Θυμήσεις | Δημήτρης Λουπέτης

  • Δεν ξέρω αν είναι μέσα μου ή μέσα σου

Δεν ξέρω ποιος από τους δυο μας στήριξε αυτό το κενό πάνω στην καρέκλα, ποιος περίμενε πίσω, ποια μεριά του σεντονιού γύρισε για να μας κρύψει

Και τα βράδια περνούν, με το στομάχι καρφωμένο στην οθόνη να βουίζει και να συσπάται, ενώ εγώ κρατάω το σαγόνι μου όρθιο με δυσκολία

Όμως, το φως της οθόνης σπάει την επιφάνεια του τραπεζιού και οι δυο μας γράφουμε πάνω του λέξεις και σκέψεις, ονόματα, τηλέφωνα και επιγραφές του δρόμου, τις διαβάζουμε φωναχτά καθώς περπατάμε, ρωτάμε ο ένας τον άλλο και τραβάμε τα χέρια μας μακριά

Η ζωή είναι η παιδική μας χαρά

Πέφτουμε στα χαλίκια με τη μούρη, χτυπάμε τα χέρια μας, ματώνουμε, κλαίμε, αλλά και πάλι παιδική χαρά είναι

Τρέχουμε φυγόκεντρα με κλειστά τα μάτια, δεν ξέρω αν είσαι δίπλα μου μα το ελπίζω, σφίγγω τα δόντια και αναφλέγομαι, καίω το σώμα μου μέχρι να μείνει άκαμπτο, κατατονικό, ασυνείδητο

Τα χείλη σου έχουν καιρό διαλυθεί μέσα στον οισοφάγο μου, ανοίγεις το στόμα σου και βλέπω μέσα την καρδιά μου, καταπίνεις νερό και ξεπλένεται, χύνεται μέσα σου και τότε χτυπά πιο δυνατά, κόβεσαι στα δύο και πέφτεις στο έδαφος, βγάζεις ρίζες και ανθίζεις

Κι εγώ καταπίνω ακόμη με δυσκολία, βήχω με τις ώρες, σηκώνομαι πάνω από τη γη και ταλαντεύομαι στον άνεμο, διασπώμαι και τα δάχτυλα σου δέχονται τα κομμάτια μου σαμ βροχή, σαν άμμο, σαν ήλιο, σαν ζωή

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s