Μονοπάτια υπό κατασκευή ή διάλυση | Ξένια Τοανόγλου

 

Τι θα κάνεις μόλις πάρεις το πτυχίο? Η ερώτηση που κλείνομαι να απαντήσω, πολλαπλές φορές, σε γνωστούς ή αγνώστους, σε ακαδημαϊκούς ή συγγενείς, αλλά το κυριότερο στον εαυτό μου. Η ανησυχία και η σύγχυση μου εντείνονται μέρα με την μέρα, πλησιάζοντας όλο και πιο κοντά στην λεγόμενη “τελική ευθεία” .

 

Είναι ευρέως γνωστό ότι σε αυτή την “τελική ευθεία” βρισκόμαστε για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και ο δρόμος μας είναι συγκεκριμένος και χαρτογραφημένος. Ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε προς τα που θα κινηθούμε και πως θα φτάσουμε εκεί που καταλήγει! Ο προσδιορισμός της ως τελική υποδηλώνει κάποιο όριο, δεν είναι ατελείωτη. Στο τέλος της, όμως, εμφανίζεται ένα σταυροδρόμι. Τα μονοπάτια του δεν είναι ίδια για όλους μας. Διαμορφώνονται ανάλογα με τις εμπειρίες, τις προοπτικές, τα όνειρα μας αλλά και με παράγοντες του εξωτερικού μας περιβάλλοντος. Παρ’ όλη την απόσταση μπορώ να διακρίνω τις δύο διακλαδώσεις του δικού μου δρόμου.

 

Στο αριστερό μονοπάτι το τοπίο μοιάζει ηλιόλουστο, γεμάτο χρώματα. Στο φόντο καταγάλανη θάλασσα και καταπράσινες εκτάσεις. Μπορώ να ακούσω τον ήχο που κάνουν τα ζωύφια και τα γαλήνια κύματα, αλλά και το θρόισμα των φύλλων από τα δέντρα. Οι αισθήσεις μου με παροτρύνουν το πλησιάσω. Με το πρώτο μου βήμα το τοπίο αλλοιώνεται. Το φως του ήλιου καλύπτεται από σύννεφα. Η θάλασσα απομακρύνεται, το πράσινο της εξοχής σιγά σιγά μαραίνεται και οι όμορφοι ήχοι επισκιάζονται από φασαρία, κορναρίσματα και φωνές. Ο δρόμος εμπλουτίζεται με ποικιλόμορφες ταμπέλες κινδύνου. Κοινό τους στοιχείο, η επισήμανση της λέξης προσοχή.“προσοχή ανεργία”, “προσοχή εγκληματικότητα”, “προσοχή δεν υπάρχει περίθαλψη” και πολλά άλλα. Παρατηρώ λίγο πιο προσεκτικά, το μονοπάτι έχει υποστεί πολλές ζημιές όπως καθίζηση και λακκούβες. Κατακλύζομαι από αρνητικά συναισθήματα όπως αμφιβολία, ανασφάλεια, άγχος, ανησυχία και φόβο. Νιώθω πολύ σύντομα νοσταλγία της αρχικής εικόνας. Οπισθοδρομώ και επανέρχομαι στην αρχική μου θέση.

 

Το δεξί μονοπάτι αντιπροσωπεύει ξεκάθαρα κάποια καλά οργανωμένη μεγαλούπολη, με νεοκλασικά κτήρια. Υψώνονται τόσο ψηλά που νομίζεις ότι θα ακουμπήσουν τον μερικώς συννεφιασμένο ουρανό. Διακριτικοί ήχοι από συνομιλίες και μουσική δίνουν μια όμορφη νότα. Επιχειρώ να πλησιάσω. Αυτή την φορά δεν αλλάζει τίποτα. Απασχολημένος κόσμος πηγαινοέρχεται στους δρόμους. Δείχνουν να έχουν κάποιο σκοπό, να γνωρίζουν τον στόχο της διαδρομής τους. Μπορεί να αισθάνομαι χαμένη στο άγνωστο πλήθος, αλλά νιώθω ασφάλεια και εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη όχι μόνο ως προς τον εαυτό μου αλλά και ως προς το περιβάλλον που βρίσκομαι. Ξέρω ότι αν καταφέρω να ξεφύγω από το πλήθος θα βρω και εγώ τον στόχο και τον σκοπό μου.

 

Σίγουρα θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια για να επικρατήσεις και να επιβιώσεις και στα δυο. Ποιο είναι όμως δομημένο καλύτερα? Σε ποιο νιώθεις ότι μπορείς να κάνεις σταθερά και μεγάλα βήματα? Στο αβέβαιο, που σε ξεγελάει και αλλάζει αναπάντεχα μορφές? Ή στο ασφαλές, που αν και λιγότερο οικείο πρεσβεύει σιγουριά και ασφάλεια? Σε αυτό τον συλλογισμό σύγκρισης,  μπαίνω εγώ αλλά και πολλοί άλλοι όταν καλούμαστε να επιλέξουμε προς τα που θα πορευτούμε στο μέλλον. Το αριστερό μονοπάτι λοιπόν φέρει τα διακριτικά της χώρας μου, ενώ το δεύτερο περιγράφεται με την γενικό χαρακτηρισμό ¨εξωτερικό”.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s