Η Πολυτάραχη Ζωή ενός Τελειόφοιτου (Ένα συνεχώς αναβαλλόμενο κείμενο, μέρος 1ο) | Τάσος Ζαννής

[Πώς το ξεκινούν κι αυτό εδώ τώρα; Λογικά θα γράψεις μια εισαγωγή, και μετά κάπως θα το γυρίσεις και θα αναφερθείς σε αυτά που πρέπει. Δυσκολεύεσαι; Φοβάσαι; Μήπως έχεις ξεσυνηθίσει να γράφεις; Όχι, αποκλείεται να συμβαίνει αυτό. Ίσως να είναι και η περίοδος τέτοια. Ίσως πάλι, και η περίσταση, να είναι κάπως πιο προσωπική. Έλα, ξεκίνα τώρα. Θα το βρεις στην πορεία]

Να ‘μαι πάλι εδώ, στην αγαπημένη μου γωνίτσα. Από την πρώτη κιόλας στιγμή ένιωσα ένα… κάτι εδώ μέσα, σ’ αυτή την παρέα. Το κλίμα στην Πάστα Φλώρα, ανέκαθεν μου έβγαζε μία θετική αύρα και με έκανε να νιώθω όμορφα – ξεχωριστά όμορφα. Γι’ αυτό κι εγώ, αποφάσισα να επιστρέφω εδώ, να λέω τα νέα μου, να καταγράφω σκέψεις και συναισθήματα, και μετά να φεύγω. Έρχομαι, κάθομαι, τα βγάζω από μέσα μου, φεύγω. Και ξανά. Έρχομαι, κάθομαι, τα βγάζω από μέσα μου, φεύγω. Βλέπεις, η καθημερινότητά μου, έχει πάρει μια άκρως περίεργη (αλλά ενδιαφέρουσα) τροπή, που μερικές στιγμές νιώθω πως δεν ξέρω τι μου ξημερώνει.

Το τελευταίο διάστημα νιώθω κάπως έξω απ’ τα νερά μου. Δεν κάνω όμως κάτι που δεν μ’ αρέσει. Τα πράγματα δεν έρχονται πάντα έτσι όπως τα θέλεις και τα υπολογίζεις. Θα έρθουν και οι δυσκολίες, και οι αναποδιές, και τα εμπόδια. Θα έρθουν όμως, και αυτά τα (ανέλπιστα) θετικά μηνύματα που θα σου δώσουν ένα πάτημα να συνεχίσεις αυτό που κάνεις με όλο σου το μεράκι και την καλή διάθεση. Όλα μες τη ζωή είναι. Σε λίγους μήνες γίνομαι 22 και η καθημερινότητά μου χαρακτηρίζεται από ένα σύνολο έντονων έως και (ενίοτε) εξουθενωτικών (αλλά καθόλου, μα καθόλου βαρετών) δραστηριοτήτων. Η ζωή μου έχει πάρει τη μορφή ενός πελώριου βουνού, και η ανάβαση συνεχίζεται ανελλιπώς με γρήγορους και φρενήρεις ρυθμούς. Πλάι μου όμως, έχω όλα τα κατάλληλα πρόσωπα για να με συντροφεύσουν στο ταξίδι μου. Ή μάλλον… σχεδόν όλα.

Σε λίγους μήνες γίνομαι 22. Τα δύσκολα δεν έχουν έρθει ακόμα. Συνεχίζω να έχω τη δυνατότητα να κάνω αυτό που θέλω, τη στιγμή που το θέλω. Κι αυτό γιατί ακόμα δεν έχω πατήσει και με τα δύο πόδια στον Κόσμο Των Μεγάλων. Για αρκετό καιρό ακροβατούσα με το ενάμισι πόδι ανάμεσα στους δύο κόσμους, και τώρα ετοιμάζομαι να αφήσω για τα καλά πίσω έναν κόσμο που οι περισσότεροι δεν μάθαμε ποτέ να εκτιμούμε. Ας μην ξεφεύγω όμως.

Γυμναστήριο, σχολή, ρεπορτάζ, προπονήσεις, εφημερίδα, συντήρηση σπιτιού, συντήρηση μυαλού. Κάθε μέρα προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος στα πάντα, για το καθετί που με περιβάλλει. Δεν υπάρχει όριο στην προσπάθεια. Ο καθένας φτάνει ως εκεί που θέλει. Εγώ έχω βάλει στόχο να βελτιώνομαι συνεχώς μέσα από τα απλά, τα μικρά, τα καθημερινά πράγματα.

Συνεχίζω να γράφω χωρίς συγκεκριμένη δομή. Εκνευρίζομαι όταν το κάνω αυτό. Σκόρπιες σκέψεις, αφιλτράριστο υλικό. Η καρδιά από τη μία, το μυαλό από την άλλη, χάνονται και μάχονται στα πελάγη του πολέμου. Τα πετάς όλα μέσα κι ό,τι γίνει. Όχι. Δεν είμαι έτσι. Δεν είμαι αυτός. Δεν είμαι τέτοιος. Έχω μάθει να οργανώνω τα πράγματα. Δέκα μήνες τώρα, η φθαρμένη σκέψη πάλλεται και τραντάζεται στις ακτές της ψυχής. Χρειαζόταν ενθάρρυνση και καθοδήγηση. Από εμένα τον ίδιο. Επικρατούσε χάος. Ένα όμορφο αέναο χάος, όπως αυτό που ένιωσα όταν σε κοίταξα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Στεκόσουν εκεί στην πόρτα και με περίμενες. Περίμενες να αφήσω κάτω τις βαλίτσες μου για να έρθεις να με αγκαλιάσεις. Ξέφυγα πάλι. Το παθαίνω που και που. Αφήνομαι για λίγο, και γλιστράω απαλά-απαλά στην αγκαλιά σου.

