Η αγκαλιά από αγάπη | Μιλένα Βλασσοπούλου

Από μωρό θυμάμαι ότι «κυνηγούσα» την αγκαλιά. Η μητέρα μου έλεγε πως έστρεφε το κεφάλι μου προς το μέρος της καρδιάς για να ακούω τους χτύπους της και να κοιμάμαι. Όσο μεγάλωνα η αγάπη μου για τις σφιχτές αγκαλιές μεγάλωνε και πάντοτε έψαχνα αυτή την μοναδική αγκαλιά που θα μου θυμίσει πόσο όμορφο είναι να σε αγαπούν.

 

Υπάρχουν λοιπόν κι αυτές οι αγκαλιές που χάνεσαι μέσα τους χωρίς να πεις ούτε ούτε μια λέξη. Δεν χρειάζεται να λες πολλά, χαλάς τη μαγεία των χτύπων. Θυμάμαι πως γύριζα το κεφάλι μου ώστε να ακουμπήσω στο μέρος της καρδιάς, εκεί που χτυπάει δυνατά το συναίσθημα, όταν το σώμα ντρέπεται να ξεστομίσει λέξεις. Κάποιες φορές με αποκοίμιζε ο ρυθμός των χτύπων. Ένιωθα τόση γαλήνη και ηρεμία.

 

Όλος ο κόσμος χανόταν σε μια γυάλα με αέρα και γω απολάμβανα την αγάπη που μου πρόσφερε η αγκαλιά. Δύο χέρια τυλιγμένα γύρω μου έλεγαν πολλά περισσότερα από όσα νόμιζα. Δεν ήξερα τότε τι σήμαινε αυτή η αγκαλιά και η ζωή μου ήταν ένα άδειο πακέτο. Τελικά αυτή η αγκαλιά ήταν κάτι παραπάνω από όσα μπορούσα να καταλάβω. Μου έδινε τρυφερότητα και μια αγνή σκέψη που για πολύ καιρό αγνοούσα.

 

Μα τι σημασία έχει; Έμαθα λοιπόν να εμπιστεύομαι την τρυφερότητα των δύο χεριών που με αγκαλιάζουν και να ανταποδίδω όση αγάπη πήρα και παίρνω. Όλοι αλλάζουν. Αγάπη χρειάζεται μια καρδιά για να ζεσταθεί και να χτυπήσει πάλι δυνατά. Αγάπη χρειάζεται και το μυαλό για να μαλακώσει η σκέψη…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s