Αυτοαναφορικό Κενό | Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη

 

Δεν ξέρω να ζωγραφίζω.

Είναι φανερό.

Προσπάθησα να είμαι όμως εντός των γραμμών.

Να μην βγω εκτός πλαισίων.

Στο αποτέλεσμα δεν φαίνεται πόση ώρα έκανα, με ποια φορά, αν μέσα στα πλαίσια ήμουν βίαιη στο να τελειώσω γρήγορα ή όχι.

Φαίνεται μόνο κάτι μαύρο.

Τα πλαίσια που είναι στραβά -οι βάσεις- ξεχωρίζουν και με εκνευρίζουν.

Τα ήθελα ίσια. Στενά και ίσια.

Αλλά ως αυτό-εκπληρούμενη προφητεία έπρεπε να μου ξεφύγουν. Να μην έχουν συνοχή, να μην είναι όλα παράλληλα, να μην είναι συμμετρικά.

Διαφορετικά, δεν θα ήταν ρεαλιστική η αποτύπωση μου πάνω στο χαρτί.

Το κενό μέσα -δανεισμένο από τα μαθηματικά που μίσησα- είναι νιχιλιστικό, αυτοκαστροφικό, υπερφίαλο (λόγω μεγέθους) και ασύμμετρο.

Είναι κόκκινο για να θυμίζει κάποιο χρώμα.

Το μαύρο βλέπεις δεν είναι χρώμα, είναι κατάσταση : αισιόδοξη και παράδοξη.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s