Αυτό το χάος όμως, χρειαζόταν έλεγχο, περιορισμό αλλά όχι αφανισμό. Ένα γερό μαστίγωμα ήθελε. Να πονέσει, να ουρλιάξει και να σιωπήσει. Δεν ήταν λίγες οι φορές που το χάος αυτό, γιγαντωνόταν και κάλυπτε κάθε πτυχή του εαυτού. Έμαθα τον τρόπο να το ηρεμώ και να ηρεμώ κι εγώ ο ίδιος. Όλα μες το μυαλό είναι, τελικά.

Σκέψεις και συναισθήματα εγκλωβίζονται στη δίνη της καθημερινότητας. Προσπαθείς να τα προλάβεις όλα, να τρέχεις για όλους και για όλα, και στο τέλος νιώθεις ότι χάνεις τον εαυτό σου. Σταματάς για λίγο. Σταματάς τον χρόνο. Πατάς pause. Κοιτάς γύρω σου. Σιωπή. Παντού σιωπή. Επιτέλους, επικρατεί λίγη σιωπή στην ατμόσφαιρα. Έχεις κουραστεί από το καθημερινό τρέξιμο. Χρειάζεσαι ένα διάλειμμα. Χρειάζεσαι ένα ρεπό από τη δουλειά, ένα ρεπό από τη ζωή.

Έχω μάθει να οργανώνω τα πράγματα, λοιπόν. Μέσα μου και έξω μου. Ας δω τι κατάφερα.

Ιούλιος – Αύγουστος 2016: I hate Summer (Διφορούμενο)

Μετά από έναν πέρα για πέρα γεμάτο Ιούνιο, που ξεκίνησε υπέροχα και έκλεισε τραγικά, γυρίζω στη Σύρο τον Ιούλιο. Περνάω τις πρώτες καλοκαιρινές μου στιγμές με φίλους και συγγενείς, ρίχνουμε μπόλικη συζήτηση για ένα μείζον θέμα, γιορτάζω τα πιο μίζερα γενέθλια των τελευταίων ετών, και πριν καν συνειδητοποιήσω την μεγάλη αλλαγή που είχε συμβεί στη ζωή μου, ξημερώνει η 23η του Ιούλη.

Περίμενα τόσα χρόνια για τη στιγμή που θα δω λάιβ την αγαπημένη μου μπάντα. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τα συναισθήματά μου πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη συναυλία. Το ίδιο βράδυ, μετά το τέλος της συναυλίας, προσπαθώ να σου αποσπάσω μερικές λέξεις πριν πάω στο ξενοδοχείο. Με το ζόρι μου μιλάς. Νιώθω σαν να είσαι… αναγκασμένη να βρίσκεσαι δίπλα μου, καθώς είμαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων εκεί πέρα. Σε αγκαλιάζω σφιχτά, και σου λέω να προσέχεις. Εγώ φεύγω με ταξί, εσύ προχωράς με τις φίλες σου. Από εκείνο το βράδυ έχω να αντικρίσω το γλυκό σου πρόσωπο.

Ο Αύγουστος κυλάει κι αυτός βασανιστικά. Ξεκινάει η Premier League, κάτι που σημαίνει ότι τα Σαββατοκύριακα του Τάσου, θα αποκτήσουν και πάλι χρώμα. Συζητήσεις με φίλους, ποδοσφαιροκουβέντες κυρίως (αυτές, οι λατρεμένες), μαζί με μπύρες και ποτά. Μπάλα στο γήπεδο, μπάλα στην παραλία, μπάλα στην τηλεόραση. Δεν ξέρω πώς θα επιζούσα χωρίς εκείνους. Η Αυγουστιάτικη πανσέληνος, με κάνει να σε σκέφτομαι… ξανά, και ξανά, και ξανά. Οι μνήμες είναι νωπές ακόμα. Δεν ξέρω τι κάνεις, που βρίσκεσαι, ποιος μυρίζει το άρωμα στον λαιμό σου και παίρνει τη δροσιά που κρύβουν τα χείλη σου. Να τον βρω (αν υπάρχει) και να τον σφάξω στο γόνατο, τον πούστη.

Αυγουστιάτικη πανσέληνος. Τι όμορφο θέαμα. Ολόγιομο φεγγάρι. Ανεξήγητα συναισθήματα με περικλείουν. Έχει ένα περίεργα γλυκό βράδυ. Η στιγμή έχει ήδη αποκτήσει μουσική παρέα, και αρχίζω πάλι να χάνομαι στις σκέψεις μου.

[Πριν εκπνεύσει το καλοκαίρι, κάθισα να συζητήσω μερικά πράγματα με τον εαυτό μου, και κατέληξα σ’ έναν ντόμπρο και πέρα για πέρα ειλικρινή μονόλογο.

