2.12. Λυπάμαι για την απώλεια | Ιωάννα Μαλούνη

Αν υπάρχει ένα μέρος που συνειδητά όλοι θέλουμε ν’ αποφύγουμε, αυτό είναι τα νεκροταφεία. Δεν αντέχαμε τις στιγμές κηδείας, όσο κι αν η κουλτούρα μας έχει εξοικειωθεί με το θάνατο. Κανείς μας δεν τις άντεχε.

Κι εγώ το καταλάβαινα όταν προχωρούσα μαζί με τη Νάγια και το Χάρη στην κηδεία του πατέρα μου. Αναστέναξα. Έβαζα τον εαυτό μου στο κέντρο του κόσμου ενώ υπήρχαν άνθρωποι που πονούσαν πιο πολύ, με πιο σημαντικές αφορμές. Ήμουν ένας κόκκος σκόνης μπροστά τους.

Ήμουν η πρώτη που αγκάλιασε το Χάρη, όταν αυτός άρχισε να κλαίει.

«Όλα καλά θα πάνε» τον καθησύχασα.

«Από πότε έγινες τόσο θετική;» με ρώτησε.

Θα είναι πάντα ο Χάρης που ξέρω.

«Θα της έφταιξε το κέφι ο Μάνος» πετάχτηκε η Νάγια.

Με χτύπησε φιλικά στην πλάτη.

«Νυμφίδιο!» έκανε.

Ο Χάρης της έκανε νεύμα να σωπάσει γιατί βρισκόμασταν σε κηδεία. Έπειτα, κατευθύνθηκε προς τους συγγενείς του, λίγο πιο μπροστά μας. Ήθελε να συνεχίσει να κλαίει.

Δεν είχαμε μιλήσει με το Μάνο μετά την ξεπέτα μας. Δεν ήμουν σε φάση να πάρω πρωτοβουλία. Μου άρεσε μα δε θα τον έβαζα στην ταραγμένη μου ψυχοσύνθεση από τώρα. Χρειαζόμουν το χρόνο μου.

Η Ρένια μ’ είχε πάρει γι’ άλλη μια φορά. Την είχα αποφύγει. Ήταν κι αυτή ένα ακόμα περίεργο κεφάλαιο στην πρόσφατη ιστορία μου. Θα έπρεπε να μείνω μακριά της αν ήθελα ένα καθαρό μυαλό για τη συνέχεια. Το έβρισκα σκληρό όλο αυτό και δε μου άρεσε. Αλλά ήταν η μόνη επιλογή. Αυτό που έπρεπε να γίνει, είτε μου άρεσε, είτε όχι.

Κουβαλούσα ακόμα το βάρος του σημειώματος αυτοκτονίας του Στέλιου. Με τρόμαζε που η λέξη «θάνατος» βρισκόνταν παντού γύρω μου. Μου θύμιζε το 2016. Εκείνη τη χρονιά ακούγαμε συνέχεια γι’ αυτό και θέλαμε να τρέξουμε μακριά, να ρίξουμε κατάρες σ’ αυτή τη χρονιά, σαν προληπτικές γιαγιάδες. Τότε που μας ένοιαζε πιο πολύ από ποτέ η δική μας μοίρα κι ας το αρνιόμασταν.

Ακόμα φοβόμουν που εγκατέλειπα τη Ρένια. Ακόμα ανησυχούσα μήπως η κίνησή μου αυτή ήταν λάθος. Ακόμα ανησυχούσα μήπως δεν είχα σταθεί καλή φίλη απέναντι της. Ακόμα φοβόμουν ότι δεν έκανα το σωστό και μ’ αμφισβητούσα κάθε στιγμή γι’ αυτό. Μου ήταν εύκολο ν΄ αγνοήσω τη Ρένια σε πρώτο επίπεδο, αλλά, για πολύ καιρό ακόμα, θα είχα πολλές ακόμα τύψεις.

