Η συγχώρεση ποιόν λυτρώνει τελικά; | Μιλένα Βλασσοπούλου

 

Για πολύ καιρό έλεγα πως δεν υπάρχει περίπτωση να συγχωρέσω κάποιους ανθρώπους με τους οποίους μοιράστηκα ένα κομμάτι της ζωής μου. Φέρθηκαν απαίσια, μου ράγισαν ότι όμορφο είχα στη καρδιά μου, μα αποφάσισα να τους δώσω μια ευκαιρία να μου δείξουν πως αξίζουν τη συγχώρεση από έναν άνθρωπο που πόνεσαν ανεπανόρθωτα και επανειλημμένα. Τα «μούτρα» και η απότομη συμπεριφορά είναι ένα αγκάθι που αρχίζει να με ενοχλεί το νόημα του. Δεν λύνει κανένα πρόβλημα και η λύτρωση αργεί πολύ. Μπορεί η σχέση αυτή να βρίσκεται στα τυπικά πλαίσια μιας κοινής συναναστροφής μα πως είναι δυνατόν να μισήσεις έναν άνθρωπο που μια φορά αγάπησες και σε αγάπησε πραγματικά; Καμμία φορά ο θυμός και η πικρία σε αποδυναμώνουν και δεν σε αφήνουν να δεις καθαρά. Ναι, μπορεί αυτές οι στιγμές, αυτές οι όμορφες στιγμές να καλύφθηκαν από νεύρα, αμφιβολία και θυμό μα δεν ακυρώνονται. Δεν διαγράφονται. Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο που στα πρόσφερε όλα αυτά. Κάθε άνθρωπος που περνά από τη ζωή μας είναι ένα μάθημα, όποιος φεύγει είναι απώλεια και ανάμνηση. Αποφάσισα λοιπόν να κρατήσω αυτές τις όμορφες αναμνήσεις και να τους δώσω μια ευκαιρία για τη λύτρωση. Τελικά η συγχώρεση ποιον λυτρώνει; Εσένα που συγχωρείς ή και εκείνον που δέχεται την συγχώρεση σου;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s