίξε μαζί μου.
Γιατί σε χρειάζομαι, μικρέ – να λειτουργείς σαν παραμύθι.
Να σκοτώνεις τους δράκους αντί για μένα, να νιώθω λιγότερο χαμένη.
Γιατί το ξέρεις, με σένα τις περισσότερες φορές νικάω.
Αλλά μόνο με σένα.

«Φοβάμαι πως είσαι πολύ κακό για το τίποτα», είπες.
Δε θα προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίθετο,
θα’ταν ανέντιμο να το κάνω.
Δεν έχω εγγυήσεις, αγάπη μου.
Δώσε μου μόνο το χρόνο να σε βγάλω αληθινό ή όχι – δε σου ζητάω κάτι άλλο.

Καλό καλοκαίρι, είπαμε;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s