Ώρα για παράσταση | Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη

Το κρυφτό γύρω από τις θερμίδες, μ’ αυτό του γραψίματος και εκείνου πίσω από τους ανθρώπους φαντάζει ακριβώς το ίδιο. Και όταν άδειαζε το πιάτο ήταν μικρότερο το τέλος που βίωνα από εκείνο του σημαντικού άλλου που γύριζε τη πλάτη, αυτού που πλήγωσε και αυτού που σε κοίταξε κατάματα με το ψέμα γραμμένο στα μάτια.

Συνεχίζουμε φυσικά να χορεύουμε στο ρυθμό των σχέσεων μη τυχόν και στο διάλλειμα βρεθούμε απόκληροι της αγάπης τους.
Και πώς να μαζέψεις ξανά τόσα χρόνια φόβων και ανασφαλειών από την αρχή;

Όχι, όχι. Δεν μπορείς ξανά.
Άλλωστε όσο συνεχίζεις, τα μπράβο τους γίνονται όλο και πιο μεθυστικά.

«Χορεύω καλά;» ρωτάω κάθε τρεις και λίγο, συνήθως μετά από κάθε χορευτική φιγούρα.
Δεν αλλάζω όμως ποτέ τα ρούχα μου.
Ο καθένας τους έχει άλλους τόσους σημαντικούς ανθρώπους, πώς θα με ξεχωρίσουν εμένα μετά;
Δε τραβάω ποτέ τα βλέμματα. Πρέπει να είναι σταθερά πάνω μου. Οικειοθελώς.
Μόνο στις παραστάσεις τα δίνω όλα.
Γίνομαι λίγο παρελθόν, λίγο μέλλον. Το παρόν το αποφεύγω.
Πολύ ευθηνή μαζεμένη, δε τη μπορώ εγώ.

Που είχα μείνει;
Α ναι, εκεί που χαμογελούσαμε για την αναμνηστική φωτογραφία στο τέλος της παράστασης.
Δεν ξέρω μονάχα αν σ’ αυτήν θα φαίνομαι και Εγώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s