Μνημονικά | Rose

Φθαρμένα μνημονικά,

Όπως τα γόνατα του καφέ σου παντελονιού

Που συνοδεύει κάθε

Παιδική σου ανάμνηση,

Βγαλμένα από έναν αλλοτινό κόσμο

Ζωντανό κι ευτυχισμένο,

Έρχονται μες στη παραζάλη

Να σου ματώσουν πληγές και πάλι.

Και μέσα στην εμβροντησία

Που σου προκαλούν

Μοιάζεις να μην ξεχωρίζεις τ’ όνειρο

Με την πραγματικότητα,

Όμοιος με τοξικομανή

Χαμένο σε σοκάκια του μυαλού

Που τα περπατεί κανείς μονάχα βράδυ.

Σε τούτον τον κόσμο τα χρώματα είναι εκθαμβωτικά

Και οι άνθρωποι όντα πολυμορφικά,

Που όμως τα σκεπάζει εκείνο το χαμόγελο,

Τ΄ οποίο κάθε μέρα που περνά μουνταίνει

Και μοιάζει με καλά ειπωμένο ψέμα,

Που εσύ, ακόμα κι έτσι, εντρυφείς,

Παίζοντας το ρόλο της ζωής σου.

Όταν όμως πέφτει η αυλαία και

Τα φώτα σβήνουν,

Μένεις μόνος να παλεύεις

Με τη ζοφερή πραγματικότητα,

Προτιμώντας  τι φθαρμένες,

Μα αν μη τι άλλο,

Ευτυχισμένες σου αναμνήσεις

Κι ας ξέρεις πως μέσα σε αυτές

Είσαι ήδη χαμένος από χέρι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s