10: Ενήλικες Επιλογές | Ιωάννα Μαλούνη

Οι Παρασκευές χωρίς δουλειά διαδέχονταν η μια την άλλη. Η επιτηρήτρια μου είχε την εξήγηση γι’ αυτό – έλεγε πως χρειάζονταν πιο έμπειρες promoters για τα προγράμματα της περιόδου εκείνης. Έβλεπα πως η εταιρεία είχε βάλει αγγελίες. Ήθελαν αισθητικούς, ήθελαν άτομα να κάνουν promotion με rollers. Ένιωθα άσχημα γιατί δε διέθετα τέτοιες γνώσεις. Αν δεν τους είχα ανάγκη, ίσως να τους έκαιγα την εταιρεία.
«Έχω ήδη στείλει το βιογραφικό σου σε μερικές εταιρείες για πρακτική» έκανε η Κλαίρη κάποια στιγμή.
«Τιιι;» φώναξα εγώ.
Μιλούσα μαζί της στο τηλέφωνο και μάλλον με είχε ακούσει όλη η γειτονιά.
«Ας μην άφηνες ανοιχτό το email σου στο σπίτι μου» μου είπε.
Ακόμα κι αν ήθελα να της φωνάξω περισσότερο, αναγνώριζα ότι αυτή ήταν μια καλή κίνηση. Ήταν το είδος της καλής κίνησης, που οι φίλοι μας επιμένουν να κάνουν για να μας φροντίσουν.
Εγώ δε θα έστελνα ποτέ βιογραφικό και θα περίμενα να έρθει, ίσως, κάποιου είδους απόλυση για να το κάνω. Σκέφτηκα πως οι περισσότερες εταιρείες βλέπουν τα βιογραφικά τους μετά από πολύ καιρό, τουλάχιστον όσο χρειάζεται για ν’ ασπρίσουν τα μαλλιά μου, να βγάλω ρυτίδες και να πάρω τα πρώτα μου χάπια για την ισχιαλγία, μαζί με το τσάι μου. Οπότε δεν υπήρχε λόγος να την κατηγορήσω.
«Ε, τώρα είναι αργά» μου είπε η Κλαίρη.
«Ναι…»αναστέναξα.
Σ’ αντίθεση με ‘μένα, ο Άρης είχε ακόμα τη δουλειά του. Δούλευε καθημερινά, απ’ όσο μας έλεγε. Έβρισκαν πάντα κάτι να του αναθέσουν, με αποτέλεσμα να μην έχει ποτέ ρεπό. Μου παραπονιόταν γι’ αυτό. Κι είχε δίκιο να παραπονιέται. Μα του έλεγα να μην το κάνει και να βλέπει τη θετική πλευρά, πως αυτή η δουλειά, με όλες τις μελανές της πλευρές, έχει ημερομηνία λήξης. Πως όλα κάνουν τον κύκλο τους και δε μπορούμε να το ανατρέψουμε.
Επίσης, μου έλεγε ότι είχε μαλώσει με τη Βαλέρια.
«Μια φορά έτυχε να μιλήσουμε στο Skype και, μετά τα παράπονά της ότι δεν της μιλάω τόσο όσο θα έπρεπε, αποφάνθηκα πως έχω κουραστεί ν’ ακούω τα παράπονά της» μου είπε.
«Αλλά φυσικά δεν έχεις κουραστεί τόσο όσο νομίζεις, στην πραγματικότητα» του είπα. «Γιατί έχουμε ενίοτε αυτή την παράδοξη σχέση με τα παράπονα – δεν αντέχουμε να τ’ ακούμε, αλλά αντέχουμε να τα κάνουμε, γιατί έχουμε ενέργεια για μια ακόμα σύγκρουση, που, υποτίθεται, θέλουμε ν’ αποφύγουμε»
Αναστέναξε.
«Δεν ξέρω» μου είπε. «Μιλήσαμε κανονικά έπειτα. Τη ρώτησα τι κάνει και μου απαντούσε κοφτά, σαν κάτι να ήθελενα μου πει μα το μετάνιωνε και δεν το έλεγε»
«Υποψιάζεσαι κάτι;» τον ρώτησα.
