14. Η χειρότερη εκδοχή (Season Finale) | Ιωάννα Mαλούνη

Είχα πολύ καιρό να χαρώ και να διασκεδάσω τόσο σ’ ένα πάρτι. Μετά από τόσο, μπορούσα να αισθανθώ ότι κι οι τέσσερις μας ήμασταν καλά. Ήμασταν σε θέση ν’ αποδεχθούμε τον εαυτό μας. Αυτό από μόνο του χρειαζόταν το δικό του εορτασμό.

«Ο Αποστόλης;» ρώτησα την Κλαίρη ενώ βρισκόμασταν στο μπαρ.

«Έχει γενέθλια ένας φίλος του» έκανε εκείνη.

«Τα πόσα κλείνει;. Τα αιώνια δεκαπέντε;»

Μου χτύπησε το κούτελο πειραχτικά. Εγώ στράφηκα στον Άρη.

«Δε μου βγαίνει να είμαι αυτοκαταστροφικός σήμερα» μου είπε εκείνος. «Άσχημα νέα για την καταστροφή του οργανισμού μου»

Με άρπαξε να χορέψουμε.

Ο Μίλτος, εν τω μεταξύ, μιλούσε με μια κοπέλα που είχε έρθει μαζί με κάτι γνωστούς του στο πάρτι.

«Ξέρεις, εγώ είμαι τρομερά νιχιλιστής» τον άκουσα να λέει στην κοπέλα.

Η κοπέλα γούρλωσε τα μάτια της, έχοντας ολίγον τι τρομάξει από τη λέξη «νιχιλιστής». Εκείνος γέλασε σιωπηλά. Ήταν λογικό να γελάσει επειδή δεν είναι δυνατό να τρομάζεις με το νιχιλισμό τη σήμερον ημέρα. Κι ήταν λογικό να είναι χαρούμενος επειδή μπορούσε να στρέψει σε κάτι τις θεωρίες του για τις σχέσεις.

Μια ώρα αργότερα, είχε επιστρέψει κοντά μας. Είχε ανάψει τσιγάρο και μιλούσε μαζί μας. Ο Άρης δε συμμετείχε και τόσο στη συζήτηση. Έμοιαζε να είχε καταλάβει κάτι άλλο την προσοχή του. Φαντάστηκα ότι είχε δει κάποιο γνωστό του ή, ακόμα καλύτερα, καμία χαριτωμένη κοπέλα. Έκανα, όμως, λάθος.

«Ρε μαλάκα, άκουσα ένα θόρυβο!» είπε στο Μίλτο.

«Την έχεις ακούσει από τις μπύρες!» τον πείραξε εκείνος.

«Δεν έχω καλό προαίσθημα ρε μαλάκα»

Στράφηκε σ’ εμένα και στην Κλαίρη.

«Δεν έχω πιεί καν πολλές μπύρες!» έκανε.

«Χαλάρωσε» τον πρότρεψα εγώ.

Είχε αλλάξει χίλια χρώματα μέχρι να επιβεβαιωθεί το προαίσθημά του. Κάποιες ανδρικές γεροδεμένες φιγούρες έμπαιναν μαζικάς στο πάρτι.  Όσο πλησίαζαν, τόσο ανησυχούσαμε. Κι ανησυχούσαμε γιατί αυτοί ήταν νεοναζί κι εμείς βρισκόμασταν σε πάρτι αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού.

«Νόμιζα πως αυτά συμβαίνουν μόνο σε κακογραμμένα fanfiction» έκανα.

Τα επόμενα λεπτά ήταν το λιγότερο τρομαχτικά. Ένας νεοναζί με κυνηγούσε. Άλλος κυνηγούσε τον Άρη. Όταν ο Άρης ξέμπλεξε μ’ αυτόν, χτύπησε αυτόν που κυνηγούσε εμένα. Μας βρήκαν άλλοι δυο, τους οποίους αποφύγαμε. Μα, μέσα σ’ όλα αυτά, χάσαμε το Μίλτο και την Κλαίρη. Μια απελπισία.

