Με τα μάτια των άλλων | Ελλάδα Κράλλη

 

Δεν θυμάμαι και εγώ από πότε απορούσα πως με έβλεπαν οι άλλοι. Τότε επειδή ήμουν και πιο μικρή σκεφτόμουν άραγε πως μοιάζει το πρόσωπό μου στου άλλους; Καμιά φορά μονολογούσα αν όντως φαινόμουν γελοία ή παράξενη καθώς μιλούσα σε κάποιον. Φυσικά κανένας δεν μου είπε ποτέ κάτι τέτοιο. Το θεωρούσα περίεργο να βλέπω συνάμα εκφράσεις και αντιδράσεις των ανθρώπων είτε αγνώστων είτε γνωστών που ήταν γύρω μου.

 
Αισθανόμουν όμορφα με άτομα τα οποία είχα δίπλα μου ανεξαρτήτως συγγένειας, φιλίας ή σχέσης. Πρόσεχα πάντα τις εκφράσεις τους και τον τρόπο που μιλούσαν και αναρωτιόμουν πως θα φαινόμουν εγώ σε εκείνους;

 
Βέβαια τα πρόσωπα έχουν αλλάξει. Πολλοί προσπέρασαν στη ζωή μου. Κάποιοι λίγο κάθισαν να ξαποστάσουν, άλλοι πήραν αυτό που ήθελαν και έφυγαν ή υπήρχε χωρισμός λόγω διαφορετικότητας. Η απορία μου έμενε και πάλι.

 
Φτάνοντας κοντά στα τριάντα κατάλαβα την αξία να κοιτάζουμε πραγματικά τον άλλον. Ποτέ μου δεν κοίταξα κάποιον να δω αν είναι όμορφος ή όχι. Κοιτούσα πάντα μέσα του. Με φόβιζε ο τρόπος των αντιδράσεων του κάθε ανθρώπου. Συνέχισα να σκέφτομαι με τα χρόνια αν θα μπορούσαν να δουν αυτόν τον φόβο στα μάτια μου. Πρόσφατα με είχαν πιάσει στα κλάματα όταν βρισκόμουν μαζί με την σχέση μου λέγοντας : «Εγώ κοιτάζω στα μάτια των ανθρώπων, άραγε εκείνοι θα καταλάβουν εμένα κοιτάζοντας με;».

 
Λένε πως όταν προσέχεις τον άλλον τον παρακολουθείς, μα αυτό δεν είναι απαραίτητο, διότι μπορεί απλά να νιώθεις υποχρεωμένος να καθηλώσεις την προσοχή σου στο συγκεκριμένο άτομο. Στην ουσία δύσκολα κάποιος να κοιτάξει τον διπλανό του προσηλωμένα, να αγγίξει την ψυχή του, να αισθανθεί τα όνειρά του και τις φοβίες του και πραγματικά να τον ακούσει.

 

Αυτός είναι ο λεγόμενος τοίχος που έχουν βάλει οι άνθρωποι. Αυτός είτε αποφεύγει αλήθειες είτε απλά νεύει σε καταστάσεις, μα στην ουσία υπάρχει σαν αντικείμενο. Εγώ ακόμα έχω φόβους με τους ανθρώπους. Ακόμα φοβάμαι τις αντιδράσεις τους. Δεν ξέρω αν φταίει ο τρόπος που μεγάλωσα ή ήμουν πάντα έτσι.

 
Σημασία έχει ότι προσπαθώ κάθε μέρα να τους αντιμετωπίζω και να τους τρίβω σιγά-σιγά σε ένα σφουγγάρι μέχρι κάποια μέρα να εξαφανιστούν. Θα συνεχίσω να παρακολουθώ τους ανθρώπους και ίσως κάποιοι καταλάβουν τι υπάρχει στην ψυχή μου και όχι να μένουν για μια εξωτερική εμφάνιση. Θα είναι εκείνοι που αληθινά θα νιώσουν τα συναισθήματά μου και δεν θα κολλήσουν σε στερεότυπα και σε συνήθειες τρόπων ζωής.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s