Αναστέναξε ξανά.
«Καταλαβαίνεις» μου είπε.
«Ε, κάποτε θα γινόταν κι αυτό» έκανα.
«Το πρόβλημα είναι ότι δε με νοιάζει τόσο όσο θα μ’ ένοιαζε παλαιότερα»
«Αντίθετα, αυτό είναι πολύ καλό!»
«Σου έχει τύχει να θες ν’ αφήσεις κάποιον, να ξέρεις ότι αυτό είναι το καλύτερο και για τους δυο σας, αλλά να μη βρίσκεις τη δύναμη να το κάνεις;»
«Καλώς όρισες στην πραγματικότητα! Ο μαγικός κόσμος των ενήλικων επιλογών βρίσκεται ακριβώς μπροστά σου!»
Εκείνη την ώρα βρισκόμασταν στη Μακρυγιάννη, κοντά στην Ακρόπολη. Ήταν ένα όμορφα προβλέψιμο μέρος. Η άνοιξη της πήγαινε πολύ – άλλωστε η άνοιξη είναι από τις πιο όμορφες εποχές του χρόνου, ίσως κι η πιο όμορφη.
Στηρίχθηκα σ’ αυτό το συμβολισμό για να υποθέσω ότι αυτό θα σήμαινε τον ερχομό μιας νέας εποχής. Ήταν ήδη αρχές Απρίλη κι είχαμε περάσει ένα Μάρτη γεμάτο υπενθυμίσεις πως η ζωή μας δεν πήγαινε πουθενά.Ευχόμουν αυτή εποχή να αποτελούσε κάποιο έναυσμα να μπούνε όλα σε τάξη. Και πρώτα από όλα εμείς.
«Θες να με βαρέσεις που ασχολούμαι ακόμα με τη Βαλέρια, ε;» με ρώτησε ο Άρης.
«Το ηθικά σωστό θα ήταν να σε βαρέσω και να σου την πω κι όλα αυτά» του είπα. «Αλλά δεν είναι πάντα ώρα να κάνουμε το ηθικά σωστό. Μερικές φορές πρέπει να δείξουμε συμπόνια για τον άλλον ή και για τον εαυτό μας και ν’ αφήσουμε την ηθική και την αυστηρότητά μας στην άκρη».
Χαμογέλασε.
Ήχος του Messenger. Είχε έρθει μήνυμά της. Εκείνος το διάβαζε ψιθυριστά, αλλά μπορούσα να τον ακούσω.
«Άρη, όλες αυτές τις ημέρες, που μιλούσαμε, ήταν φανερό ότι υποψιαζόσουν πως έτρεχε κάτι με μένα. Όντως έτρεχε κάτι με μένα. Βγαίνω με κάποιον. Είναι ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μου, όπως και καθετί συνοδεύει την άφιξή μου στη Γαλλία. Κι όταν ανοίγουν νέα κεφάλαια, είναι δύσκολο να κρατήσεις όλα τα πράγματα από τα παλαιότερα, όσο κι αν το θες. Δεν ήθελα να στο κρύβω άλλο. Θα ήμουν πολύ ηλίθια αν το έκανα, με την ελπίδα να μην υποψιαστείς ποτέ τίποτα.
» Οπότε προτιμώ να σου στείλω αυτό το μήνυμα παρά να στα πω όταν ξανάρθω Ελλάδα. Άλλωστε, ήσουν πάντα ειλικρινής μαζί μου και θέλω να κάνω κι εγώ το ίδιο, ως την τελευταία στιγμή.
»Να είσαι πάντα καλά!»
Με αγκάλιασε. Ήθελε από κάπου να πιαστεί. Προσπαθούσε να μην κλάψει. Το απέφυγε επιτυχώς μα προσωρινά. Γιατί δε γίνεται να μην κλάψεις σε τέτοιες περιπτώσεις.
Γελάσαμε κι οι δυο και συνεχίσαμε την πορεία μας. Είχε μια πολύ ωραία ημέρα και δεν έπρεπε να είμαστε ιερόσυλοι, με το να τη χαλάσουμε με τις σκοτούρες μας.

“Calling out relief”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s