Το παράδοξο της απώλειας | Ελπίδα Βεριττά

Μια συννεφιασμένη μέρα ήταν. Κι εγώ καθώς κοιτούσα τον ουρανό, σκεφτόμουν ότι οι αλλαγές στη διάθεσή μου, είχαν αρχίσει να μου θυμίζουν τη συνηθισμένη στάση στο μανάβικο της γειτονιάς. Φτάνω στο μανάβικο, και περνάω τουλάχιστον ένα δεκάλεπτο πάνω από τις ντομάτες, μέχρι να διαλέξω τις πιο καλές. Και αυτό γιατί τη μία μέρα μπορεί να πάω και να είναι πολύ ζουμερές, κόκκινες και λαχταριστές και την επόμενη να είναι οι μισές αγίνωτες και οι άλλες μισές χαλασμένες. Αυτές οι εναλλαγές μπορεί να εμφανίζονται για μια ολόκληρη εβδομάδα. Κάπως έτσι κυλούσαν και οι μέρες μου. Βέβαια ήταν λίγο πιο περίπλοκα τα πράγματα στην τελευταία περίπτωση, διότι μπορεί να ξυπνούσα με κέφι και αισιοδοξία αλλά προς το βράδυ της ίδιας κιόλας ημέρας, να έβρισκα τον εαυτό μου με τα μάτια θλιμμένα και δακρυσμένα. Το ευχάριστο με τις ντομάτες είναι ότι δε χρειάζεται να αναρωτηθώ γιατί δεν είναι καλές ούτε ποια είναι η αληθινή αιτία και πώς να τη διορθώσω για να είναι και πάλι όπως ακριβώς τις θέλω. Πηγαίνω στο μανάβικο και το πολύ πολύ να εκνευριστώ καθώς προσπαθώ να διαλέξω τουλάχιστον μια-δυο από το καφάσι. Αυτό ήταν… πληρώνω, φεύγω, ξεχάστηκε. Αλλά με τον εαυτό μου; Τι κάνω για τον εαυτό μου όταν η βροχή που έρχεται μετά από κάτι τέτοιες συννεφιασμένες μέρες.. καταλήγει να πλημμυρίζει την ίδια μου την ψυχή;

Ο Ιπποκράτης έλεγε ότι πριν θεραπεύσεις κάποιον, πρέπει να τον ρωτήσεις αν είναι πρόθυμος να αφήσει όλα εκείνα που τον κάνουν να αρρωσταίνει. Οι μέρες περνούσαν.. το ίδιο και οι εβδομάδες. Κι ωστόσο εγώ σκεφτόμουν διαρκώς αυτά τα λόγια. Ήδη γνώριζα τι ήταν εκείνο που μετέτρεπε τη μέρα μου από φωτεινή σε απόλυτο σκοτάδι. Η αλήθεια ήταν μάλλον ότι οι μέρες μου δεν είχαν έντονα χρώματα στο ξεκίνημά τους αλλά ούτε και έλλειψη φωτός με το πέρας τους. Ήταν απλώς συννεφιασμένες… γκρίζες. Αυτό το γκρι που επικρατεί όταν μεταβαίνεις από μία εκδοχή του εαυτού σου σε μιαν άλλη. Είχα εντοπίσει όλα εκείνα που με κάνουν να υποφέρω, απλώς ποτέ δεν ήμουν βέβαιη ότι θέλω να τα αποχωριστώ. Ώσπου το φως έγινε σκοτάδι και το σκοτάδι πάλι φως και μετά από αμέτρητες εναλλαγές δημιούργησα κι εγώ το δικό μου γκρι. Ήταν ένα γκρι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Συνήθως αναμειγνύουμε το άσπρο και μαύρο χρώμα για να βγει αυτό το αποτέλεσμα. Στην προκειμένη περίπτωση όμως δε χρειάστηκε το άσπρο. Ήταν αλήθεια, ενδιαφέρον, ότι μπόρεσα να οδηγηθώ σε μια μετάβαση μέσα από πολύ πόνο. Αυτό ήταν αρκετό για τη νέα μου δημιουργία.

Αφού άφησα για λίγο τους δύο πόλους και φιλοξένησα το καινούριο χρώμα της καθημερινότητας, μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι ο φόβος της εγκατάλειψης μπορούσε να με αρρωστήσει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη δυσκολία που αντιμετωπίζω. Και να, βρισκόμουν πάλι αντιμέτωπη με κάτι που για χρόνια με τρόμαζε τόσο πολύ. Αυτή η ανησυχία ότι θα κοιμηθώ το βράδυ και μόλις ξυπνήσω θα πρέπει να ζω με την απώλεια. Βλέπεις, δεν ήξερα και τι ήταν χειρότερο… η ιδέα ότι θα με εγκαταλείψει κάποιος τόσο σημαντικός για μένα ή μήπως ότι θα βρεθώ αντιμέτωπη με τη μοναξιά μου και δε θα μπορέσω να τα καταφέρω μόνη; Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μέχρι και σήμερα, κάθε που περνούσε όλη η ανησυχία, αντιλαμβανόμουν ότι η απώλεια δεν ήταν πραγματική αλλά την είχα κατασκευάσει μόνη μου… και αυτό με ταλαιπωρούσε ακόμη περισσότερο.

Προσπάθησα να βρω τα λόγια για να μιλήσω για εκείνη, λέξεις για να τις αποτυπώσω σε χαρτί και να την περιγράψω, να της δώσω μια μορφή και να τη ζωγραφίσω… αλλά δεν κατάφερα τίποτα από αυτά. Γιατί πάντα το βιώνω ως απώλεια; Ο πόνος που συνόδευε αυτή τη σκέψη συνέχιζε να υπάρχει. Κι εγώ άφησα τον πόνο και τον ένιωθα τόσο έντονα που θα ορκιζόμουν ότι διέλυε τα πάντα μέσα μου. Ένας πόνος για κάτι το οποίο δεν ήξερα ποτέ αν τελικά υπάρχει κι όμως ήταν αληθινός. Πέρασαν οι μέρες και πόνος έφυγε, ενώ εγώ ήμουν ακόμη εκεί. Ξεπέρασα το φόβο μου και ήμουν πάλι σε θέση να διακρίνω την αλήθεια. Ήμουν σε θέση να κατανοήσω ότι μπορώ να τα καταφέρω μόνη και ότι τελικά οι άνθρωποι που αγαπώ τόσο πολύ, δεν με έχουν εγκαταλείψει. Πόνεσα, πόνεσα, πόνεσα… τελικά πέρασε και προχώρησα παρακάτω. Ίσως δεν προχώρησα ακριβώς παρακάτω, όμως άρχισα να κάνω πράγματα για μένα, τα οποία πάντα περίμενα από τους άλλους να κάνουν.

Ήταν για μένα, το παράδοξο της απώλειας! Πόσο αντιφατικό, τελικά, ότι θα μπορούσα να με προστατέψω βιώνοντας όλο τον πόνο για κάτι το οποίο δεν υπήρξε ποτέ. Κι όμως έμοιαζε να είναι η πιο ασφαλής διαδρομή για να πείσω τον εαυτό μου ότι αν ο τρόπος που επιλέγει κάποιος να με αγαπά, δεν είναι απόλυτα ταιριαστός με εκείνον που εγώ είχα αρχικά στο μυαλό μου… αυτό δε σημαίνει ότι δε νοιάζεται ούτε ότι θα φύγει από κοντά μου. Κάποιες φορές, οι άνθρωποι μένουν.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s