Χαρτόκουτα και Υπερβολικές Δόσεις | Γιώργος Ασκαλίδης

 

Εξουνθενωμένη χορωδία αγγέλων παρατάει τα μεγάφωνα της και πετάει ομαδικώς να επιστρέψει πίσω στον κήπο του Μεγάλου Γλύπτη να μου βρίσουν τη μάνα. Πιλότοι αεροπλάνων με πανό δελεάζουν στην ιδέα του κόκκινου κουμπιού αυτοκαταστροφής αφού πια αντιληφθούν ότι δεν ξέρω ανάγνωση, επομένως στραφί οι πολύωροι προειδοποιητικοί κύκλοι στον αέρα. Φυσικοί και χημικοί κατασταλάζουν στην ανεπάρκεια τους και αποφασίζουν να σκίσουν τα πτυχία τους και να μεταναστεύσουν στο Νεπάλ. Κάπου μακρινά, έχω βυθιστεί σε όραμα. Μπλέ ηλεκτρί κοστούμι, τονίζει άψογα τον πισινό και με ψηλώνει. Προβολείς παλιορκούν από ψηλά. Αστράφτω ένα πελώριο χαμόγελο για τα τις κάμερες. Το στέμμα πρώτης θέσης καλλιστείων ηλιθιότητας μου στολίζει θριαμβευτικά το κεφάλι όσο κρατάω καμαρωτός το μπουκέτο και χαιρετάω το κοινό που ζητοκραυγίζει.

Γαβγίζει το σκυλί του γείτονα και με διακόπτει. Ζαρώνω τα μάτια σαν μικρό παιδί αντιμέτωπο με ταινία τρόμου και σηκώνω το κινητό. Παραμένει εκεί. Η φούσκα μπελάς. Το μήνυμα μου είναι εκεί. Δαχτυλοδείχνει και γελάει. Πιάνω τον εαυτό μου να φθονεί που δεν έχω χειρότερα προβλήματα. Και μετά αντιλαμβάνομαι ότι δεν είμαι ούτε πλούσιος ούτε αρκετά όμορφος για να είμαι τόσο πρωτοκοσμικά σκατένιος.

Και μένω εκεί, στον πάγκο της κουζίνας με το κινητό στο χέρι. Ρετροσπεκτίβα κάθε καταστροφικής μου επιλογής παίζει ακατάπαυστα και δεν έχει κουμπί rewind. Πόσα περιτυλίγματα λέξεων μπορούν να σμιλεύσουν την ίδια φράση για χρόνια μέχρι πια η γλοιότητα να αδυνατεί να κρυφτεί πίσω από το κίβδηλο μου τάκτ; Μέχρι φίλοι και συνεργάτες από την δουλειά, αντιληφθούν το παθητικό κάλεσμα βοήθειας και αποφασίσουν να διοργανώσουν μάζωξη παρέμβασης; Ελπίζω να έχει υπάρξει κέικ όταν συμβεί.

Προς υπεράσπιση μου, ήμουν πάντα ταλαντούχος στα λόγια. Υπερβολικά για το δικό μου καλό. Αν πάρεις πρωτοβουλία και γίνεις δημιουργικός, τα περιτυλύγματα λέξεων μπορούν να φτάσουν το άπειρο.

“Μου λείπεις.”

“Θέλω να πεθάνω.”

“Συγνώμη για τότε που ξέχασα τα ψώνια στο σούπερμαρκετ.”

“ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ.”

“Για ποιόν το πόσταρες το γαμωτράγουδο μωρέ καριόλη;”

“Έβαλα ότι μου χάρισες σε χαρτόκουτα, έλα άυριο να τα πάρεις, δεν θα είμαι σπίτι. Δηλαδή, θα είμαι, απλά δεν θα το καταλάβεις.”

“Ξέρεις κάτι; Καλύτερα που τελειώσαμε, σου αρέσει η Λένα Ντάναμ.”

“Θα μου στείλεις τον πούτσο σου;”

“Συγνώμη που ζήτησα τον πούτσο σου, δεν ήξερα ότι ήσουν στην κηδεία της γιαγιάς σου.”

Και καταλαβαίνεις, ίσως λίγο πιο αργά από όσο θα έπρεπε ότι το κοφτερά γοητευτικό χιούμουρ που θεωρείς κρυφό σου ατού δεν είναι ούτε κοφτερό ούτε γοητευτικό. Και δεν ήσουν τόσο ταλαντούχος στα λόγια. Ή ίσως φταίει η αναισθητοποιήση που ακολουθεί με τον καιρό όταν πια σε μάθουν όλοι τους.

Πόσο κοστίζει ένα προκαλούμενο μαζικό μπλακ άουτ ηλεκτρισμού σε κάθετι τεχνολογικό σε κάθε γωνία του πλανήτη; Έστω για ένα πεντάλεπτο; Έστω μέχρι να αυτοκαταστραφεί το μήνυμα στο κινητό και μπορέσω να διατηρήσω μια απατηλή ιδέα αυτοεκτίμησης; Αλλά όχι, δεν υπάρχει γυρισμός. Το μήνυμα μου μαραζώνεται αδιάβαστο και ένα μέρος μου έυχεται να είσαι σε κώμα. Όχι να πέθανες. Κάτι δεν είναι και αυτό;

Τι θα έκανε η Τόρι Έμος; Ο Μόρισει; Η Μπιγιόνσε Νοουλς;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s