«Τάσο, μια χαρά τα έχεις πάει ως εδώ. Είμαι περήφανος για όσα έχεις καταφέρει, μην κοιτάς που δεν στο λέω συχνά. Τώρα αρχίζει το τελευταίο εξάμηνο πριν την πρακτική σου. Είσαι ένα βήμα πιο κοντά στον στόχο σου. Ανεβαίνεις ακόμα ένα σκαλοπάτι. Σήκωσε το κεφάλι σου ρε και κοίτα ψηλά! Τι βλέπεις; Ναι ρε διάολε, η κορυφή απέχει μόνο λίγα σκαλιά ακόμα. Το ξέρω ότι περνάς πολύ δύσκολα τον τελευταίο καιρό, όπως επίσης ξέρω ότι θα ήθελες και μια οποιαδήποτε… υποστήριξη από την πλευρά της, ιδίως τώρα, που έχεις μπροστά σου ένα ακόμα τεράστιο εμπόδιο. Δεν μπορείς να την κάνεις να ενδιαφερθεί και να ασχοληθεί μαζί σου. Ας μην έκανες αυτά που έκανες, και τώρα όλα θα ήταν πολύ ευκολότερα για σένα.

Τάσο, μην πέφτεις ρε μαλάκα. Μην πέφτεις, σου λέω. Το ξέρεις ότι σε νοιάζεται κι ας μην θέλει να το δείξει ανοιχτά. Κράτα αυτό, ότι θέλει να πετύχεις τα όνειρά σου, θέλει να σε δει να αγγίζεις την κορυφή. Πίστεψε ότι θέλει να σε δει να κάνεις αυτά τα πράγματα. Πίστεψε στον εαυτό σου ρε. Το ξέρω ότι πιστεύεις. Δεν θα είχες φτάσει ως εδώ, δεν θα είχες καταφέρει όλα αυτά αν δεν πίστευες στις δυνάμεις σου. Είμαι περήφανος για σένα ρε. Έχεις καταφέρει πολλά περισσότερα από όσα περίμενες. Η κάθε σου επιτυχία όμως, ανεβάζει ακόμα ψηλότερα τον πήχη.

Προκάλεσε τον εαυτό σου, Τάσο. Προκάλεσέ τον ώστε να γνωρίζεις πού είσαι και πού πατάς. Προκάλεσέ τον ώστε να τεστάρεις τα όριά σου. Κι αν δεις ότι δεν σου βγαίνει, ηρέμησε, πάρε τον χρόνο σου, αναλογίσου τι πρέπει να αλλάξεις στην τακτική σου, και σήκω ξανά πάνω ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΚΙ ΑΛΛΟ. Δεν τελειώνει η προσπάθεια. Ποτέ δεν τελειώνει. Μην τολμήσεις να επαναπαυτείς. Τίποτα δεν σου χαρίζεται, Τάσο. Μ’ ακούς; Τίποτα δεν σου χαρίζεται. Πρέπει να μοχθήσεις, να παλέψεις, να διεκδικήσεις την επιτυχία, και στο τέλος, να την κατακτήσεις. Ούτε και τότε όμως, να μην επαναπαυτείς. Γιατί το δύσκολο δεν είναι να φτάσεις στην κορυφή, αλλά να παραμείνεις. Πάρε για παράδειγμα τη Λίβερπουλ. Μπορεί να φτάνει στην κορυφή αλλά κρατιέται ποτέ εκεί; Μην απαντήσεις, πονάει η αλήθεια.

Τάσο, άκουσέ με. Φτάσε όπου δεν μπορείς ρε μάγκα. Το ξέρω ότι νιώθεις ένα… βάρος στην πλάτη σου. Ίσως όχι μόνο ένα αλλά σκέψου τις θυσίες που έκανες εσύ και πολύ περισσότερο, οι γονείς σου, η γιαγιά, ο παππούς, ο θείος, η θεία, οι λατρεμένες σου ξαδέρφες, όλα τα συγγενικά σου πρόσωπα. Πάντα σου έδιναν το καλύτερο που μπορούσαν για να μη σου λείψει ποτέ τίποτα. Δεν στα λέω όλα αυτά τώρα για να προσθέσω κι άλλο βάρος στις πλάτες σου. Στα λέω για να σε κάνω να θυμηθείς πού ήσουν τότε και πού είσαι τώρα. Θυμάσαι τα όνειρα που έκανες; Άσε κάτω τα γαμημένα τα τσιγάρα. Σου μιλάω τώρα. Πες μου, θυμάσαι τα όνειρα που έκανες;

Άνοιξε τα μάτια σου ρε μαλάκα, και δες τριγύρω σου. Όπου κι αν κοιτάξεις, βλέπεις και ένα πραγματοποιημένο όνειρο. Το πρώτο σου άρθρο σε ιστοσελίδα, το πρώτο σου άρθρο σε εφημερίδα, η πρώτη σου μέρα ως φοιτητής, η πρώτη σου πραγματική σχέση, η πρώτη φορά που κοιμάσαι και ξυπνάς δίπλα σε ένα τόσο όμορφο πλάσμα (αλήθεια, το φανταζόσουν αυτό τόσο σύντομα;), η πρώτη φορά που έκανες Έρωτα, η πρώτη φορά που πήγες σε μια μεγάλη συναυλία, η πρώτη φορά που είδες τον αγαπημένο σου τραγουδιστή φάτσα κάρτα μπροστά στα μάτια σου. Πόσες πρώτες φορές έχεις ζήσει, ρε Τάσο; Πόσα όνειρά σου έχεις πραγματοποιήσει; Πόσα έχεις ακόμα να ζήσεις και να πετύχεις;

