Σβησμένο Πρωινό | Σοφία Κροκίδα

Νομίζω οτι δεν τους καταλαβαίνω πια

όλους αυτούς τους ρημαγμένους ποιητές

που άφησα να μπουν κάτω απ τη γλώσσα μου και να φωλιάσουν.

Υπο ιδανικές συνθήκες κάθομαι για να τους διαβάσω αναπαυτικά

ακόμα και τσιγάρο ανάβω τιμής ένεκεν

όμως τα λόγια τους δεν στέκονται ούτε λεπτό

στην ξερή είσοδο των χειλιών μου

σαν λεωφορεία εκτός υπηρεσίας με περνούν.

Δεν ξέρω πια για τι μιλάνε

αυτοί οι φαντασμένοι ποιητές.

Όλο για κάτι αιώνιες αγάπες ξεφωνίζουν

και κάτι ματωμένα δάχτυλα ακόμα.

Κι εγώ εδώ, αρκούντως βολεμένη

με το τσιγάρο το σβησμένο

βλέπω μια βροχή διόλου ρομαντική

κάτι σεντόνια καθαρά

λογαριασμούς

και μια κατσαρόλα με ξαναζεσταμένο φαγητό.

Η αγάπη μου είναι μακριά

όπως συνήθως.

Η ποίηση ποτέ δεν ένωσε χιλιόμετρα.

Τους ρημαγμένους ποιητές πια δεν τους καταλαβαίνω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s