Το τότε, το σήμερα και το μέλλον | Demi Flydi

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή και πηγαίναμε σε τραπέζια, υπήρχε το λεγόμενο μπουφέ με όλων των ειδών τα φαγητά να το στολίζουν. Όσες φορές και να γέμιζες το πιάτο, το φαΐ έμοιαζε ατελείωτο. Κανείς δεν έδειχνε προβληματισμένος εκείνα τα χρόνια για τη τόσο μεγάλη ποσότητα φαγητού που θα κατέληγε στα σκουπίδια.
Ούτως ή άλλως εκείνα ήταν χρόνια που δεν τρώγαμε το χθεσινό φαγητό.

Θυμάμαι επίσης να ακούω κάτι αριθμητικά ποσά μισθών, που στις μέρες μας για να τα μαζέψεις, χρειάζεται να δουλεύεις σαν σκλάβος για μήνες ολόκληρους.
Θυμάμαι υποσχέσεις συγγενών που ξεκινούσαν με την φράση «όταν μεγαλώσεις κι εσύ» και αναφέρονταν τις περισσότερες φορές σε ταξίδια και μαγικές διακοπές.
Πρόκειται για μια ανάμνηση που δεν άγγιξα ποτέ, γι’αυτό και δεν μπορώ να πω ότι κάτι από αυτά μου λείπει. Και μάλιστα, αν με ρωτάς, προτιμώ να μαγειρεύουμε φυσιολογικές ποσότητες φαγητού, τόσες ώστε να «γεμίζουν» το πιάτο μας και όχι ένα ολόκληρο τραπέζι. Δεν έχω ανάγκη από αυτή την πολυτέλεια.
Οι μισθοί στις μέρες που ζούμε είναι τραγικοί και νιώθω να μειώνουν τον άνθρωπο σαν αξία, να τον εξευτελίζουν. Κι αυτός να παρακαλάει, γιατί πολύ απλά, έχει ανάγκη να ζήσει με κάποια αξιοπρέπεια. Αλλά, δεν μπορώ από την άλλη, να ταυτιστώ με εκείνους τους μισθούς του κάποτε. Τότε εγώ δεν ήξερα καν, τι είναι λεφτά. Έλεγα απλά «θέλω». Τα πρακτικά κομμάτια της επιθυμίας μου δεν με αφορούσαν.
Κάπου στα 18, άρχισα να προσγειώνομαι στην πραγματικότητα και ήταν σκληρή. Αλλά, αυτή ήταν. Στη ζωή σου ή θα μάθεις να πατάς στη γη και να αποδέχεσαι, ή θα σου το μάθει αυτή [η ζωή], με τρόπο που δεν θα σου αρέσει. Και παρόλη, την τότε καλύτερη από σήμερα, πραγματικότητα, είχα μια ελπίδα.
Και περνάνε τα χρόνια, αλλάζουν οι καταστάσεις, χειροτερεύουν τα πράγματα, αλλά δεν μπορώ να μην ελπίζω.
Δεν ξέρω γιατί ο άνθρωπος πέφτει σε μιας μορφής χειμέρια νάρκη, ενώ παράλληλα βλέπει ότι οι αποφάσεις που παίρνουν γι’αυτόν δεν τον εξυπηρετούν, αλλά ξέρω ότι κανείς δεν κοιμάται για πάντα. Και απλά, μάλλον, ελπίζω ο άνθρωπος σαν κοινωνία, να ξυπνήσει.
Γιατί, αν αυτός είναι ο κόσμος που ονειρευόσουν να σκεπάζει το μέλλον σου, δεν αξίζει να επιμείνω, αλλά αν έχεις έστω και μια αμφιβολία ότι κάτι δεν πάει καλά στην κοινωνία που ζεις, σε παρακαλώ, ξύπνα.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s