Requiem for a dream | Δημήτρης Λουπέτης

Είσαι ξύπνιος;

Πες μου, τι είδες;

Απλά θέλω να μάθω αν είδαμε το ίδιο όνειρο

Όχι, δεν ξέρω

Είσαι ξύπνιος;

Είδα ανθρώπους να στέκονται σε κύκλους, αδέρφια και γονείς, όλοι μαζεμένοι γύρω από μια φλόγα, έκαιγαν μέσα της δύο μέρες τώρα, βροχή δεν έπιασε ακόμη, έκαιγε ασταμάτητα δύο μέρες, αν ήταν μέρες αυτές, τι σημασία έχει ο χρόνος εδώ πέρα;

Ο ουρανός ήταν μαύρος, στερημένος προσδοκίας ή θέλησης, μόνη απόδειξη ότι το βράδυ αυτό υπήρξε ποτέ το φεγγάρι, προσπάθησα να δω, κοίταγα ευθεία νομίζω, δε μπόρεσα να δω τίποτα ή δεν υπήρχε τίποτα να δω

Πες μου, τι είδες;

Ήμουν εκεί από πάντα, από πάντα ή δεν πήγα ποτέ εκεί, ο κόσμος ήρθε σε μένα, δε ζήτησα τίποτε εγώ, ναι αυτός ήρθε όταν ήταν έτοιμος, γύρισε πίσω ή ήταν η πρώτη φορά που με γνώριζε μάλλον, πρώτη φορά που με διόρθωσε, εμφύσησε μέσα μου μια ιστορία που έψαχνε στόματα να ειπωθεί, ως τότε μόνο δυνητικά αληθινή, τόσο αληθινή όσο εγώ

Δύο καρφιά στις παλάμες μου μοιάζουν με κάποιο σημείωμα που άφησα πίσω, ξεχνάω τι θέλω να πω, μόνο να ζητάω ξέρω, πού θα βρίσκω πια το νόημα όταν κάθε αλυσίδα θα έχει σπάσει, κάθε σημείο θα έχει τη δική του αξία αυτόνομο, θέλω να ξέρω τα πάντα μα δε θυμάμαι τίποτα πια

Πες μου, τι είδες;

Ακούω τη φωνή σου καιρό τώρα, η δική μου ξεθώριασε, την κάλυψαν κραυγές χαράς και οδύνης, απέκτησε τόσες χροιές όσες και οι ταυτότητες που διαδέχθηκα ως τώρα, πάντα εν κινήσει, η διαδικασία έχει σημασία λένε και εγώ την ένιωσα στο πετσί μου, την ένιωσα να με τρώει σιγά σιγά από μέσα

Λένε πως πάσχουμε από απουσία βάθους, όμως τότε τι είναι αυτό το ύψος που εγώ φοβάμαι, η επιφάνεια κατέντησε τόσο πολύπλοκη, κάθε στρώση της να επικαλύπτει μια άλλη, τον αποπροσανατολισμό αντικατέστησε το θρυμμάτισμα, τα πάντα επανεγγράφονται σε μια οθόνη, τελικός προορισμός της πραγματικότητας η εικόνα, μια ζωή που δεν ξέρω αν με καταβροχθίζει ή με ξερνάει

Είσαι ξύπνιος;

Μη φοβάσαι, εγώ είμαι, εγώ είμαι που σε τρόμαξα, τα δικά μου λόγια ηχούν μέσα από τα δόντια σου, η γλώσσα σου έχει τη γεύση πρόχειρου φαγητού και ξεθυμασμένης μπύρας, ένα βράδυ μπροστά στη φωτιά ή μάλλον δύο, δύο βράδια καίει χωρίς να σβήσει, αυτό μου είπες εσύ, μπερδεύομαι τόσο πολύ πια, δεν έχει σημασία, δεν το διάλεξα εγώ, η ίδια η ζωή ήρθε σε μένα, όχι όμως μέσω εμού, δεν είμαι απλά ένα μέσο, δεν είμαι, το ύψος είναι που φοβάμαι πιο πολύ για να ταξιδέψω

Είσαι ξύπνιος;

Ναι;

Πες μου, τι είδες;

Ευχαριστώ, ελπίζω να ξαναονειρευτούμε τον κόσμο παρέα κάποτε

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s