2.03.: Δεν τα λέμε αυτά | Ιωάννα Μαλούνη

Η Ρένια μου είχε πει να περιμένω τηλέφωνό της, για να μου πει λεπτομερώς για την ημέρα της στη δουλειά. Της είχε σφηνωθεί για τα καλά στο μυαλό ότι οι συνάδελφοί της είχαν καταλάβει πως είχε ναρκισσισιστική διαταραχή. Ήλπιζα να μην είναι έτσι τα πράγματα. Ήθελα η εκδοχή της να μην ίσχυε, να ήταν πιο πολύ το υποχόνδριο, που θα έπιανε κάποιον, που ζει με την ψυχική του διαταραχή.

«Έλα» έκανε. «Όλα καλά πήγαν τελικά»

Ανακούφιση.

«Έχεις χρόνο για ένα καφέ;» με ρώτησε.

«Φυσικά» είπα. «Θα είναι κι η Νάγια μαζί μας. Ελπίζω να μη σε πειράζει, έτσι;»

Ούτε κι η Νάγια θα είχε πρόβλημα, μ’ αυτό. Ήταν, όμως, αγχωμένη, που θα έβλεπε τη Ρένια. Δεν ήξερε πώς θα την αντέκριζε και πώς θ’ αντιδρούσα τώρα, που ήξερα για το Στέλιο. Δε θα της έλεγα ποτέ την αλήθεια – ότι ούτε κι εγώ ήξερα, γιατί αυτά τα γεγονότα ήταν πολύ φρέσκα για ‘μένα.

«Εντάξει, μην αγχώνεσαι» της είπα, ενώ περιμέναμε τη Ρένια. «Είναι νεκρός άνθρωπος, άλλωστε!»

«Δε με βοηθάς με το να μου θυμίζεις κάτι εντελώς creepy!» έκανε εκείνη.

«Δεν πρόκειται να πεταχθεί από κάπου το φάντασμά του. Αυτήν την πιθανότητα την έχουμε αποκλείσει, νομίζω, από τη στιγμή, που κλείσαμε τα επτά»

Τότε μπήκε η Ρένια στο καφέ. Μας χαιρέτησε και πιάσμε την κουβέντα. Η Νάγια κράτησε μια σιωπηλή στάση. Πιο πολύ έπινε τον καφέ της, χωρίς να μιλάει. Κι αν μιλούσε, οι απαντήσεις της θα ήταν πιο λακωνικές.

«Ω, σύνελθε!» της έκανα κάποια στιγμή. «Εγώ θα έπρεπε να είμαι σφιγμένη εδώ, όχι εσύ»

Η Ρένια μας κοίταξε μπερδεμένη.

«Τι συμβαίνει;» μας ρώτησε.

«Η Νάγια έχει κάτι να σου πει» της είπα.

Όλως παραδόξως, η Νάγια δε μου την είπε. Έμοιαζε να θέλει να πει τι την απασχολεί, να παραδοθεί εντελώς μοιρολατρικά σ’ αυτό, που έπρεπε να πει. Ευτυχώς, γιατί η Νάγια παραλίγο να μάθει Έμιλι.

«Είχαμε φασωθεί με το Στέλιο κι ήμασταν κι οι δυο μεθυσμένοι και μου είπε ότι συνεργαζόσασταν» έκανε τελικά, εντελώς ψύχραιμα.

Η Ρένια άναψε το τσιγάρο της. Έκανε λίγα λεπτά για να συνειδητοποιήσει αυτό, που είχε ακούσει. Κοίταξε τη Νάγια γεμάτη αμηχανία.

«Νόμιζα πως δεν ήταν του γούστου σου» είπε. «Ούτε ότι εσύ είσαι του γούστου του, απ’ όσο θυμάμαι»

«Όλοι είναι του γούστου σου, όταν έχεις πιεί λίγες βότκες και θες να τα’ί’σεις το ναρκισσσισμό σου» είπε η Νάγια.

Γέλασε μ’ αυτό, που είχε μόλις πει.

«Ε, να μην πέσω κι εγώ χαμηλά, μια φορά;» έκανε. «Τι καλύτερο από ένα μεθυσμένο φάσωμα κι έναν τύπο, που μιλάει συνέχεια, όταν έχει πιεί παραπάνω; Δηλαδή μόνο εσύ κι η Έμιλι θα τα κάνετε αυτά; Εγώ δεν έχω ψυχή;»

«Έχεις πολύ υγιή πρότυπα» της είπα.

Την κοίταξα βαθιά στα μάτια.

«Μη γίνεις ποτέ Έμιλι, ούτε Ρένια» της είπα. «Τουλάχιστον όχι για πάνω από ένα τέταρτο της ώρας κι αυτό, αν έχεις πιεί πολύ. Είμαστε ακατάλληλες»

Εν τω μεταξύ, η Ρένια έπαιζε νευρικά με τα μαλλιά της. Είχε πάθει ένα τεράστιο σοκ.

«Χρησιμοποιούσαμε όντως ο ένας τον άλλον» είπε τελικά.

Στράφηκε σ’ εμένα.

«Συγγνώμη, Έμιλι» έκανε.

Δεν είχα καμία ιδέα για το πώς θ’ αντιδρούσα. Μάλλον θα χρειαζόταν παραπάνω καιρός, μέχρι να τη συγχωρέσω τελείως.

«Έχουμε τίποτα νέα για το θάνατο του Στέλιου;» ρώτησε η Νάγια.

«Τα ίδια» έκανε η Ρένια. «Από τη στιγμή, που δεν κατηγορούν εμένα, δε με νοιάζει και πολύ, να σου πω την αλήθεια»

Πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Ας αλλάξουμε θέμα» έκανα.

Η Ρένια αναστέναξε.

«Ξέρω ότι αυτό δεν είναι εύκολο για ‘σένα» μου είπε.

«Ε, δεν πειράζει» έκανα.

Δεν το εννοούσα. Ήθελα πραγματικά να φύγω.

«Πρέπει να σου πω και κάτι άλλο» έκανε. «Ήθελα να στο πω, όταν συμφιλιωθήκαμε, αλλά δεν πρόλαβα»

«Ε, πες το» έκανα βαριεστημένα.

Βαθιά ανάσα. Κι από τις δυο μας.

«Ο λόγος, πουυ γινόταν όλο αυτό, ήταν επειδή σε ζήλευα» είπε.

Ξαφνιάστηκα.

«Σαν τι να ζηλέψεις, από εμένα;» τη ρώτησα.

«Ήσουν πάντα πιο χαλαρή, από εμένα» εξήγησε. «Μου άρεσε αυτό, αλλά και το ζήλευα. Πολυγαμικές σχέσεις, πεποίθηση ότι δε σου λείπει τίποτα, τίποτα περίπλοκο στη ζωή σου. Ήσουν το άτομο, που δε μπορούσα να έχω υπό τον έλεγχό μου, γιατί ήσουν ευτυχισμένη και δεν το χρειαζόσουν αυτό. Αυτό άλλαξε, βέβαια»

«Αν ζηλεύεις κάποιον, προσπάθησε να πάρεις τα θετικά στοιχεία από αυτόν, όχι να τον κάνεις να νιώθει άσχημα» της είπα.

Αυτό είναι τόσο γελοίο!, σκέφτηκα.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s