Παράδοξος Κόσμος | Ελλάδα Κράλλη

Τον τελευταίο καιρό βλέπω ταινίες που θα σόκαραν τους περισσότερους. Φυσικά ο λόγος που ξεκίνησα να τις βλέπω ήταν για να αντικρίζω τη γκριμάτσα αηδίας της φίλης μου Μιλένας. Πάντα μου προκαλεί γέλιο.  Αφού θυμάμαι όταν βλέπαμε μια περίεργη ταινία είχε μπει ο πατέρας μου στο δωμάτιο ρωτώντας τι βλέπαμε. Του απάντησα ειλικρινά : «Μια αηδία». Γελάσαμε, αλλά αυτά που σκοπεύω να γράψω δεν ξέρω αν θα σας φανούν πολύ αστεία.

 
Θα ξεκινήσω αναφέροντας αυτές τις ταινίες που πραγματικά που προξένησαν την περιέργεια. Σκεφτόμουν πόσο μωρέ σοκαριστικές θα είναι; Δεν ξεχνώ βέβαια την πρώτη φορά που είχα δει το Salo (120 μέρες στα Σόδομα) πόσο με σόκαραν αυτές οι εικόνες. Ήμουν γύρω στα δεκαπέντε όταν την είχα δει. Ήμουν με τους δυο αδελφούς μου και τρεις φίλους του μεγάλου αδελφού. Λέγαμε ότι σιγά δεν θα είναι τίποτα και στο τέλος είχαμε όλοι μείνει με τα στόματα ανοιχτά. Εγώ συγκεκριμένα έκλαιγα. Είχα αηδιάσει που γεννήθηκα άνθρωπος.

 
Καθώς περνούσαν τα χρόνια φτάνοντας στο τώρα πριν αρχίσω πάλι να βλέπω τέτοιου είδους ταινίες είχα ψάξει ότι τελικά και πριν με πιάσει αυτή η περιέργεια ότι είχα παρακολουθήσει και στο παρελθόν κάποιες. Αυτά τα είδη έχουν την ονομασία Disturbing. Disturbing θα μπορούσε να είναι το οτιδήποτε αλλοπρόσαλλο και περίεργο όπως για παράδειγμα το πολυαγαπημένο μας Silent Hill. Σαφώς και είναι, διότι τα τέρατα δεν είναι ότι πιο φυσιολογικό και όπως το είχα ψάξει ο δημιουργός των τεράτων ήθελε να τα δείξει όχι τρομαχτικά απαραίτητα, μα ανησυχητικά, ενοχλητικά. Άλλη ταινία που θα μπορούσα να αναφέρω είναι το Antichrist. Δείχνει τον φόβο για την φύση της γυναίκας και που μπορεί να φτάσει ένα γυναικείο μυαλό. Βέβαια ο Trier έχει ένα θέμα με τις γυναίκες και αυτό φαίνεται και σε άλλες ταινίες του.

 
Disturbing δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα κάτι τρομακτικό, όπως το να βλέπει κάποιος ένα θρίλερ. Κατατάσσεται και σε άλλα είδη ταινιών. Δεν θα ήθελα όμως να σας κουράσω γράφοντας για όποια αλλόκοτη ταινία έχω παρακολουθήσει μέχρι τώρα. Θα ήθελα να σας εκφράσω τον τρόμο που βίωσα πρόσφατα στο μετρό καθώς πήγαινα να συναντήσω δυο φίλους. Καθόμουν ήρεμη, ακούγοντας τη μουσική μου. Σε μια στάση του μετρό κάθισε ένας κύριος απέναντί μου μαζεμένος με την τσαντούλα του ακουμπισμένη στα πόδια του. Έδειχνε καθώς πρέπει και χαμηλών τόνων. Όσο τον κοιτούσα μου ήρθε μια τρομαχτική σκέψη στο μυαλό. Αυτός ο κύριος που έμοιαζε τόσο ήρεμος και λίγο αμήχανος μάλλον με τον πολύ κόσμο, πιο πριν είχε πετσοκόψει κάποιον άνθρωπο και τον είχε πετάξει στα σκουπίδια; Ξέρω ότι θα σας σοκάρει η σκέψη μου. Ίσως να φταίνε αυτές οι ταινίες, αλλά πιστέψτε με αυτό υπάρχει ανάμεσα μας απλά δεν μπορεί να το χωρέσει ο νους μας, διότι είναι απάνθρωπο.

