John Hurt – Midnight Express | Μιλένα Βλασσοπούλου

Με αφορμή τη δυσάρεστη είδηση του θανάτου του John Hurt, θα μιλήσω για μια ταινία που με έχει συγκλονίσει όσο λίγες. Αρχικά, ο John Hurt γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 1940 και πέθανε στις 25 Ιανουαρίου του 2017. Τρομερή σύμπτωση δεν νομίζεις;
Ο Hurt πρωταγωνίστησε σε ουκ ολίγες κινηματογραφικές ταινίες, όπως »Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές (1966), Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών animated (1978), V for Vedetta (2005), Hellboy (2004) και φυσικά στο Χάρι Πότερ. Πίσω όμως στο 1978 πρωταγωνίστησε στην ταινία που αναφέρθηκα πιο πάνω. Ο τίτλος αυτής: ΄΄Το εξπρές του μεσονυκτίου΄΄.Οι συγκλονιστικές ερμηνίες των John Hurt αλλά και του πρωταγωνιστή Brad Davis είναι από τα πολλά στοιχεία που συνθέτουν μια δραματική, συγκλονιστική μα και συγκινητική ταινία. Στις 6 Οκτωβρίου 1970 κατά τη διάρκεια της επιβίβασης στην πτήση από το Διεθνές Αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, ο Αμερικανός Billy Hayes συλλαμβάνεται προσπαθώντας να περάσει παράνομα 2 κιλά χασίς έξω από τη χώρα.

Τα ναρκωτικά ήταν κολλημένα πάνω του. Τον διαβεβαίωσαν οι αρχές πως θα αφεθεί ελεύθερος εάν συνεργαστεί με τις αρχές και αναγνωρίσει τον άνθρωπο που του πούλησε τα ναρκωτικά. Οι μπελάδες του Billy αρχίζουν πραγματικά όταν προσπαθεί να ξεφύγει για λίγο αλλά ξανασυλλαμβάνεται. Η αρχική του ποινή ήταν 4 χρόνια για κατοχή ναρκωτικών ουσιών. Φυσικά, το δικαστήριο δεν αρκέστηκε σ΄αυτή τη ποινή και όρισε διπλή ποινή στον απελπισμένο Billy. Του είπαν να μην εμπιστεύεται κανέναν, μα πως θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς καμία φιλία; Το κλίμα της φυλακής αδιανόητο και απάνθρωπο. Φύλακας ήταν ένας σαδιστής και γεμάτος απωθημένα άνθρωπος, ο οποίος δωροδοκούνταν από έναν συγκρατούμενο του Billy.

Άγριοι τσακωμοί και απόπειρες διαφυγής συχνές. Ο Billy πέρασε ένα χρόνο στο ψυχιατρείο της φυλακής ενώ δεν είχε επισκέψεις για πολλά χρόνια. Η οικογένεια του τον θεωρούσε νεκρό. Το πείσμα του όμως δεν τον άφησε ήσυχο. Έπρεπε να δραπετεύσει και το κατάφερε. Αφού απέφυγε την απόπειρα βιασμού από τον ημίτρελο φύλακα στο Σανατόριο της φυλακής, τον τραυματίζει θανάσιμα στον τοίχο, του κλέβει τη στολή και περνώντας απαρατήρητος φτάνει στην εξώπορτα. Βγαίνει έξω και τρέχει με όλη του τη δύναμη. Αυτή η αίσθηση ελευθερίας τον δυνάμωσε. Η τελευταία σκηνή της ταινίας για μένα ήταν τόσο συγκινητική σε συνδυασμό βέβαια με τη μουσική του Giorgio Moroder. Η ατμόσφαιρα είναι δραματική, σε κρατά σε αγωνία η κάθε σκηνή και σε πνίγει το άδικο για τη συμπεριφορά μιας χώρας στους (αδίκως) κρατούμενους της.
Εάν δεν έτυχε ποτέ να δεις αυτή την πραγματικά συγκλονιστική ταινία, δες την. Δες την μια μέρα που θα έχεις όρεξη για κάτι διαφορετικό.

Μέχρι την επόμενη φορά,
Εις το επανιδείν. Τα λέμε στους κινηματογράφους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s