Έγκλημα Στυγερό | Ιωάννα Πελτέκη

Ποτέ μου δεν αγάπησα πίοτερο το σκοτάδι.Εκεί είναι που έρχονται τα μάτια σου σιμά να
σκαλίσουν το χαμόγελο μου.Πλάσμα σκοτεινό με βελούδινες παλάμες που κρατούν τα
μάγουλα μου πριν σκύψεις πάνω μου το φιλί σου.Αυτό που δεν ξέρω αν μου δίνει πνοή ή
ρουφά την δική μου,αφού ξέπνοη αιωρούμαι στην ανυπαρξία.Που μόνο εκεί συναντώ το
λατρευτό σου στόμα που αγγιζεί την αϋλη ψυχή μου καθώς απλώνει τα φιλιά σου στη
γυμνή κοιλιά μου.Που ο δείχτης του χεριού σου χαράζει ουλή ανάμεσα στο στήθος μου
με σκιά του μια ανατριχίλα που μου σφαλίζει τα μάτια.Με τα βλέφαρα κλείστά να κρατήσω
να στραγγίσω κάθε ίχνος χαδιού,να ξεδιψάσω,να γευτώ πριν χαθείς!

 

Μα πως πλανάται η ανάγκη απο το ψέμα?Ριζώνει να τραφεί μη πεθάνει.Γιατί είναι θάνατος,βίαιο
τέλος,έγκλημα στυγερό,να θέλω τ’ άγγιγμα σου και να μη το ΄χω. Μονο στα όνειρα το
κλέβω και θέλω να μείνω για πάντα εκεί. Στα όνειρα….παρέα με τον δείχτη του χεριού σου!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s