Για όλους εκείνους που δεν προλάβαμε να γνωρίσουμε | Νινέτα Πλυτά

 

Όλοι έχουμε αναλογιστεί κάποια στιγμή στη ζωή μας εκείνο το ένα πρόσωπο που θα θέλαμε να είχαμε γνωρίσει καλύτερα αλλά πλέον δεν βρίσκεται κοντά μας. Εκείνο που κατέχει πάντα μια κεντρική θέση στη μνήμη και την καρδιά μας. Μερικές φορές όμως αυτό δεν είναι αρκετό για να γεμίσει το κενό που συναντάμε όταν ανατρέχουμε σ τη ζωή μας μαζί του.

Τα χρόνια περνάνε αλλά τίποτα δεν είναι ικανό να γεμίσει αυτό το κενό. Συνήθως πρόκειται για τα μεγαλύτερα μέλη της οικογένειας, παππούδες και γιαγιάδες, που φεύγουν από κοντά μας πριν προλάβουμε να συνειδητοποιήσουμε πως δεν γνωρίζουμε τόσα πολλά για εκείνους. Είναι εκείνοι που στάθηκαν δίπλα μας σε στιγμές που ούτε οι ίδιοι δεν γνωρίζαμε ότι το χρειαζόμασταν, παρέχοντάς μας στήριξη που ενδεχομένως να μην εκτιμήσαμε τη στιγμή εκείνη και που τώρα δεν βρίσκονται εδώ για να τους  πούμε τις δύο σημαντικότερες λέξεις: συγνώμη και ευχαριστώ.

Έχοντας χάσει ένα τέτοιο μέλος της οικογένειάς μου σε μικρή ηλικία, δεν μπορώ, ως ενήλικας πλέον, να μη σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να είχα γνωρίσει αυτό τον άνθρωπο και κατά συνέπεια, να μάθω τη δική του εντύπωση για μένα, αν με γνώριζε σήμερα.

Δεν είναι λίγες οι φορές που αναρωτιέμαι πώς θα ήταν να είναι ακόμα εδώ, αφ’ ενός ως ένας ακόμη άνθρωπος να με στηρίζει και  να με καθοδηγεί με τη δική του εμπειρία αφ’ ετέρου ως εκείνος ο άνθρωπος με τον οποίο έχω τα περισσότερα κοινά ενδιαφέροντα.

Δεν ήξερα πολλά για τη ζωή του αλλά έπρεπε να φύγει για να καταλάβω πόσο λάθος ήταν αυτό. Τώρα, 8 χρόνια μετά, νομίζω μπορώ να καταλάβω αρκετά απ’ αυτά τα χαρακτηριστικά του που ως  παιδί κορόιδευα, όπως αυτή η συνεχής επανάληψη μιας ιστορίας που είχε ζήσει ως παιδί. Κάποτε τον άκουγα να την επαναλαμβάνει ξανά και ξανά και απλά πίστευα πως έχει ξεχάσει ότι την είχα ξανακούσει. Τώρα, καταλαβαίνω ότι κοιμόμουν τον ύπνο του δικαίου. Αυτός ο άνθρωπος δεν ξεχνούσε, κι ας είχε περάσει τα 70. Απλά επαναλάμβανε ένα γεγονός που τον είχε σημαδέψει και ενδεχομένως τον έκανε τον άνθρωπο που γνώρισα. Έπρεπε να βρεθώ στη θέση να επαναλάβω η ίδια, και χωρίς να έχω ούτε τα μισά του χρόνια, πάνω από δύο φορές ένα γεγονός για να συνειδητοποιήσω την αλήθεια.

Ένα ακόμη πράγμα που ήξερα σίγουρα για εκείνον ήταν η αγάπη του για τη γνώση. Διαβάζοντας τα ιστορικά περιοδικά που εκείνος διάβαζε βρήκα ένα τρόπο να τον νιώθω κοντά μου σήμερα. Αλλά το αγαπημένο μου κομμάτι είναι ότι δεν χρειάζεται καν να πιεστώ για να το κάνω, πολύ απλά γιατί έχουμε την ίδια αγάπη για τη γνώση και το διάβασμα.

Προ ημερών έτυχε να διαβάσω ένα άρθρο που αναφερόταν στην επανακυκλοφόρηση ενός τοπικού περιοδικού που είχα την τύχη να γνωρίσω λόγω της δικής του αγάπης για τον τόπο μας. Το περιοδικό αυτό είχε σταματήσει να κυκλοφορεί για 29 χρόνια και το μόνο πράγμα που σκέφτηκα όταν έμαθα ότι θα ξαναβγεί ήταν να γίνω κι εγώ συνδρομήτρια, όπως εκείνος, to continue his legacy όπως ακούμε συχνά στις ταινίες.

Θυμάμαι ακόμα μία απ’ τις τελευταίες μέρες της υγιούς ζωής του, που παίζαμε ένα επιτραπέζιο γνώσεων. Πιθανόν να μην είχε καμία όρεξη  να παίζει ένα παιχνίδι γνώσεων, δύσκολο ακόμη και για ενήλικες, μ’ ένα παιδί έκτης δημοτικού. Παρόλα αυτά το έκανε για να με κρατήσει απασχολημένη. Το παιχνίδι αυτό έμεινε από εκείνη τη μέρα στο σπίτι του και έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια για να το ξαναχρησιμοποιήσω. Είχε μείνει εκεί, ως ανάμνηση εκείνης της μέρας , που παρά τα χρόνια, τη θυμάμαι σαν να ‘ταν χτες. Σήμερα, κάθε φορά που παίζω αυτό το παιχνίδι με τους φίλους μου, θυμάμαι εκείνη τη μέρα και κάθε σωστή απάντηση που δίνω δεν είναι για μένα απλά ένας πόντος στο παιχνίδι, αλλά φόρος τιμής σ’ εκείνον τον άνθρωπο με την αστείρευτη δίψα για γνώση και τη μνήμη που έμενε άθικτη στο πέρασμα του χρόνου.

Δε θα ξεχάσω ποτέ όλα εκείνα τα σαββατιάτικα βράδια που κρυβόμουν κάτω απ’ το τραπέζι μέχρι να γυρίσει << ο στρατηγός>> , όπως αποκαλούσε περιπαιχτικά τη γιαγιά μου ή που καθόμουν στο χαλί, μπροστά στα πόδια του, και βλέπαμε το κάψιμο του καρνάβαλου. Ακόμη κάθομαι σ’ αυτό το σημείο, μπροστά στη γιαγιά μου πλέον, σαν να μην έχουν περάσει 8 χρόνια, σαν να μην έχω ενηλικιωθεί, και τις διαβάζω διάφορα, όπως έκανε κάποτε εκείνος για μένα. Δε θα ξεχάσω όμως και τη μέρα που, μέσα από διάσπαρτες λέξεις , συμπέρανα, πριν μου το ανακοινώσουν και επίσημα, ότι πλέον δεν ήταν μαζί μας.

Ακόμη πηγαίνω στο δωμάτιο του και κοιτάζω τα βιβλία και τις φωτογραφίες του. Κι ανάμεσα σ’ όλα αυτά υπάρχουν κάτι ζωγραφιές που του είχα φτιάξει, με κάτι θεόστραβα κάστρα, που παραμένουν εκεί ως μία ανάμνηση μιας εποχής που πέρασε και, δυστυχώς, δε θα ξαναγυρίσει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s