 
Με τα χρόνια κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να πραγματοποιήσει οτιδήποτε αρρωστημένο. Οι ταινίες είναι ένας τρόπος να το δείξουν αυτό. Και φτάνω στο σημείο να απορώ. Γιατί κάποιος αποκαλεί αυτές τις ταινίες αριστούργημα; Και δεν είναι μόνο απλός κόσμος, μα και από τον χώρο της τέχνης και του κινηματογράφου. Καταλαβαίνω ότι οποιοσδήποτε σκηνοθέτης θέλει να δείξει την αρρώστια και την διαφθορά των ανθρώπων. Γιατί όμως δεν δείχνουν μια διέξοδο από αυτά και παρουσιάζουν μια αρρωστημένη κατάσταση που μετά την επικροτούν οι θεατές; Προσωπικά εγώ δεν πρόκειται να πω ότι μια τέτοια ταινία ήταν υπέροχη όταν δεν βλέπω να καταλήγει σε κάτι καλό. Η απάντηση μου θα είναι αδιάφορη. Δεν μπορείς να φιλοσοφήσεις κάτι το οποίο είναι χαώδες. Δεν θα βγει κανένα νόημα.

 
Φτάνοντας προς το τέλος θα ήθελα να αναφέρω πόσα παράξενα πράγματα δημιουργεί η ίδια η ανθρωπότητα και δεν είναι ταινία. Από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Πόσες θυσίες αίματος διαφόρων ζωών για αρχαγγέλους, αγίους ή στον θεό έχουν κάνει οι άνθρωποι και το θεωρούν φυσιολογικό; Πόσα λείψανα αγίων φέρανε οι παπάδες σε εκκλησίες και οι πιστοί έτρεξαν να τα φιλήσουν; Είναι τόσες πολλές οι απορίες που δύσκολο να γραφτούν σε μια κόλλα χαρτί για να απαντηθούν. Μέσα σε όλα τα ανώμαλα των ανθρώπων είναι κι εκείνοι που βασανίζουν ζώα. Πολύ στεναχωριέμαι για την πράξη, διότι και το ζώο έχει ψυχή και δεν φταίει σε τίποτα, αλλά η σκέψη του ότι ξεσπούν σε ζώα λόγω δολοφονικών τάσεων σε ανθρώπους είναι πιο φρικιαστική. Αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται ψυχιατρική βοήθεια. Οι κατάρες δεν ωφελούν πουθενά, γιατί το να εύχεται καρκίνο κάποιος ή ότι χειρότερο δεν κάνει καλό στον ίδιο τον εαυτό του. Γιατί έζησα κοντά σε άτομο που είχε καρκίνο και ήταν τραυματική εμπειρία για μένα.

 
Καταλήγοντας θα ήθελα να εκφράσω ότι οι άνθρωποι χρειάζονται και άλλες προσπάθειες για να γίνουν καλύτεροι. Δεν γίνεσαι καλύτερος με το να γίνεσαι χειρότερος. Δεν είναι φυσιολογικό να λατρεύεις την αρρώστια, μα να μην κάνεις τίποτα στην πραγματικότητα. Οι άνθρωποι δεν παραδέχονται ότι αγαπούν αυτή τη μαυρίλα και επειδή δεν το έχουν συνειδητοποιήσει. Γκρινιάζουν ή ξεσπούν με διάφορα σχόλια είτε ζωντανά είτε μέσω ίντερνετ.

Ίσως φοβούνται να την αντιμετωπίσουν και έχουν συνηθίσει να πορεύονται μαζί της. Όταν την αποδιώξουν όμως θα δουν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα και όχι μόνο σε μια ταινία, αλλά στην ίδια τους την ζωή. Ο τρόπος ζωής αλλάζει από μέσα μας. Μακάρι οι άνθρωποι να το δουν αυτό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s