Βιβλιοπαρουσίαση: Στο café της χαμένης νιότης – Patrick Modiano | Όμικρον Μι

 

ew

 

Στο café Condé συχνάζουν διάφοροι μποέμ τύποι, ανάμεσα τους και η Ζακλίν Ντελάνκ, ή όπως θα την θυμούνται οι θαμώνες του café : η Λουκί. Μία μέρα η Λουκί θα φύγει από το σπίτι του συζύγου της για μια βόλτα, ωστόσο δεν θα επιστρέψει ποτέ πίσω. Αυτή θα είναι η αρχή μιας αναζήτησης. Μία αναζήτηση τόσο για το που βρίσκεται πραγματικά η Λουκί, όσο και για το ποια πραγματικά είναι η νεαρή Ζακπλίν Ντελάνκ.

Ο Μοντιανό με πολύ ωραίο τρόπο επιλέγει να μας δώσει αυτή την ιστορία ιδωμένη μέσα από διαφορετικά ζευγάρια μάτια. Η ζωή της Λουκί σκιαγραφείται από έναν φοιτητή, έναν ανερχόμενο μυθιστοριογράφο, τον σύζυγο της, και έναν ιδιωτικό ντεντέκτιβ που εκείνος θα προσλάβει για να την βρει.

Το café της χαμένης νιότης είναι ένα σταθερό σημείο στο χωροχρονοσυνεχές. Ένα μέρος όπου συχνάζουν άνθρωποι με διαφορετικές πραγματικότητες. Τη δύσκολή δεκαετία του ’60 τέτοια café στο Παρίσι θα είναι το καταφύγιο και το άντρο ανατρεπτικών ζυμώσεων από ανθρώπους που δεν απορρίπτουν απλά, αλλά δεν λαμβάνουν καν υπόψιν τους την καθεστηκυία τάξη.

Η Λουκί είναι μία γυναίκα χωρίς παρελθόν και χωρίς μέλλον. Αν όμως από την εξίσωση της ζωής ενός ανθρώπου αφαιρέσεις αυτές τις δύο μεταβλητές, τότε τι μένει;  Μένει το πιο ουσιώδες. Το Παρόν. Ένα παρόν που δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί και το αφήνει έτσι να γλιστράει από τα χέρια της. Έτσι κυλάει η ζωή της Λουκί. Μόνο Σήμερα. Και κάθε μέρα είναι Σήμερα.

Ο Μοντιανό στο café της χαμένης νιότης σκιτσάρει ένα πορτρέτο χωρίς μάτια. Τα μάτια αλλάζουν όπως αλλάζουν και οι άνθρωποι του περιθωρίου στους οποίους και είναι αφιερωμένο το βιβλίο αυτό. Άνθρωποι που αρνούνται και αποποιούνται τις κοινωνικά επιβαλλόμενες νόρμες.

Όπως τους ονομάζει χαρακτηριστικά άλλωστε, είναι οι Αγνοούμενοι. Άνθρωποι-φαντάσματα που κινούνται στο περιθώριο το οποίο ονομάζουν ουδέτερες ζώνες. Κάθε μέρα άνθρωποι-φαντάσματα επιστρέφουν στα ίδια μέρη για να ζήσουν ένα Σήμερα. Η ιδέα της αιώνιας επιστροφής του Νίτσε, εδώ χρησιμοποιείται από τον συγγραφέα για να φτιάξει τη μοναδική αφήγηση του. κύκλοι ανθρώπων που εφάπτονται και ατέρμονα επαναλαμβάνονται, μέχρι να συμβεί κάτι. Μέχρι κάποιος να πηδήξει από ένα ανοιχτό παράθυρο.

Σε έναν νέο κόσμο που αλλάζει ραγδαία, υπάρχουν άνθρωποι που τραγουδούν, διασκεδάζουν, μεθάνε, ερωτεύονται, και «ξεφεύγουν». Και την επόμενη μέρα πάλι επιστρέφουν στο ίδιο μέρος, για να ξαναζήσουν τα ίδια βιώματα σαν αν είναι και Σήμερα η Τελευταία μέρα της ζωής τους. Λες και είναι η τελευταία μέρα που η Γη γυρίζει γύρω από τον άξονα της. Ποιος νοιάζεται λοιπόν για οτιδήποτε; Καριέρα, οικογένεια, λεφτά, όλα…

Το café της χαμένης νιότης βυθισμένο σε μία ασπρόμαυρη νοσταλγική μελαγχολία, αποτελεί μια αφήγηση ή καλύτερα έναν μικρό ύμνο στους καθημερινούς άγνωστους ανθρώπους που αναλώνονται στους εξοντωτικούς ρυθμούς της πραγματικότητας. Τρίβονται στο μύλο της ζωής, κάτω από τα φώτα της σύγχρονης μητρόπολης. Μια ιστορία με μπόλικη αγάπη για τους ανθρώπους που αφήνονται στην παραίτησης τους και ζουν χωρίς πρέπει και κανόνες.

 

Τίτλος πρωτοτύπου : Dans le café de la jeunesse perdue

Τίτλος μετάφρασης : Στο café της χαμένης νιότης

Συγγραφέας : Patrick Modiano

Μετάφραση : Αχιλλέας Κυριακίδης

Εκδόσεις : Πόλις

Έτος : 2008

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s