Μην δακρύζεις ρε μαλάκα. Μην δακρύζεις. Είναι όλοι δίπλα σου. Όλοι σε στηρίζουν. Είσαι το καμάρι τους, είσαι εκείνος για τον οποίο έλεγαν από το γυμνάσιο ακόμα «εσύ μια μέρα θα πας πολύ ψηλά παιδί μου, έχεις ταλέντο» ή, θυμάσαι, τότε που έπαιζες FIFA στο Playstation 2 και είχες πατήσει το mute για να κάνεις εσύ την περιγραφή του αγώνα; Θυμάσαι που έπαιρνες την Λίβερπουλ (ποιος να σου το ‘λεγε ότι μερικά χρόνια αργότερα θα έγραφες για εκείνη) και έδινες… ρεσιτάλ περιγραφής στις γκολάρες του Σισέ και τους Στίβι;

Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε. Σήμερα έχεις καταφέρει πολλά από όσα κάποτε δεν τολμούσες καν να φανταστείς. Καταλαβαίνεις πόσο περήφανος νιώθω για σένα; Συνειδητοποιείς τις δυνατότητές σου; Έχεις αντιληφθεί για το τι είσαι ικανός; Αγόρι μου γλυκό, η κορυφή γράφει το όνομά σου. Για να φτάσεις εκεί όμως (και συγχώρα με που σε… προσγειώνω τόσο απότομα, δεν είμαι εδώ για να σου χαϊδέψω τα αυτιά), χρειάζεται πολλή προσπάθεια. Η προσπάθεια θα γίνει δικαίωση, και η δικαίωση με τη σειρά της, θα σου φέρει την επιτυχία που ζητάς.

Τάσο, δεν είσαι μόνος σου. Σου στοιχίζει πολύ περισσότερο από όσο φαντάστηκες η απουσία της αλλά μπορείς να βρεις τη δύναμη να συνεχίσεις. Άλλωστε, κι εκείνη αυτό θα ήθελε από σένα. Να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που λαχταράς. Μέχρις ότου η λαχτάρα να γίνει επιτυχία. Πίστεψέ το, Τάσο. Δεν είσαι μόνος. Είναι όλοι εκεί για σένα. Σε πιστεύουν. Γίνε ο δημοσιογράφος που πάντα ήθελες. Βγες έξω και δείξε τι αξίζεις. Βγες έξω και διάψευσέ τους όλους. Βγες έξω και ζήσε το όνειρο μέχρι να το πραγματοποιήσεις.

Τάσο, το ξέρω ότι σου λείπει αλλά ξέρω επίσης ότι κι εκείνη είναι περήφανη για σένα κι ας μη σου μιλάει για να στο πει. Είναι έτσι χωρισμένες οι ζωές σας τώρα πια που ο εγωισμός σπάει κόκκαλα. Μην κλαις γαμώ την ψυχή μου. Μη λυγίζεις. Μια χαρά το πηγαίναμε.

Φίλε, άκουσέ με. Την αγαπάς και το ξέρω. Έκανες τα λάθη σου, έκανες τις μαλακίες σου έμαθες από όλα αυτά. Δεν υπάρχει πιο σημαντικό από αυτό, μ’ ακούς που σου μιλάω ρε; Έχεις αλλάξει, προς το καλύτερο. Το βλέπω, το βλέπουν όλοι οι άνθρωποι που σε ξέρουν. Όχι άλλα ψέματα, Τάσο. Από δω και πέρα μόνο αλήθειες.

Όλα θα πάνε καλά, Τάσαρε. Στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Αν δεν πάνε, τότε να ξέρεις, ότι δεν είναι το τέλος.

Ηρέμησε τώρα. Ηρέμησε και πήγαινε να δεις τον παππού και τη γιαγιά που σε περιμένουν. Πήγαινε πριν κοιμηθούν. Και πρόσεχε με τη μηχανή στον δρόμο. Τα μάτια σου δεκατέσσερα στην άσφαλτο. Όπως τότε, που την άφησες να οδηγήσει, και ήσουν ταυτόχρονα περήφανος αλλά και αγχωμένος μην πάθει κάτι. Τι στιγμή κι αυτή… Το ζούσαμε στο έπακρο, δεν μας ένοιαζε τίποτα. Το χαμόγελό της, όσο την είχες σφιχταγκαλιάσει και την κοιτούσες από τον καθρέφτη, ήταν η απόλυτη καύλα. Ίσως από τις ωραιότερες που μπορεί να ζήσει ένας νέος»]

Η Στιγμή: Ευκολάκι. Έρχεται μωρέ ένα όνομα σαν τους Muse στην Ελλάδα και δεν θα γίνει πανικός; Υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα στη ζωή μου. Αλλιώς το περίμενα, αλλιώς έγινε αλλά δεν μπορούμε να το αλλάξουμε τώρα. Η δεύτερη καλύτερη συναυλιακή στιγμή της ζωής μου. Και στις δύο, σε είχα εκεί, δίπλα μου. Μα η πρώτη έμοιαζε με Παράδεισο και η δεύτερη με Κόλαση.

Το Τραγούδι: Ίσως να μην μπορέσω ποτέ να εκφράσω όσα έχω μέσα μου για το πώς με κάνουν να αισθάνομαι μερικά τραγούδια. Ίσως πάλι να είναι και στη φύση τους – να αποτελούν μικρές οάσεις στη συναισθηματική μου ξηρασία.

