2.14. Επαναστατική πράξη | Ιωάννα Μαλούνη

Τα γενέθλια της Νάγιας θα είναι πάντα το σημαντικό γεγονός στο ημερολόγιο. Όλα τα γενέθλια φίλων είναι σημαντικά. Είναι εκείνη η φάση όπου βλέπεις πως κι εσύ κι οι άλλοι μεγαλώνετε κι αυτό είναι παρηγορητικό. Και χαίρεστε, γιατί συμπορεύεστε σ’ αυτό.

Φέτος η Νάγια ήθελε να μας κεράσει ποτό. Πολύ ποτό. Ήταν στις καλές της. Ήταν τόσο στις καλές της, που μου είπε πως θα μπορούσα να καλέσω το Μάνο. Θα το έκανα. Δε μπορούσα ν’ αντισταθώ. Ήμουν ενθουσιασμένη με το γεγονός ότι χρειαζόμουν κάποιον με υιγή τρόπο, που ήθελα να περνάω πολύ χρόνο μαζί του, δίχως να σχεδιάζω με άγχος το μέλλον, δίχως ν’ απαγορεύω στον εαυτό μου να ζει τη στιγμή. Και χάρηκα που κι αυτός ήταν κουλ μ’ αυτό.

«Δε θα κρατήσετε για πολύ το στάτους του ΄΄βγαίνουμε και περνάμε καλά’’» μου είπε η Νάγια ενώ πίναμε στο σπίτι της. «Το ξέρεις, έτσι;»

Χαμογέλασα. Ο Μάνος είχε βγει έξω, στο μπαλκόνι της για να μιλήσει στο τηλέφωνο. Ήμασταν μόνες μας και μπορούσαμε να κάνουμε, έστω και λίγο, μια βαθιά, γυναικεία κουβέντα, γεμάτη συνειδητοποιήσεις για τις σχέσεις.

«Θα πρέπει να κρατήσουμε ταμπέλες δηλαδή;» τη ρώτησα.

«Ναι επειδή θα σε ρωτήσουν στο οικογενειακό τραπέζι»  με ειρωνεύτηκε εκείνη.

Έπιασα ένα μπουκάλι μπύρα.

«Κάποια πράγματα συμβαίνουν πολύ γρήγορα» είπα στη Νάγια.

«Ε, ζήστο!» με πρότρεψε. «Όλοι θα πεθάνουμε κάποτε. Οπότε το μόνο μας δεδομένο είναι ότι πρέπει να ζήσουμε όλες τις φάσεις της ζωής μας, καλές ή κακές»

Η φωνή του Μάνου ακούστηκε.

«Νάγια, την είδες χίπισσα στα 22 σου;» τη ρώτησε.

«Κάλλιο αργά παρά ποτέ» αποκρίθηκε εκείνη.

Κάναμε πρόποση.

Όταν ήλθαν κι οι υπόλοιποι, πήγαμε σ’ ένα πάρτι. Σ’ ένα από αυτά τα αναρχοπάρτι όπου θα έβρισκες 5-6 μεθυσμένους στην καλύτερη, ακόμα περισσότερους να κάνουν μπάφο και πολλές νερωμένες μπύρες. Αλλά αυτά τα πάρτι καταλήγουν να σ’ αρέσουν, ό,τι κι αν γίνει.

Όταν είχα εισπνεύσει πολύ μπάφο, βγήκα έξω ν’ αναπνεύσω. Πήρα μια ανάσα. Έπειτα, θυμήθηκα πόσο λάτρης της υγιεινής ζωής είμαι κι έστριψα τσιγάρο.

Άκουσα τότε μια παραπονιάρικη γυναικεία φωνή. Έστρεψα το βλέμμα ως προς την κατεύθυνσή της. Είδα μια μικροκαμωμένη κοπέλα με περιποιημένο μαύρο καρέ κι ένα λεπτό τύπο δίπλα της. Την άκουσα πιο προσεκτικά. Γκρίνιαζε για τα γκομενικά της. Τίποτα το ενδιαφέρον.

Κοίταξα λίγο καλύτερα. Ο λεπτός τύπος μου θύμιζε τον Κυριάκο. Τους έριξα άλλη μια διακριτική ματιά. Ήταν όντως αυτός. Ο αντιπαθητικός μπουρζουά Κυριάκος άκουγε μια μεθυσμένη φασέα να μιλάει για τα γκομενικά της.

Έκανα ν΄ ανάψω το τσιγάρο. Θυμήθηκα πως δεν είχα αναπτήρα. Οπότε θα έκανα την καρδιά μου πέτρα και θα ζητούσα από την κοπέλα.

Τους πλησίασα. Κρατήθηκα να μη γελάσω. Όσο συνειδητοποιούσα ότι αυτός ήταν όντως ο Κυριάκος, τόσο μ’ έπιανε η επιθυμία να ξεκαρδιστώ με την κατάληξή του. Αυτός τα κορόιδευε αυτά και γκρίνιαζε συνέχεια. Και να τος τώρα!

«Έλα, πάρε» έκανε το κορίτσι.

Ο Κυριάκος με κοίταξε καλά καλά.

«Πέρασες στο άλλο άκρο;» τον ρώτησα.

Η κοπέλα γούρλωσε τα μάτια της. Για μια στιγμή, φοβήθηκα ότι είχα κάνει λάθος και θα γινόμουν ρεζίλι.

«Θα μπορούσα να βάλω φωτιά στο σπίτι μου μα προτίμησα αυτό» έκανε.

Εντάξει, με τρολλάρει, σκέφτηκα.

«Είχα μια στιγμή αποκάλυψης, Έμιλι» μου είπε. «Οπότε φρόντισα να εξαφανιστώ εκείνο το βράδυ. Πήρε μερικές μέρες, μ’ έψαξαν κι εγώ είχα την ησυχία μου. Και τώρα παράτησα το μεταπτυχιακό κι είμαι εδώ»

Έκανε μια παύση.

«Μην πεις τίποτα στη Ρένια» μου είπε.

«Δε μιλάμε πια» του εξήγησα.

«Κάποιοι άνθρωποι δε θέλουν να σωθούν»

Σκέφτηκα πως ο Κυριάκος έκανε την εφηβική του επανάσταση στα είκοσι πέντε του. Γι’ άλλη μια φορά, δε μπορούσα να τον πάρω στα σοβαρά. Ποτέ δε θα τον έπαιρνα στα σοβαρά. Θα μου γεννούσε cringe και μόνο cringe.

Αλλά μπορούσα να τον καταλάβω, όταν μου έλεγε ότι είχε βαρεθεί τη Ρένια. Είχε όλους τους λόγους να τη βαρεθεί. Ακόμα κι αν ήταν το ίδιο γραφική μ’ εκείνον. Και δεν ήταν ο μόνος που την είχε βαρεθεί.

Πήγα πίσω στο πάρτι. Παρήγγειλα λίγο ποτό. Βρήκα τους άλλους. Έδωσα ένα φίλι στο μάγουλο της Νάγιας. Ο Μάνος με άρπαξε στην αγκαλιά του. Ο Χάρης μας κοιτούσε χανμογελώντας.

Μετά από καιρό ένιωθα πολύ καλά. Ήμουν με ανθρώπους που δεν είχαν αποδειχθεί τοξικοί. Κι αυτό ήταν κατόρθωμά μου. Ένα δικό μου κατόρθωμα με τη δική μου σφραγίδα.

https://www.youtube.com/watch?v=uP9Xdcvnpo4

“The rest of my life is some kinda wonderful”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s