2.05. Νεκρές Σχέσεις | Ιωάννα Μαλούνη

«Ώστε ξανάρχεται ο εκπρόσωπος της μπουρζουαζίας;»

Εγώ κι η Ρένια ήμασταν σ’ ένα καφέ και θα ερχόταν κι ο Κυριάκος σύντομα.

«Ε, ήταν η ώρα» έκανε εκείνη.

«Τον θες ακόμα;» τη ρώτησα.

Ήταν σκεπτική.

«Εχμ, δεν ξέρω» έκανε.

«Δε φαινόσουν ποτέ ένθερμη»

«Ε, δεν ήμουν»

«Και τότε; Τι σε κρατάει σ’ ένα ανθρώπινο ισοδύναμο του ταράνδου;»

«Δεν ξέρω»

«Δεν τον αγαπάς κι ιδιαίτερα»

«Όντως»

«Τσακώνεστε συνέχεια κιόλας»

«Ναι, αλλά μου δίνει ακόμα προσοχή, επειδή δε θέλει να με χάσει. Μου αρέσει αυτό»

«Ήταν πάντα έτσι τα πράγματα; Εννοώ ποτέ δεν έχεις αναφερθεί στο πώς γνωριστήκατε και πώς καταλήξατε να κάνετε σχέση. Το μόνο,που ξέρω, είναι ότι τα έχετε εδώ και δυο χρόνια»

«Θα σου διηγηθώ την ιστορία μας τότε»

*

Η Ρένια κι οι φίλες της είχαν μια συνήθεια για τις Παρασκευές. Πήγαιναν στα κυριλέ κλαμπ για να χαζέψουν τους μπουρζουάδες και να διασκεδάσουν έτσι. Και να φλερτάρουν φυσικά.

«Πού είναι η Ρία;» ρώτησε κάποια στιγμή τις φίλες της η Ρένια.

«Θυμάσαι εκείνο το γαλανομάτη, που τη γλυκοκοιτούσε;» τη ρώτησε μια φίλη της. «Μάντεψε….»

Αυτό τη θύμωσε. Ήθελε πάντα να έχει την πρωτιά, αλλά δεν τα κατάφερε. Μπορούσε, όμως, να επανορθώσει. Ένας μελαχρινός δεν είχε πάρει το βλέμμα του από πάνω της.

«Τ’ όνομα σου;» τον ρώτησε.

«Κυριάκος» έκανε.

Ήταν φανερά μαγεμένος από εκείνη.

«Χορεύουμε;» έκανε.

Στο τέλος της βραδιάς, όταν αυτός έπρεπε να φύγει, θέλησε να της πει κάποια πράγματα.

«Να ξαναβρεθούμε» της είπε.

«Φυσικά!» έκανε η Ρένια.

Στο πρώτο ραντεβού, όλα έδειχναν να πηγαίνουν αρκετά ιδανικά. Η Ρένια είχε τεράστια επιτυχία στο να παριστάνει πως ενδιαφέρεται για όλα όσα της έλεγε. Όντως την ενδιέφεραν πολλά, απ’ όσα της έλεγε, μα όχι όλα. Αυτό, όμως, που την κινούσε ήταν η διαπίστωση ότι ο Κυριάκος την είχε ανάγει πολύ γρήγορα σε κέντρο του κόσμου του. Της έδινε όλη την προσοχή, που χρειαζόταν, για να την πείσει να μείνει μαζί του.

Δεν το περίμενε να κάνει μονογαμική σχέση μαζί του. Είχαν περάσει ήδη αρκετοί μήνες κι έβλεπε πως θα το πήγαιναν για χρόνο. Δεν ήταν αυτό το σχέδιο της.

Αυτός το έβλεπε σοβαρά. Έδειχνε χαρούμενος για το γεγονός ότι ήταν μαζί τόσο καιρό. Είχε, όμως, έναν παραμυθικό τρόπο σκέψης – πίστευε πραγματικά στο ότι θα έμεναν μαζί για πάντα, θα παντρεύονταν και θα έκαναν παιδιά. Την είχε εξιδανικεύσει, την ήθελε σ’ αυτό το ρόλο, όχι επειδή είχε ακριβώς μεγαλώσει μ’ αυτά τα ιδανικά, αλλά πιο πολύ επειδή τον εντυπωσίαζε μέρα με τη μέρα. Όλο αυτό της φαινόταν βουνό. Κι ήθελε να το αντιμετωπίσει κάπως.

Μια ημέρα, είχε αφήσει επίτηδες το Facebook ανοιχτό, για να δει αυτός τα μηνύματα, που έστελνε σε κάποιον άλλον. Το κόλπο έπιασε – κι όντως αυτό της έκανε σκηνή. Εκείνη δεν αρνήθηκε τίποτα.

«Αν δε το αντέχεις όλο αυτό, μπορώ να σου αδειάσω τη γωνιά»

Την άρπαξε και τη φίλησε. Ήθελε να την υπομένει. Ήταν φανερό πια.

*

«Είστε κι οι δυο άξιοι της μοίρας σας» της είπα.

«Ναι, ξέρω» αναστέναξε εκείνη.

Σηκώθηκα από τη θέση μου για να πάω τουαλέτα. Πριν από αυτό, όμως, είχα να της πω κάτι.

«Αν θες όντως να θεραπευτείς, θα πρέπει ν’ αφήσεις άτομα, σαν τον Κυριάκο, πίσω σου»

Χαμογέλασε, αλλά ήταν ακόμα διαστακτική. Αν η έκφραση της ήταν meme κι είχε λεζάντα, αυτή θα ήταν «I may be smiling, but I’m still dead inside».

«Ναι» μουρμούρησε.

«Έχω παραμελήσει αρκετά κομμάτια του εαυτού μου, για να είμαι εδώ και να σου υπενθυμίζω πράγματα!» έκανα. «Τουλάχιστον κάνε τα σωστά!»

 

“Yeah, ignorance is bliss until the day
The things you ignored all come into focus”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s