Still Corners – Endless Summer
[Creatures of an Hour, 2011]

https://www.youtube.com/watch?v=Wvgb-HkxGaw

Σεπτέμβριος 2016: Επιτέλους, πίσω στη δουλειά

Ένα δύσκολο Καλοκαίρι έχει πια φύγει, ένα αλλόκοτο Φθινόπωρο ποτίζει την ψυχή μου με θλίψη. Quelle surprise. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Είναι η πρώτη φορά που φεύγω τόσο νωρίς από τη Σύρο, καθώς με καλεί η εξεταστική. Στο ταξίδι μου αυτό όμως, δεν είμαι μόνος. Με συνοδεύει και η μαμά, σε μια ευκαιρία… διεξόδου από την καθημερινή βιοπάλη της στο ταξί, μετά από ένα άκρως απογοητευτικό οικονομικά καλοκαίρι.

Ακόμη μία πρώτη φορά, αποτελεί το γεγονός ότι ανεβαίνουμε στην Καστοριά με το αυτοκίνητο! Μια που το συζητήσαμε, μια και που το συμφωνήσαμε. Για πρώτη φορά στα χρονικά, η μαμά κι εγώ, μόνοι μας, επιχειρούμε να… καταπιούμε χιλιόμετρα, και να τολμήσουμε κάτι που δεν είχαμε φανταστεί ποτέ. Δίνω τα δύο μαθήματα που χρωστάω, κόβομαι με συνοπτικές διαδικασίες, και πάνε για Γενάρη.

Έχοντας ξεμπερδέψει με τα της σχολής (και μετά από απερίγραπτη ταλαιπωρία για ακόμα ένα στεγαστικό επίδομα), αποφασίζουμε να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία και να γνωρίσουμε νέα μέρη. Από το 2000 μέχρι το 2010, άλλωστε, μαζί της έχω γυρίσει, κυριολεκτικά, όλη την Ελλάδα (μόνο η Κρήτη μου ξέφυγε). Αυτή τη φορά, το Opel Corsa ανακαλύπτει μαζί με μας, νέους δρόμους και ταξιδεύει σε Φλώρινα, Θεσσαλονίκη, Χαλκιδική και Λάρισα.

Ο Σεπτέμβρης, πέρα από τα ταξίδια του, έχει και… δουλίτσα. Κι αυτό διότι υπόσχομαι στον εαυτό μου, ότι θα ολοκληρώσω δύο μεγάλα άρθρα που έχω ξεκινήσει. Το ένα είναι για το νέο άλμπουμ του Nick Cave & The Bad Seeds, και το άλλο, η… γνωμάτευσή μου για τις περιπέτειες του Τομ στο ‘(500) Days Of Summer. Βάζω τα δυνατά μου, προσπαθώ πολύ αλλά δεν καταφέρνω να τα βγάλω πέρα τον Σεπτέμβριο. Καλό Οκτώβρη, λοιπόν.

Η Στιγμή: Όχι μία αλλά πολλές. Όλες εκείνες οι στιγμές με τη μαμά στο αυτοκίνητο, η ατελείωτη μάσα στα εστιατόρια, οι φωτογραφίες στον Αρκτούρο, οι βόλτες στην Αριστοτέλους. Ξέρεις, είναι φορές που νοσταλγώ κάπως την μικρή μου ηλικία, όταν περνούσαμε συνέχεια χρόνο μαζί. Από το 2013 και μετά, όταν έγινα κι επίσημα φοιτητής, υπήρξε μια μεγάλη αλλαγή στις ζωές μας που δυσκολεύτηκα λίγο να συνηθίσω. Δεν είναι ότι είμαι… μαμάκιας, απλά μάλλον δεν ένιωθα ότι είχα περάσει τον απαραίτητο χρόνο μαζί της ως τότε. Γιατί τόσο τα καλοκαίρια όσο και τις γιορτές, είναι συνεχώς στο τιμόνι. Κάνει τα πάντα για να περνάει όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο μαζί μου, μου συμπαραστέκεται σε κάθε στιγμή, είναι εκεί πάντα όταν την χρειαστώ, και την αγαπάω όσο δεν μπορεί να φανταστεί. Μερικά πράματα τα θεωρούμε δεδομένα. Να λέτε στους ανθρώπους σας τι πραγματικά νιώθετε. Γιατί κάποια στιγμή, ίσως και να μην μπορείτε πια.

Το Τραγούδι: Να σου γνωρίσω τον Αλέξανδρο Μίαρη από την Κέρκυρα, τον Richard Simic από το Devon και τον Duane Petrovich από το Texas. Τα παιδιά δημιούργησαν έναν ατόφιο ρομαντισμό, με το φάντασμα των Joy Division να πλανάται στο ριφάκι και ελεγειακές εικόνες να ξεπροβάλλουν από παντού, τονίζοντας την καλαισθησία του Έρωτα. Στην αρχή, ο λατρεμένος Γιάννης Ρίτσος απαγγέλει τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος».

