Η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένας αγώνας για την ύπαρξη, με τη βεβαιότητα πως στο τέλος θα νικηθούμε | Νινέτα Πλυτά

 

 

Η ζωή είναι μικρή. Όλοι το παραδεχόμαστε κάποια στιγμή αλλά τις περισσότερες φορές χρειάζεται κάτι που θα μας ταρακουνήσει αρκετά ώστε να το κάνουμε στάση ζωής, έστω και προσωρινά. Και τις περισσότερες φορές, δυστυχώς, αυτό είναι ένας θάνατος. Τι πιο δραστικό για την αλλαγή της αντίληψής μας για τη ζωή απ’ την απώλεια της;

Θάνατοι συμβαίνουν καθημερινά, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης και οφείλονται σε πληθώρα λόγων. Με την ανάπτυξη των ΜΜΕ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καθετί που συμβαίνει, διαδίδεται γρήγορα. Και τι πουλάει περισσότερο από ένα τραγικό συμβάν; Έτσι, ο θάνατος δεν είναι κάτι πρωτοφανές, ποτέ δεν ήταν άλλωστε. (Πάντα αναπόφευκτος με μόνο ελαφρυντικό το χρόνο της έλευσής του.) Η διαφορά είναι ότι τη σήμερον ημέρα, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε λεπτομέρειες για συμβάντα απ’ την άλλη άκρη του κόσμου. Και ακριβώς επειδή κατακλυζόμαστε από τέτοιου είδους ειδήσεις, έχουμε μάθει να μένουμε ανεπηρέαστοι ή έστω να επηρεαζόμαστε με μέτρο.

Πώς όμως να μείνεις ανεπηρέαστος όταν χάνει τη ζωή του ένας νέος άνθρωπος; Σ’ αυτή την περίπτωση θα έλεγα ότι ακόμη και χιλιάδες μίλια μακριά να συνέβη, δεν είναι εύκολο να μείνεις ασυγκίνητος. Πόσο μάλλον όταν αυτό συμβαίνει δίπλα σου, στο μέρος που ζεις, με ανθρώπους που γνωρίζεις. Εκεί, και λίγο να ξέρεις τον άλλο, είναι υπέρ-αρκετό.

Με αφορμή λοιπόν ένα τέτοιο συμβάν, δεν μπόρεσα να μην αναλογιστώ το νόημα της ζωής. Ανεξαρτήτως ηλικίας, όλοι έχουμε πολλά να σκεφτούμε, αν όχι ν’ αναθεωρήσουμε σχετικά με το παρελθόν, σίγουρα για το μέλλον. Ξαφνικά όλα όσα καθόριζαν τη διάθεσή σου, χάνουν την αξία τους. Όχι βέβαια εντελώς αλλά παίρνουν τη θέση που τους αρμόζει στη λίστα με τις προτεραιότητες. Η λογική ότι <<τη μία μέρα είσαι την άλλη όχι>> κυριαρχεί, δίνοντας σου αρκετή ώθηση, να προσπαθήσεις τουλάχιστον, να ζήσεις χωρίς ανούσιους τσακωμούς και ασήμαντα άγχη. Κάθε μέρα είναι μια νέα αρχή και δεν μπορείς παρά να χαμογελάς που έχεις την τύχη και την ευκαιρία να τη ζήσεις. Κι ο, τι σ’ έκανε προηγουμένως να στεναχωρηθείς ή να θυμώσεις, μην το μετανιώσεις. Άφησέ το πίσω και σκέψου ότι όλα για κάποιο λόγο γίνονται.

Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται υπερβολικά αλλά σίγουρα καθόλου άστοχα. Κάπου διάβασα τη ρήση του Σοπενχάουερ << Η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένας αγώνας για την ύπαρξη, με τη βεβαιότητα πως στο τέλος θα νικηθούμε>>. Όσο απαισιόδοξη κι αν ακούγεται, πιστεύω ότι δε θα μπορούσε να είναι πιο ακριβής και ρεαλιστική. Γεννιόμαστε με την προοπτική κάποια στιγμή στο χρόνο να πεθάνουμε. Το πότε και το πώς είναι οι μόνες μεταβλητές. Στο χέρι μας είναι το πώς θα ζήσουμε μέχρι τότε.

Υ. Γ. Για όσους δεν βρίσκονται πια κοντά μας, ελπίζω απλά να βρίσκονται σ’ ένα καλύτερο μέρος, χωρίς πόνο και ταλαιπωρίες. Όλοι οι υπόλοιποι, ας μην ξεχνάμε το χρέος της μνήμης απέναντι τους αλλά και της ζωής. Νομίζω τους το χρωστάμε να ζήσουμε όσα εκείνοι δεν μπόρεσαν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s