Φυλακισμένη | Ελλάδα Κράλλη

Φύλλα ριζωμένα σε μιας ανάμνησης τον χαμό που για λίγο σπατάλησε να τα σβήσει ο χρόνος. Τρόμος και αγανάκτηση για μια επερχόμενη όμορφη στιγμή για το αύριο με τα ματωμένα χαμόγελα του Μάη που προσμένει εκείνη να ανθίσει η αγάπη ξανά μέσα από την απελπισία. Πόσες αμαρτίες κύλησαν στο αυλάκι από τα δάκρυα του χειμώνα για να ξαποστάσει για λίγο η ανεμώνη της σιωπής; Δροσοσταλίδες αμέτρητες να πέφτουν έχοντας για φυλαχτό τους την μορφή τους κάτω από το λυκόφως.

Σιωπηλά σταμάτησε μπροστά από ένα παρατημένο σπίτι για να το εξερευνήσει. Της είχε φανεί τόσο οικείο που δίχως να τον περιμένει πέρασε μέσα. Βρισκόταν έξω από την πόλη σε ένα απόμερο δάσος. Οι κορμοί είχαν τυλιχτεί σαν σώματα αγκαλιασμένων ανθρώπων. Άπλωσε το χέρι της να απολαύσει την γαληνή τους καθώς αναδιδόταν μια νεκρική σιγαλιά στον ορίζοντα. Σαν μια αιώνια στάχτη να τα κάλυψε όλα και έπαψαν να ζουν. Προχώρησε προς την πόρτα. Μόνο ερείπια υπήρχαν πια. Ήταν πιο εύκολο να μπει σε εκείνο το σπίτι αν και φοβόταν για το τι θα αντικρύσει. Μια απατηλή ματιά στο παρελθόν και όλα φωτίστηκαν με τα πιο υπέροχα χρώματα της ίριδας. Το μουντό τοπίο ζωντάνεψε και λουλούδια άνθισαν ολόγυρά της. Μέχρι και τα δέντρα στάθηκαν όρθια για να την καλωσορίσουν. Η ατμόσφαιρα έγινε γιορτινή με το σπίτι γερό και καθαρό και όλα ήταν τακτοποιημένα στη θέση τους. Θεωρώντας αυτή την εικόνα ως μια φανταστική της επιθυμία εισχώρησε μέσα πιο χαρούμενη χωρίς να φοβάται πια.

Το τζάκι ήταν αναμμένο εκπέμποντας μια τρυφερή θερμότητα. Η τραπεζαρία ήταν στρωμένη για δυο άτομα και ένας μελαγχολικός ήχος από ένα πικ-απ ερχόταν στο βάθος. Μάλλον το όνειρο για να ζήσει για λίγο με τα αρώματα που της πρόσφερε το μέρος ήταν αυτό που πρόσμενε εδώ και πολύ καιρό. Παρατηρούσε για ώρα τα έπιπλα και τα αντικείμενα που διακοσμούσαν το μικρό δωμάτιο. Απόρησε για λίγο για την πολυτέλεια ενός τέτοιου δωματίου και σκέφτηκε να κάνει μια βόλτα στο υπόλοιπο σπίτι. Είδε μια πόρτα πιο πέρα. Την άνοιξε και φάνηκε μόνο μια πέτρινη σκάλα. Δεν υπήρχε φως και κατέβηκε με μεγάλη προσοχή προς τα κάτω. Της φάνηκε ατελείωτο το κατέβασμα και σταμάτησε για λίγο για να ξεκουραστεί. Κοίταξε προς τα πίσω και το φως από την πόρτα χάθηκε. Βρισκόταν μόνη στο σκοτάδι έχοντας συντροφιά μονάχα την αφή. Τελικά μετά από αρκετή ώρα βρέθηκε σε μια άλλη πόρτα. Με τρεμάμενα χέρια την άνοιξε. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι είχε επιστρέψει στο ίδιο δωμάτιο, μα όλα έδειχναν τόσο διαφορετικά.

 

Η λάμψη κάθε αντικειμένου είχε γίνει κομμάτια και αυτό που κυριαρχούσε ήταν ένα αχνό γκρίζο χρώμα που τα είχε τυλίξει όλα στη θλίψη. Περπάτησε μέχρι το σημείο που θυμόταν ότι ήταν η τραπεζαρία. Όλα κατεστραμμένα και σκονισμένα. Ο καναπές με την ακριβή ταπετσαρία είχε αλλάξει χρώμα και σε διάφορα μέρη είχε σχιστεί. ‘Έσκυψε από πίσω και είδε κάτι να κείτεται στο πάτωμα μαζεμένο με ένα μαύρο ύφασμα τριγύρω. ‘Έβγαλε το ύφασμα και εμφανίστηκε το πρόσωπο μιας γυναίκας. Την άγγιξε διαπιστώνοντας πόσο παγωμένη ήταν που πετάχτηκε πάνω ουρλιάζοντας άδικα. Κράτησε τη μύτη της ώστε να καλύψει αυτή την άσχημη δυσωδία. Δεν άντεξε άλλο και άρχισε να τρέχει προς τα πάνω μέχρι να ξαναδεί το όμορφο όνειρο που είχε δημιουργήσει. Δεν μπόρεσε όμως να βρει την διέξοδο και γύρισε πίσω.

Το πτώμα εκείνης της γυναίκας όμως εξαφανίστηκε. Τότε σκέφτηκε ότι ίσως η λογική της είχε φτάσει στα όρια της παράνοιας. ‘Έκλαψε για ώρες μέχρι που αποκοιμήθηκε τυλίγοντας το σώμα της με το μαύρο σάβανο του θανάτου που την έκλεψε για πάντα λίγο πριν προλάβει να χαμογελάσει για εκείνο το αύριο που της το στέρησαν μερικά δευτερόλεπτα ζωής.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s