Επιστολές | Σταμάτης Παρασκευάς

Οι επιστολές που ανέβηκαν πριν κάποιες μέρες ήταν κρυπτογραφημένες. Τώρα γιατί οι άνθρωποι να πρέπει να κρύψουν το περιεχόμενο μιας ερωτικής επιστολής, γιατί να λογοκριθεί ο έρωτας και γιατί να ξεγλιστρύσει από τον έλεγχο κάποιων άλλων, αυτό είναι άλλο ζήτημα.
Ούτε οι κώδικες και οι τρόποι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν καινοτόμοι, ούτε και κατά γράμμα των κανόνων παλιότερων εποχών. Κάπου διάβασα, εμπνεύστηκα και είπα να στείλω τρεις ερωτικές επιστολές κωδικοποιημένες… κάπου. Ούτε ξέρω τι είναι έρωτας, ούτε με νοιάζουν τελικά αυτά τα γλωσσοκεντρικά τερτίπια των συναισθημάτων μας.

 
Η πρώτη επιστολή είχε κατά γράμμα μετατόπιση γράμματος σύμφωνα με τον αριθμό που τιτλοφορούσε την κάθε παράγραφο (το γράμμα της κωδικοποίησης ήταν πάντα μετά το κανονικό γράμμα που θα επέτρεπε στη λέξη να βγάλει νόημα).

 
Η δεύτερη επιστολή κρύφτηκε με κεφαλαία γράμματα σε μιαν άλλη επιστολή η οποία είχε τη δική της ροή και νόημα. Βέβαια, μη φανταστείτε πως παλιότερα ήταν τόσο απλή η αποκωδικοποίηση. Κανονικά δε θα έπρεπε καν να είναι κεφαλαία τα γράμματα, γιατί κάνουν μπαμ!

 
Η τρίτη επιστολή είναι εμπνευσμένη από τη γλώσσα grammelot, ήχοι, λέξεις παρμένοι από διάφορες γλώσσες: το γαμάτο εδώ είναι ότι είναι μια γλώσσα η οποία έχει άμεση σχέση με το παραγλωσσικό και μη-γλωσσικό περιβάλλον (χειρονομίες, εκφράσεις, χρώμα φωνής, μάτια κλπ). Είναι μια θεατρική γλώσσα, που το σύγχρονό μας θέατρο την έχει ξεχάσει αρκετά.
Αλλά όπως και να ‘χει: ΕΚΦΡΑΣΤΕΙΤΕΕΕ!

 

Τίτλος: Επιστολή 1

Ανθ’ εμού οι λέξεις.
Εφόσον δεν σ’ αγγίζω εγώ, το νευρικό σου σύστημα
αυτές θα διαταράσσουν.

Η κάθε λέξη που είναι ιστορία, μνήμες, λήθες, αίμα, σπέρμα, δέρμα, όνειρα και
ήττες συμπυκνωμένες σε λέξεις
θα τρυπώνουν σαν το φως μετ’ απ’ την κλειδαρότρυπα,
θα γλιστρώ, μα δε θα ξεκλειδώνει.

Κάθε φορά που θέλω να σου πω ότι σε θέλω
και σ’ αγαπώ ή
είμαι ερωτευμένος μ’ εσένα,
σκέφτομαι πως την επόμρνη στριγμή θα ‘θελα αυτά να τα προσπεράσω
και να κοιτάζουμε
τον πόθο και την ελεύθερη θέληση,
την αγάπη
και τον έρωτα τριγύρω μας.

Θα σου πω «Πεινάω» και θα πεις «Εγώ όχι ακόμη, σε λίγο»
και αυτή η πρόταση

θα προσθέτει λίγα λεπτά ακόμη
στη ζωή μας.
Τίτλος: Επιστολή 2

Σε έμαθα με τον κεραυνό και με την αστραπή. Έμαθα να σε βλέπω με το φως τους. Κι έτσι αποσπασματικά φωτεινό σε φέρνω στον νου μου. Θα έπρεπε σε λίγα αναβοσβησίματα της καταιγίδας να κεντράρω το φιλί.

Τίτλος: Επιστολή 3

Θα ‘ρθεις στα λόγια μου
Θα ‘ρθεις στα ποιήματά μου
θα ‘ναι εκεί
θα μιλούν όλα και θα εννοούνται όλα
Αλλά αφού ό,τι έλκεται, έλκει
θα ‘ρθουν και τα λόγια μου σ’ εσένα
Ένας ολάκερος περιπατητικός και γλωσσολογικός έρωτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s