Είδαμε: Jackie, του Πάμπλο Λορέιν | Εμμανουήλ Ζήφος

Ψυχογράφημα της Ζακλίν Μπουβιέ Κένεντι έπειτα από τη δολοφονία του συζύγου της και προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, τον Νοέμβριο του 1963.

Παρακολουθώντας την κινηματογραφική ερμηνεία των συμβάντων που ακολούθησαν το θάνατο του Τζον Κένεντι από την οπτική γωνία της πάλαι πότε πρώτης κυρίας, καθίσταται σαφές πως η προσέγγιση που ακολουθείται από τους συντελεστές δεν εφαρμόζει τους κανόνες μίας τυπικής βιογραφίας. Εξάλλου, η κρίση ταυτότητας του κεντρικού χαρακτήρα ως προέκταση ενός μεγάλου άνδρα δεν επιτρέπει την εν βαθέω διείσδυση στο βίο της κεντρικής περσόνας, μα στο πρόσωπο του θρήνου, ευθύνη της υστεροφημίας και την τέρψη που διέρχεται από αυτήν. Έχοντας ως αφηγηματική αφετηρία τη συνέντευξη που η Τζάκι παραχώρησε στο περιοδικό Life, η ταινία πραγματοποιεί ποικίλα χωροχρονικά άλματα, απορρίπτοντας την ευθύγραμμη πορεία των γεγονότων, καλύπτοντας ένα ευρύτερο φάσμα και διακρίνοντας τα αφηγηματικά τόξα σε ενότητες περισσότερο θεματικές. Η προσέγγιση αυτή παρέχει ευελιξία στον Λορέιν ώστε να πραγματευθεί με μεγαλύτερη άνεση τις θεματικές του, όμως αυτή η ελευθερία τον οδηγεί σε σφάλματα.

landscape-1481134148-screen-shot-2016-12-07-at-10302-pm

Μία από τις σημαντικότερες διδαχές σχετικά με την κινηματογραφική παραγωγή είναι πως όλα τα δημιουργικά μέλη οφείλουν να διέπονται από μία κοινή λογική, ένα κοινό όραμα, σχετικά με το θέμα, τη φόρμα και τη συμβολική αξία της εκάστοτε ταινίας, ειδάλλως κινδυνεύουν να αντιμετωπίσουν τη διαδικασία του μοντάζ σαν μία σπαζοκεφαλιά. Αυτό, εκ πείρας μιλώντας, μπορεί να αποβεί διασκεδαστικότατο στις φοιτητικές εργασίες, αλλά σε παραγωγές εκατομμυρίων, η γεφύρωση τέτοιων ασυμφωνιών καθίσταται αδύνατον να πραγματοποιηθεί. Για αυτό, ενώ η Jackie διαθέτει στη φαρέτρα της, ποικίλες τεχνικές και όχι μόνο αρετές, ο πολυμερισμός τους δε λειτουργεί με την ίδια αποτελεσματικότητα στη συνολική διάρκεια του φιλμ, φέρνοντας στο μεγαλύτερο μέρος μία πικρή επίγευση ενός ποτ πουρί που εξαντλεί τις εξαιρετικές, αρχικά, ιδέες του.

JACKIE-NATALIE-POSTMAN-AS-FIRST-LADY.gif

Το ιδιοσυγκραστικό σενάριο του Nόα Όπενχειμ αναμφίβολα συλλαμβάνει τον ψυχισμό της ηρωίδας του, όμως παραμένει υποανάπτυκτο και φλύαρο σε σημεία όπου η σιωπή θα σηματοδοτούσε μία σαφώς πιο επιτυχημένη μέθοδο εξέλιξης του χαρακτήρα. Οι σεναριακές αδυναμίες φαίνεται πως επιχειρήθηκαν να διορθωθούν στη διάρκεια του post-production, γεγονός που συμβάλλει στην άνιση ροή. Ο ορισμός “πορτραίτο”, που χρησιμοποιείται συνήθως για κινηματογραφικές μεταφορές βιωμάτων γνωστών προσωπικοτήτων, εφαρμόζει εξαιρετικά στη συγκεκριμένη περίπτωση, αφού ο Λορέιν ακολουθεί αέναα την Τζάκι της Νάταλι Πόρτμαν, ασφυκτικά σε στιγμές. Η κινητικότητα της κάμερας με γνώμονα το αντικείμενο του ενδιαφέροντος συνεισφέρει στην προσωπική σύνδεση του θεατή με το τραγικό πρόσωπο με αξιοθαύμαστη συνάφεια. Το μοναδικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει σε αυτόν τον τομέα ο σκηνοθέτης είναι πως έχει επιλέξει ως καμβά του και συνάμα έργο τέχνης του ένα πρόσωπο αν όχι αντιπαθές, σίγουρα ενοχλητικό. Ο συνδυασμός της περίεργης προφοράς της Πρώτης Κυρίας με το κατασκευασμένα αθώο ύφος και τη μακρόσυρτη άρθρωση κινδυνεύει να εξαντλήσει την υπομονή, ειδικά στις στιγμές όπου η αφήγηση φλερτάρει με το μελοδραματισμό.

