Απόγνωση στο τραίνο | Ξένια Τοανόγλου

Πού είναι ο Ηρώδης? Αυτό είπε μια ηλικιωμένη κυρία στο τραίνο, με απελπισία. Το βαγόνι ήταν γεμάτο κόσμο και λίγο πιο δίπλα της στέκονταν μια παρέα τριών μικρών παιδιών ηλικίας 7 με 9 χρονών. Από την προφορά τους γινόταν αντιληπτό ότι δεν ήταν ελληνικής καταγωγής. Πιθανολογώ ότι μάλλον ήταν παιδιά προσφύγων ή τσιγγάνων. Ο τρόπος ομιλίας τους φανέρωνε έλλειψη βασικής εκπαίδευσης.  Δεν είχαν κανέναν ενήλικα μαζί τους να τα προσέχει. Δεν φαίνονταν όμως στεναχωρημένα ή φοβισμένα αλλά ήταν γελαστά και χαρούμενα.  Έπαιζαν κάποιου είδους παιχνίδι μεταξύ τους, μιλούσαν και γελούσαν δυνατά. Ένα από τα παιδιά μαδούσε ένα λουλούδι που κρατούσε και έλεγε τραγουδιστά στο άλλο “ Σ’ αγαπάει, σε λατρεύει, σ’ αρέσει”. Χαμογελάω αυθόρμητα. Το θυμάμαι αυτό το παιχνίδι το παίζαμε στο σχολείο. Μαδούσαμε μαργαρίτες και λέγαμε “ Σ’ αγαπάει, σε λατρεύει, σε κοροϊδεύει” . Δεν μπορώ να παραλείψω την αντικατάσταση της λέξης κοροϊδεύει με την λέξη αρέσει. Ήταν τόσο γλυκό και αθώο, για κάποιους τουλάχιστον. Η ηλικιωμένη κυρία φώναξε δυνατά ‘’ Σωπάστε πια! ” και τα παιδιά φοβισμένα σώπασαν. Τα παιδιά κατέβηκαν στην επόμενη στάση και σιωπή επικράτησε στο βαγόνι. Εκείνη αναστέναξε με παράπονο και είπε “ Αχ, πού είναι ο Ηρώδης?”. Δεν μπορούσα να πιστέψω ούτε να καταλάβω πως μπόρεσε να ξεφωνίσει κάτι τέτοιο. Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, ο Ηρώδης ήταν εκείνος που είχε διατάξει την σφαγή όλων των νηπίων στην Βηθλεέμ. Υπάρχει άνθρωπος, που να έχει τα λογικά του, που θα συμφωνούσε και θα υποστήριζε ποτέ με μια τόσο αποτρόπαια πράξη? Είμαι σίγουρη ότι δεν θα έλεγε το ίδιο αν μπροστά της είχε ελληνόπουλα. Μετά από όσα έχει περάσει αυτή η χώρα τα τελευταία χρόνια πίστευα ότι ο κόσμος θα είχε ήδη συμφιλιωθεί, αν όχι αγκαλιάσει, αυτούς τους ανθρώπους που πέρασαν και ακόμα περνάνε τόσο δύσκολα για να επιβιώσουν. Δεν έχει κανείς το δικαίωμα να τους απαγορεύσει το γέλιο , την χαρά ή την αισιοδοξία . Αντί να παραδειγματιστεί ο κόσμος από την χαρά για ζωή αυτών των παιδιών τα κατακρίνει. Μπορώ να καταλάβω ότι ο ελληνικός λαός αυτή την στιγμή υποφέρει και δεν έχει τις αντοχές και την υπομονή να κατανοήσει και συμπαρασταθεί τους ανθρώπους.Δεν έχει μπει στην διαδικασία να σκεφτεί το προσφυγικό ως ένας από αυτούς. Εκδιωγμένοι και κυνηγημένοι από την ίδια τους την πατρίδα.  Δεν μπορεί ο λαός να ρίχνει το εκνευρισμό του για την κατάσταση την οποία ζεί σε άλλους, πόσο ακόμα σε παιδιά. Σίγουρα δεν μπορεί κανείς να βρεθεί στο μυαλό του άλλου, να ξέρει για παράδειγμα πόσα προβλήματα κουβαλάει η συγκεκριμένη κυρία. Μειωμένη έως σχεδόν ανύπαρκτη σύνταξη, προβλήματα υγείας, χρέη στις τράπεζες και άλλα τόσα που βασανίζουν συνεχώς τους Έλληνες. Πώς μπορεί όμως μια γυναίκα στην ηλικία την δικιά της, που θα μπορούσε να τα έχει και εγγόνια της, να σκέπτεται με τόση κακία και μίσος? Όλοι έχουμε την εικόνα της γιαγιάς ως ένα ήρεμο και γλυκό άτομο που πάντα ήταν τόσο ευγενική μαζί μας, μας έκανε όλα τα χατίρια και είχε την υπομονή να μας διδάξει μέσα από τις ιστορίες της. Η κοινωνία έχει οδηγήσει τα άτομα τρίτης ηλικίας στην απώλεια όλων των παραπάνω στοιχείων. Η μεγαλύτερη επίπτωση της κρίσης δεν είναι η απώλεια οικονομικών πόρων αλλά εκείνη της ανθρωπιάς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s