Είχα δει και τον Αναστάση. Ήθελα να τον πάρω να φύγουμε, να του πω ότι τελικά οι παρατηρήσεις του ήταν παραδεισένιες μπροστά σ’ αυτή τη σουρρεαλιστική κατάσταση, που ζούσαμε, και να φύγουμε μαζί, σαν ζευγάρι από ρομαντικές ταινίες. Μα τον είχα χάσει από ένα σημείο και μετά.

Ευτυχώς βρήκαμε το Μίλτο, όταν οι ναζί μας είχαν χάσει.

«Η Κλαίρη;» τον ρωτήσαμε.

«Δεν ξέρω» έκανε λαχανιασμένος.

«Γαμώτο!» φώναξα.

Είχα αντέξει πολλά για εκείνο το βράδυ, αλλά δε θ’ άντεχα να μη βρω την Κλαίρη ασφαλή.

«Έλα, πήγαινε την έξω» έκανε ο Μίλτος στον Άρη. «Αυτοί έχουν φύγει. Θα την ψάξω εγώ. Θα είμαι ασφαλής»

«Εντάξει» συμφώνησε ο Άρης.

Δε χρειάστηκε, όμως, να ψάξει για πολύ. Εγώ κι ο Άρης βρήκαμε την Κλαίρη να κλαίει μπροστά από το πτώμα ενός ναζί.

«Γαμώτο!» ξαναφώναξα.

Τότε σκέφτηκα ότι δεν έκανα την κατάσταση καλύτερη. Στράφηκα προς το μέρος της. Τη χάιδεψα στην πλάτη. Με κοίταξε. Την αγκάλιασα. Έπρεπε να φύγουμε το συντομότερο δυνατό.

«Δεν τη βρ…»

Ο Μίλτος έχει έρθει να μας ειδοποιήσει μα του κόπηκαν τα λόγια μόλις την είδε.

«Πάμε να φύγουμε» είπε.

Κοίταξε λίγο πιο πέρα.

«Ο Αναστάσης δεν είναι αυτός;» με ρώτησε.

Ναι. Αυτός ήταν. Κι ήταν νεκρός.

«Ναι» ψιθύρισα.

Ήθελα να ουρλιάξω υστερικά.

«Πάμε να φύγουμε» έκανε ο Άρης.

«Αν μείνω άλλο λίγο εδώ, μάλλον θα γίνω η χειρότερη εκδοχή του εαυτού μου» του είπα.

Δεν είχαμε ουσιαστικά άλλη επιλογή. Ο καθένας μας είχε αποκτήσει κι από μια πληγή κι ένα ισχυρό σοκ. Θα κάναμε καιρό να το ξεπεράσουμε – αυτό το περιστατικό, που έπαιζε με τα όρια του γελοίου και του σοβαρού μ’ έναν τόσο κακό τρόπο.

Ακόμα κι έτσι ήμασταν, όμως, ήρωες. Όχι με κάποια ρομαντική έννοια. Δεν αμυνθήκαμε και τόσο παραμυθικά εναντίον του εχθρού. Αλλά καταφέραμε να βγούμε ζωντανοί, να κερδίσουμε τρόπον τινα τη μάχη και να φύγουμε, έστω και σοκαρισμένοι. Ίσως όχι με ψηλά το κεφάλι, αλλά τουλάχιστον τα είχαμε καταφέρει.

Ακόμα κι εκείνη τη στιγμή ήμουν, όμως, αισιόδοξη ότι κάναμε μια γενναία έξοδο. Κι αυτό το περιστατικό ίσως ν’ ακύρωνε όλα όσα είχαμε σκεφτεί και κάνει ως τώρα, αλλά ίσως να μας έκανε καλύτερα άτομα. Ότι όλα καλά θα πήγαιναν με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο.

«Πρέπει να φύγουμε» έτρεμε η φωνή της Κλαίρης.

«Φεύγουμε» την καθησύχασα.

https://www.youtube.com/watch?v=ogfr-7DKOUk

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s