Ματωμένες Παπαρούνες | Ελλάδα Κράλλη

Τα συναισθήματα ρίχνονται καθημερινά στη φωτιά και η ανάσα παγώνει στο παρελθόν. Εκεί παραμένει κλειδωμένο το μυαλό από τις πληγωμένες στιγμές. Είναι ανοιχτές πληγές που οι άνθρωποι λατρεύουν να έχουν.

 
Κάποτε είχα κλειδώσει τον πόνο μου σε ένα μπαούλο του υποσυνείδητου. Είχα θάψει οτιδήποτε με πλήγωνε και συνέχιζα να προχωράω δίχως να καταλαβαίνω για ποιον λόγο ακόμα ζούσα. Δεν γνώριζα την αξία των πραγμάτων, διότι κανένας δεν μου τα έμαθε. Καθετί που άγγιζα έλεγαν ότι έπρεπε να αισθανθώ γιατί το αγγίζω.

 
Η αγάπη που για πολλούς δεν υπάρχει πιστεύοντας ότι είναι μια εκμετάλλευση της στιγμής. Το σ’αγαπώ που δεν αρκείται μόνο με δυο λόγια, αλλά και με πράξεις μιας ολόκληρης ζωής. Ποια η αξία να δίνεις χαμόγελα παντού ενώ στην ουσία δεν αγαπάς το μέσα σου; Ίσως να είναι και σαν ελιξίριο στην ψυχή μια προσωρινή βοήθεια που θα δοθεί, μα η σκέψη του σκληρού ατόμου σε φυλακίζει ακόμα περισσότερο.

 
Δημιουργήθηκαν άμυνες και υψώθηκαν τείχη και ξαφνικά ο κόσμος σταμάτησε να έχει ειλικρίνεια, διότι τα χαμόγελα τα ψεύτικα πιστεύουν ότι θα φέρουν περισσότερη ανακούφιση στην καρδιά τους.
Και ύστερα έρχεται και το παιχνίδι της ψυχής. Το χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να νιώσουν καλύτερα. Στεναχωριέμαι ώρες-ώρες και κλαίω. Μπορεί κάποιος να με θεωρήσει και τρελή, αλλά ποια η ουσία να χαίρεσαι με τον πόνο του άλλου; Μπορεί να μάτωσε η καρδιά και να ήθελε καιρό για να μαζέψει ένα-ένα τα συντρίμμια, μα πόσο όμως να υπάρξει χαρά σε μια αρρωστημένη ψυχική οδύνη;

 

Ματώνουν τα πέταλα της ψυχής σαν της παπαρούνας το έντονο κόκκινο χρώμα. Δάκρυσα πολύ στη ζωή μου, πόνεσα, πλήγωσα, απογοητεύτηκα, αλλά έβρισκα το κουράγιο να βλέπω την κάθε μέρα διαφορετική. Δεν θα χαρώ όταν η ψυχή κάποιου είναι ένα καπρίτσιο.

 
Όταν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας τότε μεταμορφωνόμαστε σε τέρατα. Με αυτόν τον τρόπο κατασπαράζεται η ψυχή μας, δίχως να το αντιλαμβανόμαστε. Η παπαρούνα όμως όσο και να ματώνει θα παραμένει εκεί ζωντανή και θα πετάγεται ντροπαλά. Έτσι είναι η ζωή με τις ευκαιρίες και τα ρίσκα που είτε μας φέρνουν χαρά είτε λύπη, μα σε κάθε πέταλο όμως όσο ματωμένο και να είναι αναγεννιέται ο χαρακτήρας με την ωριμότητα και την παραδοχή. Τότε είναι στιγμή που πραγματικά έχουμε αγαπήσει τον εαυτό μας…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s