Έχτιζα το κάστρο μου σε μια υδάτινη ψυχή | Μιλένα Βλασσοπούλου

Πάντα προσπαθούσα να φανώ πιο δυνατή από όλους και να σταθώ βράχος σε κάθε πρόβλημα. Μα τη προσπαθούσα να αποδείξω; Ίσως φοβόμουν ότι η ευαισθησία θα με λυγίσει και μαζί με μένα θα λύγιζαν και αυτοί που αγαπώ.

 

Ποτέ δεν έβαλα τον εγωισμό μου πάνω από τους άλλους μα πάντα οι άλλοι πάνω από μένα. Ξέρεις, με τρομάζει πια ο τοίχος που έβαζα, ώστε να καλύψω την ευαισθησία μου. Δεν άφηνα τα δάκρυα να κυλήσουν μπροστά σε κανέναν για να μη λυγίσει και εκείνος μαζί μου. Κάποια στιγμή έχεις την ανάγκη να εξωτερικεύσεις όλη αυτή την ευαισθησία και να λειτουργήσεις με τη καρδιά και όχι με το μυαλό.

 

Είναι σαν να βλέπεις μια ταινία η οποία σου φέρνει δάκρυα μα δεν τα αφήνεις να ποτίσουν το δέρμα σου. Έμαθα λοιπόν με τον σκληρό τρόπο πως ο τοίχος και η δήθεν σκληρότητα δεν μου ταιριάζει. Μάλλον ποτέ δεν μου ταίριαζε, απλά τα έφερε έτσι η ζωή μεγάλωσα φτιάχνοντας άμυνες. Έμαθα να χτίζω το κάστρο μου με ισχυρά θεμέλια, μα και επικίνδυνες πανοπλίες. Όταν κάποια στιγμή βρέθηκα στη θέση να κλάψω με λυγμούς ζήτησα χίλιες φορές συγγνώμη. Και αναρωτιέμαι γιατί; Είναι απόλυτα φυσιολογικό να μάθει κάποιος ότι τον αγαπάς τόσο που τρέμεις στην ιδέα ότι μπορεί να πάθει κάτι κακό.

 

Πρέπει να το μάθει ακόμα και με αυτόν τον τρόπο. Πρέπει να ξέρει ότι υπάρχει κάποιος εκεί έξω που ανεξάρτητα με την απόσταση που σας χωρίζει, εσύ είσαι εκεί, δίπλα του και τον αγαπάς. Λέω όχι πια στον τοίχο που ύψωνα τόσα χρόνια. Με κούρασε και δεν μου ταιριάζει πια. Με πονάει αντίθετα. Όχι πια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s