Ένα κλουβί δερμάτινο που δεν το διαπερνάς πλέον | Μιλένα Βλασσοπούλου

Γιατί μετανιώνεις με λέξεις; Γιατί ενοχλείς το νόημα τους αφού το αποτέλεσμα είναι αντίθετο από αυτό που περιμένεις; Ρισκάρεις και επιμένεις σε μια ανάμνηση του κόσμου μου που πια δεν πλησιάζεις. Σκέψου κάτι σαν ασφαλιστικά μέτρα που τα ντύνουν φλέβες και αίμα.

Ένα κλουβί δερμάτινο που δεν το διαπερνάς πλέον. Είναι τόσο όμορφη η ελευθερία που μου δίνει αυτό το κλουβί. Σχηματίζω σιγά σιγά μια ασπίδα και αποκρούω κάθε ανθρωπάκι που νόμιζε πως θα με λυγίσει για να δει μέχρι που φτάνουν τα όρια μου. Μάθε λοιπόν πως τα όρια που είχα θέσει λιγοστεύουν και κλείνουν σαν στρείδι που αποφεύγει την απειλή. Ναι, σαν απειλή βλέπω όποιον προσπάθησε να σπάσει την μεμβράνη της παιδικότητας μου, αυτής που έχασα παλιά.

Τώρα που μεγαλώνω, προσπαθώ με νύχια και με δόντια να ανακτήσω την αθώα μου πλευρά. Αυτή που ακόμα τρομάζει με την κακία του κόσμου. Αυτή που δέχεται την αγάπη αβίαστα, χωρίς αμφιβολίες και ερωτήσεις. Δεν θέλω πια να ενοχλείς ότι πολυτιμότερο έχω στη σκέψη μου. Δεν αντέχω άλλους πειραματισμούς πάνω στη ψυχή μου. Μακρυά μου η κακία που έζησα. Μακρυά μου οι εκ των (πολύ) υστέρων μετάνοιες και καλοσύνες.

Πως περιμένεις να αντιδράσει ένας πληγωμένος ιστός στη βελόνα;
Με απόρριψη θα σου πω εγώ.
Φιλιά και αν προσέχεις τον εαυτό σου, δικό σου θέμα και μόνο.
Εις το επανιδείν ποτέ ξανά.
Εγώ πλέον δίπλα μου έχω αληθινή αγάπη και αυτή κρατώ.
Σφιχτά.
Χωρίς εγωισμούς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s