Tης σκέψης το σεργιάνι | Rose

 

Η άνοιξη δείχνει να φθίνει κι ας βρίσκεται στο ζενίθ της.

Αφήνω το παράθυρο ανοιχτό να ακούω τον ήχο της βροχής

Που παφλάζει στο υγρό χώμα.

Μου χε λείψει αυτή η αίσθηση, αυτή η μυρωδιά, αυτή η μελωδία.

Η σκέψη μου πάλι βρίσκεται μετέωρη,

Δεν φοβάται τη βροχή και αρχίζει το σεργιάνι.

Που είσαι;

Ψάχνει λυσσαλέα να σε βρει, να σε συναντήσει,

Να ρουφήξει κάθε λεπτομέρεια του κορμιού σου,

Να καλομάθει κάθε μορφασμό σου.

 

Πάλι πίσω· οι σταγόνες πέφτουν τόσο ηδονικά,

Σα να ερωτεύονται τη γη που τις δέχεται,

Κι ας τις καταπίνει εκείνη

Κι ας τις εξαφανίζει.

Μου θυμίζουν εμάς σε ένα περασμένο όνειρο,

Κι εκεί που η σκέψη μου είχε γυρίσει πίσω,

Της δίνω μια και χάνεται ξανά στον ρεμβασμό μου.

Ήσουν τόσο όμορφος με τα ρούχα της δουλειάς

Κι έπειτα κάπως έγινε και βρεθήκαμε Μοναστηράκι

Να τρώμε παγωτό και να σε κοιτάζω με θαυμασμό.

Ώσπου δεν αντέχω άλλο·

Το σπρώχνω με βιασύνη και εκείνο γεμίζει τη μύτη σου,

Δίνοντας μου την ευκαιρία να σε φιλήσω.

 

Μα, μάλλον κόμπασε η μπόρα,

Χάθηκε ο ήχος, επέστρεψε και η σκέψη.

Πρέπει να συνεχίσω να ζω κι ας μη σε βλέπω.

Εξάλλου αν και η άνοιξη βρίσκεται στην ακμή της,

Θα ‘ρθει γοργά το καλοκαίρι.

Ίσως καταφέρω τότε να σε συναντήσω και να σ’ αγαπήσω,

Όπως ακριβώς σ’ εκείνα τα όνειρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s