Μια θέση στη ζωή (Μέρος 1ο) | Μιλένα Βλασσοπούλου

 

Μάιος του 1959. Ένα μαντήλι ανέμιζε στην αμαξοστοιχία της Μελβούρνης. Δύο μάτια δακρυσμένα, μα θα αντάμωναν ξανά. Το φόρεμα της Έλεν άγγιξε το πόδι του Κάρλ καθώς ανέβαινε στο τρένο. Έπρεπε να φύγει. Ήταν υποχρέωση της να φροντίζει τα άρρωστα μυαλά. Θεωρούσε καθήκον της να μοιράζεται το χάρισμα της φροντίδας της με άτομα που έπασχαν από ψυχικά νοσήματα. Έλεγε πως εάν υπάρχει Θεός, τους πήρε τη λογική και το δικαίωμα να ζήσουν φυσιολογικά.

 

Ο Κάρλ θαύμαζε την υπομονή και το πείσμα της. Δεν μπορούσε να της στερήσει αυτό για το οποίο ήταν προορισμένη να κάνει. Η καρδιά της έσπαγε σε χίλια κομμάτια καθώς κατευθυνόταν προς το παράθυρο του τρένου. Θα έλειπε μήνες μακρυά από την αγκαλιά που την ηρεμούσε, μα το καθήκον της την τραβούσε μακρυά από τη ζωή της στο κέντρο. Βρήκε τη θέση της στο βαγόνι και κάθισε. Σκούπισε τα δάκρυα της και έβγαλε μερικά φύλλα χαρτιού. Είχε υποσχεθεί στον Κάρλ πως θα του γράφει κάθε μέρα. Ο οδηγός άναψε τη μηχανή και οι τελευταίοι επιβάτες βρήκαν τη θέση τους στα βαγόνια. Σήκωσε το βλέμμα της για μια τελευταία φορά να αντικρίσει τα μάτι του που ήταν καρφωμένα πάνω της.

 

Έβγαλε το ένα σκουλαρίκι από το αυτί της και του υποσχέθηκε πως μέχρι να σκουριάσει στα χέρια του θα είναι και πάλι εκεί στο σταθμό να τον περιμένει να ανταμώσουν. Το τρένο ξεκίνησε το μεγάλο του ταξίδι και η Έλεν βυθίστηκε στο κάθισμά της και έσφιξε στον κόρφο της το φουλάρι του Κάρλ. Είχε τη μυρωδιά του μαζί της και αυτό της έδινε παρηγοριά. Έκλεισε τα μάτια μέχρι την επόμενη στάση του τρένου. Είχε πια νυχτώσει και έλεγχε τη τσάντα της μια ακόμα φορά. Ήταν όλα εκεί. Τα φύλλα χαρτιού και ο αριθμός ταχυδρομείου του Καρλ, το φουλάρι του και τα προσωπικά της αντικείμενα. Το επόμενο πρωί έφτασε στον προορισμό της.

 

Ήταν ένα ορφανοτροφείο το οποίο φιλοξενούσε μια πτέρυγα για παιδιά με ψυχικά νοσήματα. Εκεί θα ήταν το πόστο της Έλεν. Οι νοσοκόμες της έδειξαν το προσωρινό της δωμάτιο και την άφησαν να ξεκουραστεί. Παρατήρησε τους τοίχους του δωματίου της, Ήταν φθαρμένοι μα κουβαλούσαν ιστορία. Δεν μπορούσε ακόμα να κοιμηθεί. Το μυαλό της είχε μια λύπη, μια μελαγχολία που δεν μπορούσε να εξηγήσει.. Έλειπε ο αγαπημένος της από το διπλανό μαξιλάρι. Είχε συνηθίσει να τη νανουρίζει το χέρι του κάτω από το κεφάλι της. Πάσχιζε να κλείσει τα μάτια της έστω για λίγες ώρες. Η μέρα του επόμενου πρωινού θα ήταν γεμάτη με παιδικές με παιδικές φωνές μα και πολύ κούραση. Αφού τελικά έκλεισαν τα μάτια της, οι ώρες πέρασαν σαν νερό. Η Έλεν ντύθηκε γρήγορα, φόρεσε τη στολή της και ξεκίνησε για την πτέρυγα με τα ψυχικά νοσήματα. Η αγάπη της για τα παιδιά την έκανε πολύ αγαπητή και έτσι η δουλειά της φαινόταν πιο εύκολη. Η παρουσία της ήταν πολύτιμη. Η γενικότερη εικόνα ήταν στενάχωρη, καθώς αυτά τα παιδιά δεν μπορούσαν να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή. Το ψυχικό τους νόσημα τα έκανε να έχουν μωρουδίστικη συμπεριφορά.

 

Πολλές φορές παιδιά που είχαν περάσει την εφηβεία είχαν ξεσπάσματα ενός μωρού που πεινάει μα δεν έχει ακόμα μιλιά να το πει. Περπατούσε στους διαδρόμους και έβλεπε να παίζουν ακόμα με τα αρκουδάκια της κούνιας τους. «Δεν μπορούσαν να αποχωριστούν την αθωότητα αυτής της τρυφερής ηλικίας» έλεγε η Έλεν. Καμιά φορά στην μεγάλη αλάνα του νοσοκομείου μπερδεύονταν οι φωνές και δεν ξεχώριζαν οι ψυχές. Παιδιά που περίμεναν αγωνιωδώς την καινούργια τους οικογένεια μπερδεύονταν με τα παιδιά που ζούσαν ξανά και ξανά τις ημέρες κοντά στη γέννηση τους. Και οι δύο ήταν ευτυχισμένοι. Όλα τα παιδιά ζούσαν με ένα όνειρο. Να ξαναγεννηθούν.

 

Μια νέα οικογένεια θα σήμαινε την απόλυτη ευτυχία για ένα εγκαταλελημένο παιδάκι το οποίο θα έβρισκε επιτέλους τη θαλπωρή της μάνας. Δεν θα μοιραζόταν πια με άλλες δέκα μαμάδες. Δεν θα μοιραζόταν πια την αγάπη της μαμαδίστικης θαλπωρής με κανένα άλλο παιδί. Μια αχτίδα κατανόησης ήταν ανακούφιση για την αθώα ψυχή των παιδιών στην πτέρυγα των ψυχικών νοσημάτων. Η αχτίδα αυτή έγινε ήλιος και η καρδιά της γέμισε με παιδικές χαρούμενες φωνές.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s