Το θυμάσαι αυτό το τραγούδι; «Δε θα καταλάβεις. Άφησέ με να’ρθω μαζί σου»

Electric Litany – Tear
[How To Be A Child and Win The War, 2010]

https://www.youtube.com/watch?v=9J52GgKeUfI

Οκτώβριος 2016: Ο Νίκος, το Σεμινάριο Τελειοφοίτων και τα Άρθρα

Μας αποχαιρετάει ο Σεπτέμβρης, και μαζί μ’ αυτόν, μας αποχαιρετάει και η μαμά, η οποία παίρνει τον δρόμο του γυρισμού. Ωστόσο, δεν μένω στιγμή μόνος, κι αυτό διότι μπορεί να φεύγει η μαμά αλλά έρχεται ο Νίκος. Ποιος είναι ο Νίκος; Το καλύτερο παιδί που υπάρχει είναι ο Νίκος.

Ας ανοίξω μια μικρή παρένθεση κι ας πω ότι η γνωριμία μου με τον Νίκο, τον Σεπτέμβρη του 2013, όταν ήμασταν στη σχολή και… ψαχνόμασταν ακόμα, συγκαταλέγεται στις τρεις σπουδαιότερες γνωριμίες της έως τώρα ζωής μου. Έχω τους λόγους μου. Να τονιστεί αυτό πριν προχωρήσω παρακάτω. Άλλωστε, θα επιβεβαιωθεί κατά γράμμα αυτό που λέω. Κλείνει η μικρή παρένθεση, και συνεχίζουμε στην κανονική ροή.

Ξεκινάμε και επίσημα το έβδομο εξάμηνο. Έχουμε φτάσει πλέον στο τελευταίο εξάμηνο σπουδών που περιλαμβάνει μαθήματα. Και ξαφνικά, αποκαλούμαστε τελειόφοιτοι. Εμείς… τελειόφοιτοι, που σαν χτες μου φαίνεται που παρουσιάσαμε την πρώτη μας εργασία και έτρεμαν τα πόδια μας υπό το βλέμμα του καθηγητή. Εμείς… τελειόφοιτοι, που αν μας ρωτήσεις πόσες φορές έχουμε κοπεί με 4 θα θες να μας αγκαλιάσεις και να κλάψεις μαζί μας. Εμείς… τελειόφοιτοι, που ήρθαμε ως… Μαχητές και θα φύγουμε ως… Διάσημοι. Προσπάθεια, δικαίωση, αναγνωρισιμότητα, Κύριοι. Οσονούπω.

Αυτά και πολλά άλλα σχετικά με το θέμα… αποφοίτησης, θα αναλυθούν όταν έρθει η στιγμή, όπως ακριβώς τους αρμόζει. Μέχρι τότε, ας μείνουμε στο έβδομο εξάμηνο, όπερ σημαίνει ένα βήμα ακόμα πιο κοντά στο πτυχίο. Ναι, αλλά το έβδομο εξάμηνο δεν είναι ακόμα ένα εξάμηνο. Οι δυσκολίες είναι πολλές, ο χρόνος πάλι… μηδαμινός.

Πριν καν το καταλάβουμε, βρισκόμαστε μ’ έναν καφέ στο χέρι και προσπαθούμε να αντιληφθούμε τι αλλάζει στη φοιτητική μας ζωή. Γιατί κάτι αλλάζει, σίγουρα κάτι αλλάζει. Το νιώθεις κάθε μέρα μέσα σου. Από τη στιγμή που ξυπνάς στις 8 το πρωί έως και τη στιγμή που θα γυρίσεις στο σπίτι με ένα κεφάλι καζάνι. Λίγο-πολύ, όντας τελειόφοιτος, τις μικροαλλαγές που γίνονται στο ωράριο, τις περιμένεις. Δηλαδή ξέρεις ότι θα πρέπει να αφήσεις μερικά πράγματα στην άκρη για ένα διάστημα, να μειώσεις τις εξόδους σου (τις ποιες;) ώστε να επικεντρωθείς στο πτυχίο που πλέον δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζεις.

Και καθώς οι μέρες περνούν (σχεδόν)… αναίμακτα, μια νέα περιπέτεια μπαίνει στον δρόμο για το πτυχίο, ονόματι Σεμινάριο Τελειοφοίτων. Ναι, αυτή η μάστιγα. Από τις σημαντικότερες, τις πιο απαιτητικές διαδικασίες που ακολουθεί ένας φοιτητής ώστε να αποκτήσει πολύτιμες εμπειρίες και ερευνητικές δυνατότητες. Μέσες-άκρες αυτά μας λένε οι καθηγητές, μαζεύοντάς μας όλους μαζί στο αμφιθέατρο, που θαρρείς πως δεν το έχεις ξαναδεί τόσο ασφυκτικά γεμάτο.

Εγώ κι ο Νίκος, αποτελούμε την 36η ομάδα του σεμιναρίου τη χρονιά 2016-17, πανηγυρίζουμε που κληρωνόμαστε με την καλύτερη καθηγήτρια, δίνουμε ένα δυνατό brofist και ξεκινάμε δουλειά. Η όρεξή μας, ακόρεστη. Η συνεργασία μας, κάτι παραπάνω από άψογη. Δεν το μαθαίνω τώρα. Το ήξερα από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα. Έχει κάτι αυτό το παιδί. Κάτι πολύ γνήσιο και πολύ ειλικρινές μέσα του. Ταιριάξαμε κατευθείαν χωρίς καν να προσπαθήσουμε. Εκείνη τη στιγμή που συστηθήκαμε και γνωρίσαμε λίγο καλύτερα ο ένας τον άλλον, ήξερα ότι αυτός ο άνθρωπος αξίζει να μείνει στη ζωή μου. Γι αυτό κι έκτοτε, αποφάσισα να κάνω τα πάντα για να τον κρατήσω εκεί μέσα.