Αλλά μπορούσα να ξεκινήσω το δρόμο μου διαφορετικά. Να σταθώ καλύτερη φίλη στους φίλους που ήδη είχα. Γι’ άλλη μια φορά ξεχνούσα βασικά πράγματα – ότι παίρνοντας κάποιον ως δεδομένο επικεντρώνεσαι σε πράγματα μη δεδομένα και πολλές φορές ψυχοφθόρα. Είναι η τέλεια σπατάλη ενέργειας. Θα μπορούσες ν’ αφιερώσεις την ένεργειά σου σ’ αυτά που ήδη έχεις για να τα κάνεις καλύτερα και να τ’ αγαπήσεις με το δικό σου τρόπο και να νιώσεις κι εσύ καλύτερα. Δεν είχα αλλάξει από το Γυμνάσιο – ήμουν η ίδια εθισμένη στην ανησυχία έφηβη, με όλες τις μη αξιοποιημένες προοπτικές να κάνει τη ζωή της καλύτερη.

Θυμήθηκα τον πρώην μου, τον Πέτρο. Μου είχε πει πως οι άνθρωποι είμαστε φουλ φετιχιστές. Κάποιοι περισσότερο, κάποιοι λιγότερο. Εγώ βρισκόμουν στην πρώτη κατηγορία. Στους πολύ πολύ φετιχιστές.

Έτρεξα να βρω το Χάρη.

«Θα είμαι δίπλα σου» του είπα. «Το εννοώ. Εσύ κι η Νάγια πιστέψατε σ’ εμένα, ακόμα κι όταν εγώ δεν πίστευα σ’ εμένα. Κι εγώ το είχα πάρει ως δεδομένο. Δεν πάει έτσι. Ξέρεις καλύτερα από μένα πως τίποτα δεν είναι δεδομένο»

Χαμογέλασε λίγο. Δεν ήθελε να μιλήσει περισσότερο. Το κατανοούσα.

Στράφηκα στη Νάγια.

«Δύσκολη ημέρα, ε;» έκανα.

«Ήταν» αποκρίθηκε.

«Δε μπορώ ν’ ακούω για θάνατο»

«Ούτε κι εγώ»

«Στα ΄χω πει για το Στέλιο, ε;»

«Ναι»

Αναστέναξε.

«Μ’ ενοχλεί που ταρακουνήθηκα με το θέμα του Στέλιου μόνο επειδή νόμιζα πως ήταν δική μου ευθύνη» μου είπε.

Έμοιαζε να είχε πολλές ενοχές σχετικά μ’ αυτό.

«Αλλιώς δε θα είχα καν συγκινηθεί!» έκανε με θυμό.

Αναστέναξε για δεύτερη φορά.

«Είναι χαζό» είπε. «Μπορώ να την πω σε κάποιον, να τον βάλω σε τάξη, να τον επιπλήξω, να φερθώ έτσι ώστε να τον βοηθήσω να ξυπνήσει και να δει τι είναι καλό για εκείνον. Πραγματικά θέλω να είμαι δίπλα στους άλλους. Αλλά βλέπω πως είμαι πιο ατομίστρια από όσο νομίζω»

Την κοίταξα βαθιά στα μάτια.

«Το ‘χω σκεφτεί κι εγώ για ‘μένα» είπα.

«Ο ατομισμός μας βοηθάει να επιβιώσουμε» ειρωνεύτηκε. «Να μια πρόοδος της ανθρωπότητας! Τώρα θα μπορούμε να κλαιγόμαστε ισόβια γι’ αυτό, για το χαμένο μας συλλογικό συναίσθημα και να κάνουμε τους αναίσθητους με ιδεολογικό πρόσημο! Ζήτω η νεοφιλελεύθερη ατομιστική ιδεολογία!»

Μειδίασα.

«Είμαστε ατομιστές μέχρι να μας ταρακουνήσει κάτι» της είπα.

«Δεν είναι υπέροχο;» ειρωνεύτηκε ξανά.

https://www.youtube.com/watch?v=at2vJiZpcjU

“And I understand nothing of these changes
Changes, these changes”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s