Γυρισμός | Δημήτρης Λουπέτης

  • Γύρισα κάποτε πίσω και δεν ήμουν πλέον ο ίδιος

Άνοιξα τα μάτια και δεν αντίκρισα τίποτα παρά ταινίες στις άκρες των δακτύλων μου

Γύρισα κάποτε πίσω και δεν ήμουν πλέον ο ίδιος

Είχα κάψει πλέον το δέρμα μου και στη θέση του υπήρχαν φύλλα

Ήθελα να δω τα φύλλα που μάζευα για το ανθολόγιο, αντ’ αυτού είδα τα φύλλα που σκεπάζουν την πισίνα και φράζουν τις οπές καθώς προσπαθούν να ξεφύγουν

Αλλά η κάψα δε με τρώει πια

Η κάψα έγινε ερέθισμα που, καθώς τα ακροδάκτυλα μου το περιέβαλαν, εξάτμιζε το νερό και το οινόπνευμα

Και η μυρωδιά του σάπιου πλαστικού είναι ξένη πια, ξένη σαν μια χειρονομία παλιά, που κατοικούσε κάποτε σε σένα, μα τώρα βρήκε άλλον ξενιστή

Ξένη σαν μια υπόσχεση που έδωσες και θάφτηκε βαθιά στις στοίβες από άπλυτα πιάτα, στα καπάκια από μπύρες που κάποτε μάζευες, μα πλέον δε θυμάσαι πότε η συλλογή σου έγινε άδειο ράφι σε σπίτι γεμάτο φωνές και μουσική

Και τώρα τα δάκτυλα μου είναι κλειστά και η χειραψία μου φαντάζει άτεχνος χορός σε γαμήλιο πάρτυ

Εκτεθημένη και ανίκανη να γνωρίσει τί κρύβεται πίσω από ένα χαμόγελο και δύο κόκκινα μάτια σε κουνημένη φωτογραφία

Γύρισα τώρα πίσω και δεν είμαι πλέον ο ίδιος

Γνώρισα τη φρίκη όταν δεν αντίκρισα το πρόσωπο μου στο τζάμι

Αλλά αν ήμασταν εγώ κι εσύ που χαράξαμε αυτήν την ασσυμετρία, τότε ήμασταν εγώ κι εσύ που χτίσαμε τον κόσμο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s