jackie-movie-natalie-portman-pablo-larrain-jackie15.jpg

Η Πόρτμαν αποδεικνύει, σε αντίθεση με την παρουσία της την τελευταία δεκαετία στο κινηματογραφικό στερέωμα , πως γνωρίζει να μεταμορφώνει τον αβανταδόρικο χαρακτήρα της μέσα από τις χρονικές διακυμάνσεις, παραδίδοντας την πιο ενδιαφέρουσα ερμηνεία της ίσως από την εποχή του Closer (2004, Mike Nichols). Οι πιο μεγαλειώδεις ερμηνευτικές στιγμές της, ωστόσο, δε συναντώνται σε αντίστοιχα μεγαλειώδεις στιγμές, απαγγελίες και αποφθέγματα, μα όταν η περσόνα της συνθλίβεται κάτω από τις ανθρώπινες ανάγκες της στοργής, ή όταν καταβάλεται από μία συγκρατημένη υστερία, όταν τα λόγια της δε βγάζουν νόημα. Η παρουσία των υποστηρικτικών ηθοποιών αποδεικνύεται αποτελεσματική, με ειδική μνεία στον Πίτερ Σάρσγααρντ ως Μπόμπι, ο οποίος αποδίδει τον προσωπικό του αγώνα απέναντι στο θάνατο του αδερφού του και την ευαλωτότητά του με συγκρατημένη μαεστρία. Η συγκυρία του θανάτου του αγαπημένου στον κινηματογραφικό χώρο Τζον Χερτ προσέθεσε μία διαφορετική χροιά στις σκηνές όπου εμφανίζεται ως ιερέας και συνομιλεί με την Τζάκι περί ζωής και θανάτου. Ένα εύρημα που στο χαρτί φαντάζει σχεδόν απαγορευτικό, αποπνέει μία γλυκιά μελαγχολία όταν κάνει δειλά την εμφάνισή του, πριν εξαντλήσει την επιρροή του στο τελευταίο δεκάλεπτο, όπου ο Λορέιν επιδιώκει να διασαφηνίσει και στον τελευταίο θαμώνα της κινηματογραφικής αίθουσας πόσο θαυμάζει τον Τέρενς Μάλικ, με ανάμεικτα αποτελέσματα, φέρνοντας τέρψη μεν στους οφθαλμούς, προδίδοντας, ωστόσο, την έλλειψη συμπαγούς οράματος για το κινηματογραφικό αυτό δημιούργημα.

960

Σε επίπεδα παραγωγής παρατηρείται εξαιρετική δουλειά στην ανασύσταση της Αμερικής του 1960 και, κυρίως, του Λευκού Οίκου. Σημαντικότερη απόδειξη τούτου, η αναπαράσταση της θρυλικής ξενάγησης που επιφύλασσε η Τζάκι στον μέσο τηλεθεατή, όταν επέτρεψε στις κάμερες να εισέλθουν στο προεδρικό μέγαρο. Ακόμη και αυτή η τεχνικά καλοστημένη σεκάνς, όταν ανάγεται σε αφηγηματικό άξονα, αποδυναμώνεται και αντιμετωπίζεται σαν ακόμη ένα κινηματογραφικό τρικ. Η μουσική της Μίκα Λέβι, με προηγούμενη της δουλειά το στοιχειωτικό soundtrack του Under the Skin (2013, Jonathan Glazer), αποτελεί έργο τόσο πληθωρικό που πολλές φορές επιβάλλεται στη ροή της ταινίας, αντί να συμπορεύονται. Τρανή εξαίρεση, η καταπληκτική σκηνή του επικήδειου, σε συνάρτηση με το συμβάν που πυροδότησε τις ραγδαίες εξελίξεις. Η αρτιότητα με την οποίαν ενορχηστρώθηκε το σύνολο των τομέων εκείνες τις στιγμές, δείχνουν πως υπάρχει μία σπουδαία ταινία κρυμμένη κάτω από το ατελές σύνολο που κυκλοφόρησε για τις ανάγκες της βραβειακής σεζόν. Μακάρι οι φωνές που πρωτοστατούν να ήταν αρκετά δυνατές ώστε να παρέδιδαν ένα ολόκληρο κινηματογραφικό δείγμα τέτοιας ποιότητας.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s