Κάποιες έννοιες | Ειρήνη Μάραλη

Κάποιες έννοιες τις έχεις τόσο άρρηκτα συνδεδεμένες μέσα στο μυαλό σου με το »έτσι είναι» που ποτέ ακόμα κι αν το θες κάποιες στιγμές δεν μπορείς να φύγεις μακριά απ’ αυτόν το λογισμό… Ο ερωτάς… Η φιλία… Αλληλένδετα με τη μεριμνά… Με τη δοτικότητα… Με την προσφορά… Κι αυτό, όχι γιατί απλά κάποιες αξίες είναι στο απυρόβλητο αλλά γιατί έτσι αισθάνεσαι… Δεν είσαι διαλλακτικός, χαίρεσαι για την απολυτότητα σου και την θαυμάζεις… Όχι επειδή έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου, αλλά προκύπτει να έχεις μικρή ιδέα για τους άλλους… Και «αναγκαστικά» υπερισχύεις..

Κάποιες έννοιες δεν μπορούν να βρουν ανταπόκριση σε ανθρωπινά βλέμματα… Περιπλανιούνται απλά από στόμα σε στόμα και μετά εξαφανίζονται στο χάος… Οι άνθρωποι είμαστε αλαζόνες, νάρκισσοι, εγωιστές και όλο αυτό μας παρεμποδίζει πέρα από τον εαυτό μας να δούμε αυτό που υποτίθεται αγαπάμε… Κάθε σχέση για να μείνει αναλλοίωτη στο χρόνο χρειάζεται φροντίδα, και αγάπη… Ουσιαστική αγάπη… Σαν εάν λουλούδι που για να ανθίσει είναι αναγκαίο να είσαι εκεί κάθε μέρα, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό.. Για να βλέπεις πως το εξελίσσεται δίνοντάς του εσένα, το χρόνο σου, την αφοσίωση σου..

Χανόμαστε μέσα στις λέξεις, στις συζητήσεις για να επαναλάβουμε ακριβώς αυτό που θέλουμε να αποφύγουμε, αυτό που φοβόμαστε κάποιοι, να μείνουμε μόνοι… Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι δύσκολες… Είναι απλές, είναι εύκολες… Εμείς είμαστε αυτοί που τις κάνουμε αδιάβατες, απροσπέλαστες διότι ο καθένας λειτουργεί σαν μονάδα. Τοποθετεί τον εαυτό του, ενίοτε υποσυνείδητα ακόμα και από ανασφάλεια, σε εάν βάθρο, που ούτε ο ίδιος δεν μπορεί να καθίσει μονός του… Ενώ ταυτόχρονα απαιτεί τα πάντα, αποζητά συνεχώς από τους άλλους. Είτε το θέλουμε είτε όχι, αυτό που ορίζει την υπόσταση μας δεν είμαστε εμείς, αλλά εμείς σε συνδυασμό με τους άλλους..

Ζούμε σε μια άθλια εποχή που όλοι έχουμε παρωπίδες για τα πάντα… Αφήνουμε χώρο μόνο για εμάς… Για να θρέψουμε το εγώ μας, που μόνο του είναι ανίκανο να κάνει το οτιδήποτε… Παραγκωνίζουμε τους ανθρώπους… Δεν θέλουμε να τους δώσουμε τίποτα… Όχι γιατί δεν έχουμε αλλά γιατί κρατάμε τα περισσότερα για εμάς και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να γίνονται τόσο τοξικά που κοντεύουν να μας πνίξουν..

Κάποιες έννοιες… Ας μην τις χρησιμοποιούμε. Ας τις αφήσουμε απλά να υπάρχουν. Σίγουρα κάποιοι μπορούν να τους δώσουν ζωή και για αυτό όλοι ελπίζουμε, πως στο διάβα μας, θα υπάρξουν άνθρωποι που θα έχουν ακριβώς τις ίδιες αντιλήψεις επ’ αυτού, ούτως ώστε να μοιραζόμαστε τα απλά… Τις στιγμιαίες χάρες… Τόσο αυθόρμητα που δεν θα χρειάζεται πια να προβληματιζόμαστε για οτιδήποτε! Αναλωνόμαστε στη ζωή μας… Κάποιοι… Κάπως… Κάπου… και τι δε θα ‘δίναν για να το ζήσουν μαζί μας;;;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s