Οπερέττα του Γκομπρόβιτς σε σκηνοθεσία Νίκος Καραθάνος στο Εθνικό Θέατρο | Σταμάτης Παρασκευάς

 

Το σύμπαν του Καραθάνου συναντά το σύμπαν του Γκομπρόβιτς. Δεν είμαι κριτικός θεάτρου, ούτε θα ήθελα, ούτε είμαι επαγγελματίας ηθοποιός, ούτε οι θεατρικές μου γνώσεις ή το «αίσθημα» είναι ιδιαίτερα υψηλό. Πάω και αφοσιώνομαι στο ερέθισμα: από τις συζητήσεις την ώρα που μπαίνεις και ακούς τριγύρω σου θεατρόφιλους να συζητάνε για άλλες παραστάσεις ή άλλες επισκέψεις τους σε δρώμενα και εκδηλώσεις, την ευγένεια των ταξιθετών και ταξιδθετριών, την όψη του κτιρίου, την μυρωδιά του προγράμματος, την αίσθηση του καθίσματος, το χαλί, τα φώτα, τα σώματα των ηθοποιών, βιλογικές και χημικές συστάδες που από την ηλεκτρική επικοινωνία των νευρώνων τους και την νευροδιαβίβαση εμείς ξετρυπώνουμε ολάκερα νοήματα και ανόητα αποκυήματα για τη ζωή μας.

 
Δε θα σταθώ πουθενά αλλού -ούτε στα σκηνικά, ούτε στο πώς έπρεπε να γίνει εκείνο ή το άλλο, άλλωστε υπάρχουν άλλοι ειδικότεροι από μένα, που ο ίδιος ο Γκομπρόβιτς θα τους ακύρωνε αποστομωτικά: «Είσαστε, εσείς οι ειδήμονες, τόσο μύωπες ώστε πρέπει κανείς να σας τα βάλει όλα κάτω από την μύτη». «Ιδού ένα πιθανό σενάριο […]» (αναφέρει στο «Ημερολόγιό» του) «[…] το μεγαλοπρεπές οικοδόμημα ενός πολιτισμού χιλίων ετών καταρρέει. Είναι σιωπηλό και άδειο κι ένα σμήνος συνηθισμένων ανθρωπάκων, που δεν μπορούν να συνέλθουν από το σοκ, στέκονται όρθιοι πάνω στα ερείπια. […] Πού θα βρουν άσυλο; […] Οι κάτοικοι αυτού του υπέροχου οικοδομήματος που είναι ο δυτικός πολιτισμός θα έπρεπε να προετοιμάζονται για την εισβολή ετούτων των άστεγων ανθρώπων που έχουν μια νέα αντίληψη για το τι είναι ο άνθρωπος… η οποία δεν θα πραγματοποιηθεί».

 
Η παράσταση του Εθνικού βασισμένη πάνω στην «Οπερέττα» του Γκομπρόβιτς προσπαθεί να σταθεί στο ύψος της απαίτησης της γκομπροβιτσκικής κοσμοθεωρίας, ότι η μνημειώδη βλακεία της οπερέττας πάει χέρι με χέρι με το μνημειώδες πάθος της Ιστορίας.

 

Δείτε, δείτε, δείτε, όσο περισσότερο να βλέπουμε, να βλέπουμε, ώσπου να καταφέρουμε να διακρίνουμε. Να βλέπουμε διαρκώς την θεατρική πράξη σαν το φωτοστέφανο της ανθρώπινης πράξης: εφόσον δεν κατανοούμε τον άνθρωπο, όπως δεν μπορούμε κατάματα να δούμε τον ήλιο, ας κοιτάξουμε στο θέατρο και σε άλλες εκφάνσεις-εκφράσεις, σαν να κοιτάμε λίγο πιο δεξιά ή αριστερά προς το φως.

 
«Ο άνθρωπος δυστυχία γιατί δεν έχει πρόσβαση στον εαυτό του. Μια από τις ελάχιστες λύσεις που του απομένουν είναι η ευγενής ουτοπία: η κάθε φορά -ακόμη και διά της βίας- αναζήτηση μιας γυμνής και «γυμνής» αθωότητας, όσο το δυνατόν λιγότερο επιμολυσμένης από τις ποικίλες δια-παρα-μορφώσεις που έχουμε λάβει μέσα σε αιώνες εξέλιξης». (από το πρόγραμμα της παράστασης, λόγια του ποιητή, πεζογράφου, μεταφραστή Βασίλη Αμανατίδη)

 

Πού: Θέατρο Rex, Πανεπιστημίου 48
Περισσότερα στο: https://www.n-t.gr/el/news/allnews/?nid=32155

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s