Ονοματοδοσία | Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη

 

Τη βία της συμμόρφωσης την ονομάσαμε παιδεία.

Τον περιορισμό τον ονομάσαμε όρια.

Την κακοποίηση την ονομάσαμε οικογενειακά προβλήματα.

Τα θύματα αυτοαποκαλέστηκαν ανήμπορα και ένοχα

Και την αλήθεια τη βαφτίσαμε ψέμα για να μπορούμε να την αλλάζουμε και να την κρύβουμε στο συμφέρον μας, στην αδυναμίας μας, στην αδυναμία της φύσης μας.

 

Τα όρια μου συγχέονται μέσα στα όρια της ίδιας μου της φύσης και δεν αντιλαμβάνομαι που σταματάω και που ξεκινάω.

Δεν ξέρω από πού πραγματικά ξεκίνησα .

Όταν γεννήθηκα; όταν περπάτησα ή όταν έζησα για πρώτη φορά;

 

Τσαλακώνομαι κάτω από τα σεντόνια που μπορώ να κρύβω τις αδυναμίες μου.

Στα ίδια σεντόνια άνθρωποι πλαγιάζουν και μαζί τους πλαγιάζει όλη η ύπαρξη.

Καθόλου ρομαντική αναφορά αυτή σωστά;

Δεν μ’ αρέσουν οι ρομαντικές αναφορές.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ρεαλιστικό από τον έρωτα, από την ερωτική σχέση.

Εκεί που δύο άνθρωποι, γομάρια πια, επιλέγουν συνειδητά να δεσμευτούν σε συνεχή επικοινωνία μέσα από τη παλινδρόμησή τους στην ηλικία των εφτά.

Η μόνη σχέση που έχουμε την ελευθερία και τη δυνατότητα να μας ξανά βρούμε εκεί που μας αφήσαμε/αφήσανε.

 

Θα πρέπει να κοιμηθώ και να ξυπνήσω αύριο στις υποχρεώσεις.

Να μην ξεχάσω να σκεφτώ.

Να μην ξεχάσω να ζήσω.

 

Τα κενά μας είναι η καθημερινότητα και η καθημερινότητα τα κενά μας…

 

…ζωή μάλλον είναι η δυνατότητα ονοματοδοσίας αυτών.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s