2.04. Ήμουν κάποτε καλά | Ιωάννα Μαλούνη

 

«Ήταν όντως καλή η ταινία σου»
Η Νάγια μιλούσε μ’ ένα σκηνοθέτη. Ο ίδιος ήταν νέος και, για τα γούστα της, όμορφος. Οπότε είχε αποφασίσει να δείξει την εκτίμησή της. Κι εγώ απλά καθόμουν και τους κοιτούσα.
Βρισκόμασταν σ’ ένα φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους. Εκεί συμμετείχε ένας φίλος της. Εμένα μ’ είχε σύρει εκεί με τη δικαιολογία ότι είχα παραμελήσει τον εαυτό μου, είχα κολλήσει στο πώς θ’ αντιμετωπίσω το πρόβλημα της Ρένιας κι έπρεπε να γνωρίσω κόσμο και ν’ αλλάξω παραστάσεις. Δεν προσπάθησα να την αντικρούσω. Είχε άλλωστε πάρα πολύ δίκιο.
«Χρειάζεται να βρεις ισορροπία» μου είχε πει.
Έστρεψα το βλέμμα μου σε μια ήρεμη, μελαχρινή κοπελίτσα, που έπινε το ποτό της σε μια γωνία. Ήταν κι αυτή σκηνοθέτης. Κι η ταινία της ήταν όντως πολύ καλή. Τη θυμόμουν – είχε κάποια σχέση με το Χάρη.
«Τι γίνεται;» τη ρώτησα.
«Καλά» έκανε εκείνη. «Περιμένω τ’ αγόρι μου. Έχει πιάσει την κουβέντα με κάτι πρώην συμφοιτητές του. Πήρε πτυχίο και τον έπιασαν οι νοσταλγίες του»
Ουάου, έχει κι αγόρι, σκέφτηκα. Έχει ζωή. Έχει μια σχέση. Και σκηνοθετεί. Κάνει πράγματα για τον εαυτό της και τα πάει καλά. Μπορεί να είναι χαρούμενη. Ποιος ξέρει;
«Καλησπέρα, Έμιλι» άκουσα μια φωνή να λέει.
Γύρισα να δω ποιος με χαιρετούσε. Ήταν ο Πέτρος. Είχα να τον δω από τότε, που είχαμε χωρίσει. Νόμιζα πως θα του ερχόταν να ξεράσει. Με το που μ’ έβλεπε. Η σχέση μας μόνο τραυματική κι υστερική ήταν. Κατά πάσα, θα με σιχτίριζε, που τον είχα μπλέξει σε τέτοια παρωδία.
Αλλά όχι. Ήταν ήρεμος και φιλούσε τη νυν κοπέλα του, τη σκηνοθέτη.
«Καλησπέρα!» έκανα τελικά

.
Η κουβέντα μας ήταν τυπική. Ο ύτε ίχνος μίσους. Ένιωθα πως υποκρινόταν. Ήμουν απαίσια, όσο τα είχα μαζί του. Θα έπρεπε έστω να με κοιτάει με μισό μάτι. Η αντίδρασή του μόνο φυσιολογική δεν ήταν.
Μερικά λεπτά αργότερα, είχαμε μείνει μόνοι μας με τον Πέτρο. Η κοπέλα του είχε πάει ν’ απαντήσει σ’ ένα τηλεφώνημα. Η Νάγια πιθανόν φασωνόταν με το σκηνοθέτη.
«Περίμενα ότι θα με μισούσες» του είπα.
«Ούτε καν» αποκρίθηκε.
«Γιατί έτσι; Η σχέση μας ήταν καταστροφή!»
«Δε μου έβαλες ποτέ το μαχαίρι στο λαιμό. Έχω κι εγώ ευθύνη σ’ αυτό»
«Εγώ το ξεκίνησα όμως»
«Ε, και; Τελείωσε τη στιγμή, που έπρεπε. Κι εγώ προχώρησα, οπότε δε με απασχολεί πια. Δε χρειάζεται ν’ αναλύουμε τελειωμένες καταστάσεις. Είναι ηλίθιο και ψυχοφθόρο»
Μου χαμογέλασε.
«Δείχνεις καλύτερα τώρα» διαπίστωσε.
Ήταν ο πρώτος άνθρωπος, που μου το έλεγε, αυτόν τον καιρό, και πιθανότατα ο τελευταίος.
«Έχω σκεφτεί πως αυτό, που ήθελα από εσένα, στην πραγματικότητα, ήταν να ζήσω το καταραμμένο ειδύλλιο, που θα μας έπνιγε» του είπα. «Ήταν καθαρά φετιχιστικό»
«Αυτό ήθελα κι εγώ από ‘σένα» παραδέχθηκε.
Κάπνισα λίγο από το τσιγάρο μου.
«Αλλά είμαστε καλύτεροι από αυτό, έτσι δεν είναι;» τον ρώτησα.
Η κοπέλα του μας πλησίαζε.
«Είμαστε» έκανε. «Δεν είσαι η femme fatale, που καταστρέφει τ’ αρσενικά. Κι εγώ δεν είμαι ο αυτοκαταστροφικός τύπος, που χρειάζεται κάτι τέτοιο.Το μόνο άτομο, που μπορείς να καταστρέψεις, είσαι εσύ. Αυτό ξέρω να σου πω»
Τότε εμφανίστηκε η Νάγια, μαζί με την κοπέλα του Πέτρου. Με τράβηξε προς το μέρος της και βγήκαμε έξω.
«Σας άκουσα» είπε αυστηρά. «Γιατί σκαλίζεις τόσο το παρελθόν;»
Δεν είχα κάτι να της απαντήσω.
«Καταλαβαίνω ότι θα σου πάρει καιρό μέχρι να ξεχάσεις αυτό, που έγινε με τη Ρένια και να προχωρήσεις» είπε. «Και για εκείνη, ισχύει το ίδιο. Θέλετε να φύγετε από αυτό το ίδιο. Θες να προχωρήσεις, αλλά το κάνεις με λάθος τρόπο. Όλο αυτόν τον καιρό, δε φροντίζεις τον εαυτό σου. Συνεχίζεις να περιστρέφεσαι γύρω από τη Ρένια κι αυτό θα σε φάει και το ξέρεις»
Έκανε μια παύση. Έπειτα ύψωσε τον τόνο της φωνής της.
«Ρε μαλάκα, δεν ήσουν ποτέ έτσι!» έκανε. «Η Ρένια στο είπε καθαρά, ότι σε ζήλευε, γιατί ήσουν αυτό το χαρούμενο, απλό άτομο, που ήθελε να γίνει. Τώρα έχεις γίνει κομμάτι του πολύ δραματικού ατόμου, που δε θέλει να είναι εκείνη»
«Είναι απαίσιο, δεν είναι;» αναστέναξα.
«Διορθώνεται ωστόσο» χαμογέλασε.
Χαμογέλασα κι εγώ. Κάποια πράγματα θέλουν το χρόνο τους, μαζί με σωστό χειρισμό.

 

 

“We’re the products of one million chances”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s