Τα χρόνια πέρασαν. Συζητήσεις, βόλτες, μεθύσια. Και τι δεν έχουμε περάσει μαζί μ’ αυτόν τον άνθρωπο. Βρισκόμαστε στον Οκτώβρη του 2016, και ίσως είναι η πρώτη φορά που χρειαζόμαστε να βάλουμε ένα σοβαρό πρόγραμμα στην καθημερινότητά μας. Όχι ότι δεν είχαμε. Από την πρώτη στιγμή ξέραμε πότε να κάνουμε την πλάκα μας και πότε να είμαστε σοβαροί. Δεν πετάμε στα σύννεφα. Είμαστε προσγειωμένοι φοιτητές. Προσγειωμένοι, σωστοί και μετρημένοι. Και τις βόλτες μας πηγαίναμε, και τις εργασίες μας κάναμε, και τα δεκαράκια μας παίρναμε. Είχαμε και έχουμε πρόγραμμα. Και το δείχνουμε στην πράξη.

Ο Οκτώβρης του 2016, σηματοδοτεί την αρχή για το τελευταίο (μεγάλο) κεφάλαιο της φοιτητικής μας σταδιοδρομίας. Δεν ήμασταν ακόμα έτοιμοι, θαρρώ. Πότε-πότε, καθώς περπατάμε, θυμόμαστε στιγμές από το πρώτο και το δεύτερο έτος. Μας φαίνονται σαν χτες. Πότε πέρασε έτσι ο καιρός; Πότε αγχωνόμασταν για την πρώτη μας εξεταστική, και πότε καλούμαστε να κάνουμε την αρχή του τέλους στη σχολή;

Ο Οκτώβρης του 2016, λοιπόν, γυρίζει ανάποδα την κλεψύδρα και η άμμος ξεκινάει να ρέει. Έχει πλέον αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Το ξέρουμε, το έχουμε καταλάβει, το βλέπουμε στις κινήσεις και τη συμπεριφορά μας. Καλούμαστε για πρώτη φορά να εργαστούμε σ’ ένα κομμάτι, όχι δύσκολο, αλλά ολίγον τι πιο απαιτητικό, και αντιμετωπίζουμε μικρές, πολύ μικρές δυσκολίες συγκέντρωσης τις πρώτες μέρες. Ο πρώτος καιρός είναι, σκέφτεσαι, θα στρώσουμε. Κι έτσι γίνεται. Θέμα χρόνου ήταν να βρούμε το βήμα μας. Κι αν εμείς οι δύο το βρούμε, δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να το αφήσουμε. Δίδυμο απ’ τα λίγα.

Η Στιγμή: Εκτός από τις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις, έχω αποφασίσει από το καλοκαίρι ακόμα, να ασχοληθώ όσο πιο εκτενώς μπορώ, με δύο συγκεκριμένα θέματα: το ένα ήταν να ικανοποιήσω έναν διακαή πόθο αρκετών χρόνων και να βγάλω όλα μου τα απωθημένα στο χαρτί για το «(500) Days Of Summer», και το άλλο… αχ, αυτό το άλλο.

Ο Νικόλας. Πόσες και πόσες φορές είχα εκφράσει την επιθυμία μου να καθίσω ήρεμα κι ωραία, να γράψω κάτι τις για αυτή τη μουσική ιδιοφυία… Ο Νικ Κέιβ μαζί με τους Bad Seeds, κυκλοφορούν στις 9 Σεπτεμβρίου το 16ο άλμπουμ τους, κι εγώ κάθομαι και το ακούω με τις ώρες. Περνούν δυο, περνούν τρεις μέρες, περνά μια βδομάδα. Δέκα ολόκληρες μέρες έχουν περάσει κι ακόμα να συνέλθω. Πρέπει, όμως. Πρέπει να ηρεμήσω για να γράψω μερικά πράγματα, να πω την ιστορία του, μετά τον τραγικό χαμό του γιου του έναν χρόνο πριν. Τα καταφέρνω τελικά, μετά από αρκετές μέρες και αρκετή ψυχολογική κούραση, και το αποτέλεσμα ξεπερνάει κάθε προσωπική μου προσδοκία, που καταλήγω να το θεωρήσω ως το δεύτερο σπουδαιότερο εγχείρημά μου, μετά από το Control για τον Ίαν και τους Joy Division.

Γράφω-σβήνω συνεχώς. Τη μία με μπύρες, την άλλη με μαυροδάφνη. Μερικές φορές γράφω δίχως αύριο, χωρίς σταματημό, ενώ άλλες, οι τέσσερις τοίχοι νιώθω να με πνίγουν, και καταφεύγω σε μια βόλτα με το ποδήλατο, να πάρω λίγο αέρα, να αποβάλλω λίγο τα έντονα συναισθήματα από πάνω μου, για να γυρίσω ξανά σπίτι, και να γράψω με καθαρό μυαλό. Δύσκολη αποστολή θέτω στον εαυτό μου, το δίχως άλλο. Το θέλω το ρημάδι, το χρειάζομαι, έχω ανάγκη να το βγάλω από μέσα μου. Κάπου στις 9.000 λέξεις σταματάω. Δεν πάει άλλο. Τα έχω πει όλα, δεν έχει μείνει τίποτα άλλο.

