2.09. Κακές συγκυρίες | Ιωάννα Μαλούνη

«Εξαφανίστηκε ο Κυριάκος Παπαδόπουλος. Μπορείτε να βοηθήσετε;»

Η εκφωνήτρια στο μετρό δεν έπαυε να μου θυμίζει το συμβάν. Αλλά ερχόταν ο συρμός μου. Σήμερα δεν είναι η ημέρα σου, αγαπητή εκφωνήτρια!

Πήγαινα να συναντήσω τη Νάγια στο κέντρο. Ήμουν έτοιμη να κάνουμε την ίδια συζήτηση – να της μιλάω εγώ για το σοκ μου κι αυτή να με κράζει., επειδή κάπως έπρεπε κι εγώ να συνέλθω. Αυτό θα συνέβαινε για καιρό. Έπρεπε κάπως να τ’ αποδεχθώ.

Λάθος!

«Μαλάκα, παίζει να έγινα μάρτυρας στο θάνατο του Στέλιου και να μην το θυμάμαι!» ήταν το πρώτο πράγμα που μου είπε.

«Το ίδιο λέγαμε και για τη Ρένια» της είπα εγώ. «Και δεν έγινε τίποτα τέτοιο»

«Είχαμε φασωθεί λίγο πριν πεθάνει»

Φρίκαρα.

«Ξέρεις πώς ακούστηκε αυτό, έτσι;» της είπα.

«Το πρόβλημα είναι ότι δε θυμάμαι καν τι έγινε εκείνο το βράδυ!» είπε. «Το μόνο που θυμάμαι είναι οι αποκαλύψεις του»

«Η μνήμη σου παραείναι επιλεκτική»

«Πες μου κάτι που δεν ξέρω»

Η Νάγια είχε τα δίκια της. Όλο αυτό ήταν αρκετά βαρύ. Δεν ξέραμε τι πραγματικά είχε συμβεί με τον Κυριάκο και δεν είχαμε κανένα στοιχείο. Και κανένας άνθρωπος δε μπορεί να ζει με τέτοια πληροφοριακά κενά, ιδίως σε τέτοιες περιπτώσεις.

«Έλα, θα βρούμε την άκρη» της υποσχέθηκα.

Η δική μου μνήμη γύριζε στο μέρος της βραδιάς μετά το πάρτι του Κυριάκου.

«Θα ήθελα ένα ταξί για….»

Οι εφαρμογές για ταξί ήταν εν τέλει σωτήριες. Και τα ίδια τα ταξί ήταν σωτήρια. Δε θ’ αντέχαμε να μείνουμε παραπάνω στο σπίτι του Κυριάκου άλλωστε. Γι’ αυτό η Νάγια επέμενε να  καλέσουμε ένα.

Μπήκαμε μέσα, κάναμε πως δεν ακούγαμε τα σκυλάδικα από το ραδιόφωνο και δώσαμε οδηγίες στον ταξιτζή. Δε θα προτιμούσα να έχω πολλά – πολλά μαζί του. Δεν είχα κανένα κουράγιο για τις συνωμοσιολογίες του.

Αλλά αυτός δεν έμοιαζε ν’ ανταποκρίνεται στα «θέλω» μου.

«Από πού γυρίζετε;» μας ρώτησε.

Αρνήθηκα ν’ ανοίξω το στόμα μου ν’ απαντήσω.

«Από τη δεξίωση του πρέσβη!» έκανε ο Μάνος.

«Κι οι κοπέλες;» ρώτησε ο ταξιτζής. «Με ποια από τις δυο τα ‘χεις;»

Σιχαινόμουν πραγματικά τον ταξιτζή. Ευχήθηκα να το γυρίσει σε συζητήσεις για την επανάκτηση της Κωνσταντινούπολης ή για το κρυφό σχέδιο του Πούτιν ν’ ανατινάξει τη χώρα μας.

«Δεν ξέρω ποια να διαλέξω!» έσωσε την κατάσταση ο Μάνος.

«Τότε πρέπει ν’ αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα και να πάρεις την απόφασή σου» έκανε ειρωνικά η Νάγια.

Έστρεψε το βλέμμα της προς τα εμένα γεμάτη συμπόνια.

«Ξέρω ότι αυτά που είπε η Ρένια ήταν σκληρά» έκανε.

Μου χάιδεψε τον ώμο.

«Δεν αξίζει» συνέχισε.

Και να ‘μαστε τώρα. Να ψάχνουμε πράγματα που ίσως δεν υπήρχαν. Η Έμιλι στο ταξί δε διέφερε από την Έμιλι που μιλούσε με τη Νάγια εκείνη τη στιγμή. Αλλά η Νάγια, η ψύχραιμη Νάγια που γνώριζα, είχε κομματιαστεί δυο φορές μέσα στον τελευταίο καιρό. Η μίζερη Έμιλι είχε έρθει για να μείνει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s