Αναμνήσεις | Νινέτα Πλυτά

Από μικρή μου άρεσε να γράφω. Πρώτα να διαβάζω και στη συνέχεια, όταν έφτασα σε κατάλληλη ηλικία, να γράφω τις σκέψεις μου. Στην αρχή, κρατούσα απλά ένα ημερολόγιο, όπως οι περισσότεροι στην εφηβεία. Ακόμα το διαβάζω και γελάω (αυτή η αφέλεια που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο σ’ αυτή την ηλικία)! Υπάρχει όμως ένα στοιχείο κοινό στον τρόπο γραφής μου τότε και τώρα: η πάντοτε ρομαντική θεώρηση των καταστάσεων. Να ‘μαι λοιπόν σήμερα, να γράφω για οτιδήποτε μου κινήσει το ενδιαφέρον, πάντα με πρωτοστάτη το συναίσθημα.

Ένας λόγος που με ώθησε να γράψω ή μάλλον το κυριότερο αίτιο, είναι η αγάπη μου για τις αναμνήσεις κάτι που, ουκ ολίγες φορές, είχε άσχημη κατάληξη καθώς μετατράπηκε σε προσκόλληση στο παρελθόν. Ο ξάδερφός μου, λάτρης και εκείνος της συγγραφής, γράφει με γνώμονα το λατινικό ρητό << scripta manent, verba volant >>. Το ίδιο υποστηρίζω κι εγώ, πέρα απ’ την ανάγκη για έκφραση σκέψεων και συναισθημάτων.  Θεωρώ τις αναμνήσεις καθοριστικό ‘’συστατικό’’ της προσωπικότητας, αφού μας προτρέπουν να πράξουμε ή μας αποτρέπουν απ’ το να επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος. Όπως και να ‘χει, είτε προχωράμε στη ζωή μας είτε επιλέγουμε, γιατί περί αυτού πρόκειται, να μένουμε στάσιμοι, οι αναμνήσεις θα είναι πάντα εκεί, συντροφιά ή εφιάλτης, να διαμορφώνουν εμάς και τις επιλογές μας και να αποτελούν δείκτη ζωτικότητας.

Παρά τους συναισθηματισμούς, πάντα με διακατείχε μια ανάγκη να κατανοώ καταστάσεις και πράξεις. Πιθανόν να οφείλεται στην ελαφρά κλίση μου προς τις θετικές επιστήμες απ’ ‘όπου δικαιολογημένα θα προερχόταν όλη αυτή η αγωνία για την αναζήτηση μιας αιτίας. Έτσι, πολλές φορές, αναμιγνύοντας συναισθήματα και λογική, προκύπτει ένας περίεργος συνδυασμός που καθοδηγεί τις σκέψεις, πράξεις και κατά συνέπεια τα κείμενα μου. Αυτό γίνεται συχνά φανερό απ’ τη δομή τους, αφού πολλές φορές και η ίδια αναρωτιέμαι αν είμαι ακόμα στην Γ Λυκείου και γράφω έκθεση.

Τέλος η επαφή και μετέπειτα λατρεία για τα βιβλία, με οδήγησε στην καταγραφή των σκέψεων μου. Κάλλιστα θα μπορούσα ο, τι σκέφτομαι να το συζητάω ή και να το κρατάω για τον εαυτό μου. Αλλά όχι, εγώ ήθελα να το βλέπω γραμμένο μπροστά μου, ώστε να μπορώ να ανατρέχω ανά πάσα στιγμή και να το ζω απ’ την αρχή all over again, όπως έκανα με τα αγαπημένα μου βιβλία.

Ποτέ δε χάνεις αναμνήσεις, μόνο την ικανότητα να τις ανακτήσεις, λέει ένας ψυχίατρος, απόφοιτος του Χάρβαρντ (όπως αρέσκεται ο ίδιος να συμπληρώνει), σε μία απ’ τις πιο έξυπνες σειρές που έχω δει. Και όπως αποδεικνύει το happy ending όλων των επεισοδίων, έχει πάντα δίκιο.

Πάντα με κατηγορούσαν ότι κολλάω στο παρελθόν. Και θ’ απαντήσω εγώ: τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τις αναμνήσεις; Γι’ αυτές και μ’ αυτές δε ζούμε; Και γιατί το να δημιουργείς αναμνήσεις είναι δείγμα θετικής αντιμετώπισης της ζωής ενώ το να τις ανακαλείς είναι αρνητικό;

In the end, ας μην ξεχνάμε τα λόγια της Gloria Stuart στην πολυαγαπημένη ταινία <<Τιτανικός>> , όπου υποδυόμενη την ηλικιωμένη πια Rose,στις αναμνήσεις της οποίας βασίζεται όλο το έργο, αναφέρει χαρακτηριστικά: <<…now you know that there was a man named Jack Dawson and that he saved me, in every way that a person can be saved. I dont even have a picture of him. He exists now only in my memory.>> αποδεικνύοντας με τον αμεσότερο τρόπο ότι η μνήμη μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο, ικανό να οδηγήσει στην αναβίωση μιας ολόκληρης ζωής.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s