Κατά μία έννοια, αδειάζω μέσα μου εκείνες τις μέρες, ιδίως εκείνο το βράδυ που το ολοκληρώνω. Έχει τεράστια επίδραση πάνω μου αυτό το άλμπουμ, όπως το περίμενα δηλαδή. Έχω πάρει όμως την απόφαση να μη σταματήσω να γράφω, και να συνεχίσω με το 500, πριν αρχίσει το… βαρύ πρόγραμμα στη σχολή. Κι έτσι κάνω. Κατεβατά επί κατεβατών, back to back, δίχως κανένα έλεος. Το έχω ανάγκη, βλέπεις.

30 σελίδες, 12.800 λέξεις, μία ιστορία. Πάλι με μπύρες, πάλι με μαυροδάφνη, πάλι με τσιγάρα. Δεν κάνω τίποτα παραπάνω από αυτό που ήθελα εδώ και χρόνια. Βγάζω τα Γυαλιά του Έρωτα, και προσπαθώ να περιγράψω την ιστορία του Τομ όσο πιο αντικειμενικά μπορώ. Τα μελαγχολικά του μάτια, τα βλέμματα, οι Σμιθς, οι στιγμές, ο Ringo Starr, Εκείνη Η Σκηνή Στο Παγκάκι. Τόσο καιρό λέω. Τα λόγια μαζεύονται και γίνονται πράξεις.

Δύο σπουδαίες προσωπικές στιγμές. Δύο άρθρα που εκτελούνται σε ένα πολύ περίεργο τάιμινγκ κάτω από εξίσου περίεργες συνθήκες. Δύο άρθρα που είναι προϊόν προσωπικής θέλησης, στα οποία βάζω όλο μου το είναι ώστε να τα τελειοποιήσω όσο γίνεται. Δύο άρθρα που, σε τελική ανάλυση, βγαίνουν πολύ δύσκολα αλλά μάλλον είναι αυτά που μου δίνουν κίνητρο και κουράγιο για μια δύσκολη συνέχεια.

Το Τραγούδι: Δεν θα μπορούσε να μην είναι από αυτό το άλμπουμ. Δηλαδή αμαρτία θα ήταν. Για μένα, το I Need You είναι το πιο ισχυρό εκεί μέσα. Το καθένα βέβαια, έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, αλλά εδώ πέρα εγώ τα χάνω όλα και λυγίζω μπροστά στη συνειδητοποίηση του θρήνου που περιέχει.

Απίστευτα γοητευτικό, με ανατριχιαστικά ακούσματα, με τα δεύτερα φωνητικά σαν χορού από ερινύες να σου δίνουν την αίσθηση μιας κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας, σχεδόν πλήρους ανυπαρξίας. Νιώθεις ένα μουδιασμένο κενό όταν ο Νικόλας καταγράφει το μάταιο στρες της επιθυμίας και την αναπόφευκτη αίσθηση ενός κόσμου χωρίς νόημα, ενός κόσμου που ορίζεται από το χάος και την απώλεια. Ένα μουδιασμένο κενό, όπου το συναίσθημα έχει αποξηρανθεί αλλά η Αγάπη τρεμοπαίζει σαν μια μακρινή σπίθα. Η συντριβή είναι σχεδόν ολοκληρωτική. Τι να πιάσεις να σχολιάσεις σ’ αυτόν τον Ύμνο Ανάγκης; Οι εικόνες που περιγράφονται στο τραγούδι, δεν συγχωνεύονται σε μια σαφή αφήγηση, αλλά ανέρχονται σε κάτι πιο μεγάλο, πιο σπουδαίο: σε μια ζωή που αναβοσβήνει μπροστά στα μάτια σου.

«Cause nothing really matters, I’m standing in the doorway», «Nothing really matters anymore, not even today, no matter how hard I try. When you’re standing in the aisle, and no, baby. Nothing , nothing, nothing», «Cause nothing really matters, we follow the line of the palms of our hands». Ο πόνος δεν έχει τελειωμό. Ο Νικόλας σπαράζει, και μαζί του σπαράζει και η καρδιά μου. Η φωνή του ακούγεται κουρασμένη, καταπονημένη. Ο σπαραγμός του είναι μινιμαλιστικός και μετρημένος.

«I need you», φωνάζει ξανά και ξανά. Ζητάει μια παράκληση. Η υποβλητικότητα της φωνής του, έχει γεμίσει τον χώρο. Η φωνή του κοντεύει να σπάσει. Ο Νικόλας έχει λυγίσει. «I will miss you when you’re gone, I’ll miss you when you’re gone away forever. Cause nothing really matters, I thought I knew better, so much better». Ο Νικόλας έχει ραγίσει.

Στο τελευταίο ρεφρέν, η σπαρακτική κραυγή του σε αποτελειώνει. Νιώθεις έναν κόμπο στο στομάχι. Βαριανασαίνεις. Κι αυτό το καταραμένο «Just breathe, just breathe» λίγο πριν το τέλος, βγάζει ένα συγκινητικό, ένα συγκλονιστικό παράπονο… Είναι σαν να τον κοιτάζει στα μάτια, και να τον παρακαλεί να πάρει ανάσες. Είναι σαν να τον έχει μπροστά του.

Nick Cave & The Bad Seeds – I Need You
[Skeleton Tree, 2016]

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s